زنان در آزادی!


مریم میرحسینی
بعد از پایان بازی ایران و اسپانیا در جام جهانی روسیه، شاید بیش‌تر فوتبالی‌ها برای بازی خوب ایران یا لایی پیکه توئیت کردند و خبر نوشتند. اما از میان انبوه پیام‌ها، راموس، بازیکن تیم ملی اسپانیا، از زنان ایرانی نوشت که بعد از 40 سال توانستند در ورزشگاه آزادی، کنار مردان به تماشای فوتبال بنشینند. راموس زنان را برنده اصلی مسابقه ایران و اسپانیا دانست. سال‌هاست که زنان ایرانی برای ورود به ورزشگاه و دیدن مسابقات ورزشی به ویژه فوتبال تلاش می‌کنند؛ اما با وجود نبود منع قانونی، امکان حضور پیدا نمی‌کنند و اعمال قانون مانند بسیاری از موارد، دستخوش سلیقه افراد متنفذ می‌شود. گاهی صحبت از نبود زیرساخت برای حضور زنان در ورزشگاه می‌کنند و گاهی فضای ورزشگاه را مناسب زنان نمی‌دانند. با وجود تلاش‌های فعالان حوزه زنان و دولت، اما هنوز استفاده زنان از این حق قانونی خود در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. البته شرایط نابرابر زنان در جامعه نسبت به مردان، به حضور زنان در ورزشگاه محدود نمی‌شود، اما شاید علت آن‌ها مشترک باشد و رفع این تبعیض‌ها از مسیرهای مشابهی حل می‌شود که حل یکی از آن‌ها، رفع یا بهبود شرایط در سایر موارد را نوید می‌دهد. برای پایان مناقشه بر سر ورود زنان به ورزشگاه‌ها چند مورد قابل تذکر است. اول؛ به مدار قانون بازگردیم. قانون اساسی زنان و مردان را در حقوق اولیه یکسان می‌شمرد و تفاوتی بین زنان و مردان در حقوق اساسی قائل نیست. قانون اساسی از حقوق مردم می‌گوید نه حقوق زنان و حقوق مردان. قانون همه را با یک عنوان خطاب می‌کند؛ مردم. ورود زنان به ورزشگاه‌ها نیز از این قاعده مستثنی نیست و منع زنان برای ورود به مکان‌های عمومی مانند ورزشگاه، نقض آشکار قانون اساسی است. پرهیز از اعمال سلیقه و بازگشت به قانونی اساسی نه تنها در این مورد خاص، بلکه در رفع بسیاری از مشکلات زنان کارساز و مهم است. دوم؛ به مردم اعتماد کنیم. شاید کم‌تر زمانی در دوره های مختلف تاریخی، حاکمیت ها در ایران، مردم را حایز درایت و خرد دانسته باشند. تداوم این اندیشه، ولو در هر سطحی، باعث می‌شود که همیشه عده‌ای محدود برای اکثریتی تصمیم بگیرند. ولو آن تصمیم اشتباه و یا خلاف خواست آنان باشد. این نگاه تاریخی کارکرد خود را از دست داده و باید اصلاح شود. بی اعتمادی ایجاد شده بین مردم نسبت به مسئولان، سبب ایجاد شکاف بین جامعه و دولت به معنی اعم کلمه شده که تداوم این وضعیت سبب ساز خسارت های فراوانی خواهد شد. به یقین، یکی از راه‌های مرتفع ساختن این مشکل، اعتماد دوباره به مردم و به رسمیت شناختن خرد افراد است. سوم؛ زنان را به عنوان انسان‌هایی دارای فکر، اندیشه و خواسته بپذیریم. زمانی، کلون زنان و مردان در درب خانه‌ها صدای متفاوتی داشت تا صاحب خانه بداند زنی پشت در است یا مردی. زنان امکان حضور کم‌تری در جامعه داشتند و تنها نقشی که می‌توانستند داشته باشند؛ مادر و همسر بود. امروز اما زنان بخشی از زمان خود را به فعالیت‌های اجتماعی می‌پردازند و در کنار نقش‌های همسر و مادر، نیروی فکری و بدنی جامعه نیز هستند. اما با وجود تغییر نگرش جامعه به زنان، انگار هنوز برای اندیشه و خواست آنان وقعی نمی‌نهیم. شاید اگر آنان را عضو موثر جامعه می دیدیم و برای آنان حق فکر و اندیشه قائل بودیم، رفتن به ورزشگاه، داشتن حق طلاق، اجازه خروج از کشور، سهم مدیریتی زنان، رجل سیاسی بودن زنان و صدها مورد دیگر را به عنوان حقوق اولیه زنان پذیرفته بودیم.

چهارشنبه 6 تير 1397
04:15:31
 
 
Copyright © 2018 velaiatnews.com - All rights reserved
E-mail : info@velaiatnews.com - Power by Ghasedak ICT