همافری که همافر انقلاب بود!


حسن شکیب‌زاده


حاج ناصر همافر، مرد بی‌تکرار این شهر، سال‌ها قبل از پیروزی انقلاب اسلامی، بازار و حجره و سرمایه‌اش را رها کرد تا انقلاب رها نباشد. او از سال 1342 همپای مبارزان انقلاب و در کنار روحانیون انقلابی، به درستی میان گود بود و هیچ بادی نبود که او را بلرزاند.

حاج ناصر با بسیج همه‌ی دار و ندارش در صحنه ماند تا امام و مقلدان بی‌چون و چرایش، در طول حیاتش تنها نمانند و چه در قبل از پیروزی انقلاب و با وجود اندک بودن یاران امام و چه پس از پیروزی انقلاب اسلامی، یک تنه به پای اعتقاداتش که بر گرفته از راه و منش امام راحل بود؛ ایستادگی کرد.

همافر، همافر انقلاب بود و آنچنان به پای انقلاب و ارزش‌های گرانسنگش ایستادگی کرد که ایستادگی به جان خستگی افتاد. او به راستی یکی از یاران صدیق و همراه و همراز حضرت آیت‌ا... باریک‌بین، نماینده‌ی فقید امام امت بود که تحت هیچ شرایطی او را رها نساخت و همواره در همه‌ی صحنه‌ها پا به پایش برگ برگِ انقلاب را رقم و قلم زد.

مردم فهیم، بویژه رزمندگان جان برکف هشت سال دفاع مقدس قزوین که نه، بلکه سراسر ایران اسلامی، هرگز ایثار و از خودگذشتگی‌های او را از یادها نخواهند برد. اویی که پس از فراغت از روزهای سخت انقلاب اسلامی و همزمان با آغاز جنگ تحمیلی، پای ثابت پشتیبانی رزمندگان در جبهه‌های مختلف بود و با گرو گذاشتن همه‌ی دار و ندارش، کمیته‌ی ارزاق را که سنگر اصلی پشتیبانی‌کننده‌ی جبهه‌ها و رزمندگانش بود به خوبی اداره کرد.

حاج ناصر را همه‌ی آنانی که دستی در انقلاب و دفاع مقدس داشته و دارند به خوبی می‌شناسند و همت بلندش را می‌ستایند. نیروی توانمندی که همه‌ی زندگی‌اش در انقلاب و دفاع از ارزش‌های نظام جمهوری اسلامی ایران خلاصه شده بود و هیچگاه عملکرد ناباوران او و انقلابیون سرزمینش را به پای انقلاب نگذاشت.

و امروز که او به آسایش ابدی رفته است؛ خانواده‌های بسیاری هستند که به یاد تمام دلسوزی‌ها و همت بلندش در تهیه‌ی جهیزیه‌ی نوعروسان و تامین نیازمندی‌های نیازمندان، اشک فراق می‌ریزند و به نیکی از او یاد خواهندکرد.

همافر که با احداث مدرسه، از آموزش و پرورش نسل‌های آینده‌ی انقلاب غافل نبود، خَیّرِ مدرسه‌ساز نیز نام گرفت و تا آخرین روزهای حیاتش تلاش داشت تا راه امام و اهداف الهی مقتدایش را در هر زمان و مکانی به نادانان انقلاب یادآوری کرده و برای تحقق این مهم از احدی بیم و هراس نداشت.

حال که او و خِیلِ آدم‌های همچون او، در بین ما نیستند، تازه به یاد می‌آوریم که چه گوهرهای ناب و بی‌همتایی را از دست داده و در آینده نیز خواهیم داد. ای کاش بزرگان این شهر به اندازه‌ی کافی بزرگی می‌کردند و بکنند تا به پاس همه‌ی مجاهدت‌ها و تلاش بی‌چشمداشت پاسداران واقعی سرزمینمان، یادشان و راهشان را در زمان حیاتشان گرامی بداریم و باور داشته باشیم که یک روزی خود نیز همانند آنان خواهیم رفت.

شهر ما همافران بسیاری داشت و دارد که باید آنها را دید تا درسی باشد برای نسلی که بایستی خوب دیدن را آموخته و نوید ماندگاری و تداوم نظام برآمده از خون هزاران هزار شهید راست قامت باشند.

 


شنبه 6 آبان 1396
04:53:55
 
 
Copyright © 2017 velaiatnews.com - All rights reserved
E-mail : info@velaiatnews.com - Power by Ghasedak ICT