بهمن عسگری:


اعلام برنامه مسابقات کاراته در المپیک، امیدوارمان کرده است
گفت‌و‌گو ـ نگار رشیدی: بهمن عسگری کاراته‌کای المپیکی ایران مثل بسیاری از ورزشکاران دیگر در انتظار برگزاری اردوی تیم ملی است. او این روزها در قزوین مشغول تمرین است تا بدنش را آماده نگه دارد. با ادامه پیدا کردن شیوع ویروس کرونا، هنوز خبری از اردوهای تیم‌های ملی نیست. کاراته‌کاها هم با اینکه زمان زیادی تا نخستین مسابقه‌شان دارند، با این حال دل‌شان برای حضور در تمرینات تنگ شده و منتظر صدور مجوز آغاز اردوهای‌شان هستند. در این شرایط بهمن عسگری که نخستین سهمیه المپیک را برای کاراته گرفت و حتی ساعت مسابقه‌اش در توکیو را می‌داند، هر روز تمرین می‌کند تا آمادگی بدنی‌اش را از دست ندهد. گفتگوی او با «گل» را بخوانید.  گویا کرونا فعلا قصد رفتن ندارد. زندگی شما در کنار این ویروس چطور می‌گذرد؟ درست است که کرونا زندگی‌ها را مختل کرد و سلامتی افراد را به خطر انداخت، اما یکسری مزایا هم داشت. یکی از مزیت‌هایش این بود که ما زمانی پیدا کردیم که بتوانیم روی نقاط ضعف‌ و عضلاتی که تحلیل رفته بود کار کنیم. مهم‌تر از همه اینکه توانستیم استراحت کنیم. من هم یک پروسه تمرینی 45، 40 روزه را پشت سر گذاشتم و در حال حاضر هم روزی یک وعده تمرین می‌کنم تا آمادگی‌ بدنی‌ام حفظ شود که اگر ان‌شاءا... مجوز برگزاری اردوها صادر و تمرینات تیم ملی شروع شد، با برنامه‌های کادر فنی و فدراسیون آماده باشم و کار را پیش ببریم.  برای تمرین به باشگاه می‌روید؟ بله و در این باره ابتدا باید از اداره ورزش و جوانان استان قزوین و شخص آقای علایی و همکاران‌شان تشکر کنم که تلاش می‌کنند ما در فضایی ایمن تمرین کنیم. من در پایگاه قهرمانی استان به همراه چند نفر دیگر تمرین می‌کنم. محیطی که بهداشتی است و دائما آنجا را ضدعفونی می‌کنند. یعنی چه سالن و چه جایی که برای دویدن می‌روم کاملا بهداشتی است. تقریبا می‌شود گفت بیشتر از دو،سه نفر در سالن نیستیم و زمان تمرین ما بچه‌های سطح دیگر نمی‌آیند تا سلامتی‌مان به خطر نیفتد. این سوال را از این بابت پرسیدم که حسین نوری فرنگی‌کار تیم ملی در باشگاه به کرونا مبتلا شد. نه خدا را شکر من نگرانی از این بابت ندارم. آقای علایی روی این موضوع خیلی حساس هستند و مدام سالن در حال ضدعفونی شدن است. علاوه بر این ما خودمان هم رعایت می‌کنیم. مثلا من خودم از ماسک استفاده می‌کنم یا فاصله‌ها را رعایت می‌کنیم و با بچه‌هایی که هستند تمرین نمی‌کنم. فقط با یک نفر تمرین می‌کنم که او هم مطمئن است.  از اردوی تیم ملی هم که هنوز خبری نیست. همینطور است. من به تازگی با استاد هروی صحبت می‌کردم، می‌گفت فعلا صحبتی درباره اردوها نشده. با این حال پیگیر هستند که این کار انجام شود. همچنین گفتند مهم این است که شما سلامت باشید چون تا مسابقات پیش رو زمان زیادی داریم. فکر می‌کنم اولین مسابقه‌ای که باید شرکت کنیم 11، 10 ماه دیگر برگزار می‌شود. با تمام این اوصاف ایشان پیگیر است و مطمئنا اگر شرایطش وجود داشته باشد، اردوها تشکیل خواهد شد. در بسیاری از رشته‌ها، ورزشکاران گلایه‌هایی از خانه‌نشینی دارند یا به لزوم حضور در اردوها اشاره می‌کنند. آنها برای این کار پای فوتبال را به میان می‌کشند و می‌گویند تنها رشته‌ای که خطرناک نیست فوتبال است! من نمی‌دانم بعضی‌ها اوضاع را نمی‌بینند یا خودشان را به خواب زده‌اند. بله، مسابقات فوتبال دارد برگزار می‌شود اما عکس رویا غفوری را هم دیدیم که از بالکن خانه‌اش دخترش را می‌دید که واقعا تصویر دردآوری بود. برای برگزاری فوتبال هم فشارهای زیادی آوردند و زورشان نرسید که مسابقات را برگزار نکنند و الان هم ضررش را بازیکنان می‌بینند. هیچ‌ چیز مهم‌تر از سلامتی نیست. ما هم مدت طولانی در اردو بودیم و برای‌مان سخت است که در خانه باشیم و به جای دو،سه وعده تمرین پرفشار با ضربان قلب بالا، حالا روزی یک بار تمرین کنیم. ما به آن شرایط عادت کردیم چون شغل‌مان ورزش است و به کاراته عشق می‌ورزیم. اما الان چاره‌ای نیست و باید شرایط واقعی را بپذیریم و زندگی‌مان را بر اساس آن تغییر دهیم. لیگ فوتبال برگزار شد اما خیلی از بازیکن‌های استقلال و تیم‌های دیگر سلامتی‌شان به خطر افتاد و بیماری فراگیر شد. آیا حتما باید خودمان این بیماری را تجربه کنیم که حواس‌مان باشد؟ با وجود این گلایه ورزشکاران، به نظر می‌رسد خانواده‌ها از این شرایط راضی باشند که در این مدت دوری را تحمل نکردند. مطمئنا همینطور است. به خصوص ما در یک سال و نیم گذشته حدود 22 مسابقه دادیم. درواقع هر دو هفته یک بار مسابقه داشتیم و واقعا از خانواده‌ دور بودیم. الان هم بهترین شرایط بود که ورزشکارها برای عزیزان‌شان وقت بگذارند و با آنها باشند. یکی دیگر از مزیت‌های کرونا هم این بود که 7، 6 تا از بچه‌ها متاهل شدند. علی‌اصغر آسیابری، احسان حیدری، هامون درفشی‌پور، دکتر حجتی، سنسی حسین روحانی، امیررضا میرزایی و یکی، دو تا از بچه‌های باشگاه ازدواج کردند که البته به خاطر کرونا مراسم نگرفتند. از همین جا به این بچه‌ها تبریک می‌گویم و برای‌شان آرزوی خوشبختی و عشق در مسیر جدید زندگی‌شان می‌کنم. در میان نگرانی‌ها مبنی بر برگزار نشدن المپیک، تاریخ مسابقات رشته‌های حاضر در این تورنمنت هم که مشخص شد. من همیشه در این باره مثبت بودم. همه می‌گفتند کاراته اولین حضورش در المپیک است و اگر برگزار نشود چه می‌شود و این حرف‌ها. ولی من از همان ابتدا چون در همه کارهایم در اوج منفی بودن هم یک چیز مثبت پیدا می‌کنم، درباره المپیک هم مثبت بودم. خدا را شکر الان هم که تاریخ مسابقات مشخص شده. کاراته از 14 تا 16 مرداد مسابقاتش را برگزار می‌کند و من در روز دوم یعنی 15 مرداد ساعت پنج به وقت محلی توکیو تا ساعت 45/9 مسابقه دارم. چقدر دقیق ... بله چون ساعت مسابقات را هم اعلام کرده‌اند، دقیقا برنامه‌ام را می‌دانم. خیلی خوشحال شدم که این اتفاق افتاد. شاید تا الان برخی دو به شک بودند که تمرین کنم یا نه، حالا برای سلامتی‌ام تمرین کنم تا ببینم المپیک برگزار می‌شود یا نه. همین تردید داشت خیلی‌ها را ناامید می‌کرد. اما حالا که برنامه‌ها اعلام شده یک مقدار بچه‌ها را امیدوار کرده. من هم امیدوارم کرونا از بین برود تا مردم از بلا دور باشند و المپیک هم برگزار شود و ما تلاش کنیم تا دل مردم را شاد کنیم و لبخند را به صورت‌شان بیاوریم. آن هم در شرایطی که این همه مرگ و میر اتفاق افتاده و از نظر وضعیت مالی و اقتصادی هم شرایط خوبی در جامعه وجود ندارد. قبل از کرونا هم اتفاقات تلخ زیادی مثل هواپیما را داشتیم که همه باعث ناراحتی مردم شده است. به همین خاطر آرزو می‌کنم المپیک برگزار شود تا کمی شادی را به خانه‌های مردم بیاوریم و کمی از اتفاقات تلخ دور شوند.  با این وضعیت اقتصادی به نظرتان کار کاروان برای المپیک سخت نمی‌شود؟ مطمئنا خیلی سخت می‌شود. بعضی تیم‌ها نیاز به اردوی خارجی دارند. بعضی رشته‌ها مثل کاراته که هنوز می‌تواند سهمیه بگیرد، کسب سهمیه نکرده‌اند. اما امیدوارم با مدیریت خوب وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک مشکلات کم شود و با تیم‌های کامل در المپیک حضور پیدا کنیم. به جز بحث مالی، کاراته با نصف شدن سالن تمرینش هم به بوکس داده شد، مواجه است. این قضیه برای بزرگ‌تر هاست. قهرمان‌ها با هم مشکلی ندارند و خودم هم با چند تا از بچه‌های بوکس دوست هستم. اما امیدوارم این شرایط حل شود. نمی‌گویم این سالن حق کاراته است یا بوکس. آنها هم قهرمان دارند و زحمت می‌کشند. اما ببینیم کدام طرف بیشتر مدال جهانی و قهرمان دارد. کسی که کارشناس و مسئول باشد می‌تواند کلاهش را قاضی کند و نگاه می‌کند کدام فدراسیون سال‌ها دنبال این بوده که یک خانه داشته باشد. در تمام دوران ریاست فدراسیون یا سرپرست همه دنبال این بودند که خانه کاراته داشته باشیم و این کار را تا یک جایی می‌رساندند اما درنهایت داستان‌هایی می‌شنیدند که کنسل می‌شد. کاراته در این سه،چهار سال پرافتخارترین تیم تاریخ‌ساز بوده است. ما سه دوره متوالی قهرمان جهان شدیم. خیلی سخت است که بتوانی 6 سال تیم را سرپا نگه داری. آن هم تیمی که هفت عضو دارد. اگر کسی کارشناس باشد علاوه بر این، مدال‌های انفرادی را هم می‌سنجد. ما چه در کاتا و چه کمیته در تمام رده‌های سنی آقایان و بانوان قهرمان و استعدادهای زیادی داریم. حالا ببیند سالن را باید به کدام طرف بدهند. نصف نصف نمی‌شود، هزار متر را یا به این طرف بدهند یا به آن طرف. ولی این کار را سنجیده انجام دهند. درنهایت هر تصمیمی هم بگیرند ما سربازیم و وظیفه‌مان این است که آن را انجام دهیم.  شما مدت طولانی درگیر صندوق حمایت از قهرمانان و استخدام بودید. از طرفی پاداش‌ها هم قرار است به صورت مرحله‌ای پرداخت شود. شرایط را چطور می‌بینید؟ راستش در این وضعیت که اردوها تشکیل نشده، تازه دارند حقوق‌ها را می‌دهند. خدا را شکر دو،سه ماهی است که کار استخدام من انجام شده ولی برای سجاد گنج‌زاده انجام نشده. درباره صندوق حمایت هم که نزدیک دو سال است همه کارهایش را انجام دادیم، هنوز کسی خبری نداده و در کش و قوس است. درباره پاداش‌ها هم نمی‌دانم چه بگویم. ما این همه تلاش می‌کنیم و زحمت می‌کشیم اما سر پاداش این اتفاقات می‌افتد. زمانی که مسئولان به مدال آن رشته نیاز دارند مدام تشویق می‌کنند و فدراسیون و سرمربی را تحت فشار می‌گذارند که ما به مدال این رشته نیاز داریم. ما هم از دل و جان مایه می‌گذاریم اما زمان پاداش که می‌شود متاسفانه از قهرمانان‌شان حمایت نمی‌کنند و پاداش‌های‌شان را دیر پرداخت می‌کنند. من در جهانی 2018 تنها بازیکنی بودم که از بین 140 کشور هم در انفرادی و هم در تیمی مدال طلا گرفتم و قبلش هم که مسابقات آسیایی رفتیم. الان سال 2020 هستیم اما هنوز هیچ تاریخی را برای پاداش‌ها اعلام نکرده‌اند. ما هم که حقوق پنج میلیونی نمی‌گیریم، پس نیم‌نگاهی به این پاداش‌ها داریم. خیلی از بچه‌ها چشم‌شان به پاداش‌هاست که آن را به زخم زندگی بزنند یا کاری راه بیندازند. کارگر تا عرقش خشک نشده حقوقش را می‌گیرد. ما که قهرمان هستیم و در هر زمینه‌ای کارمان را به نحو احسن انجام می‌دهیم این همه باید منتظر بمانیم. در این چند سال من ندیدم که پاداش‌ها را به موقع بدهند و همیشه دو،سه سال طول می‌کشد.

شنبه 4 مرداد 1399
03:48:14
 
 
Copyright © 2020 velaiatnews.com - All rights reserved
E-mail : info@velaiatnews.com - Power by Ghasedak ICT