هادی‌آباد هنوز نفس می‌کشد


گزارش ـ امیر کاکایی: کوچه‌های رنگ و رو رفته، خانه‌های نیمه‌ساز و مخروبه، فلاکت و بدبختی بی‌انتها، این‌ها نمایی از محله هادی‌آباد بخشی از شهر قزوین است که در این نمایشگاه به تصویر کشیده شده است، آری در این نمایشگاه تا چشم کار می‌کند عکس‌هایی از نداری و ندارم را خواهی دید، مردمان این محله دغدغه پوشیدن کدام لباس برای عروسی و عزا را ندارند اینجا مساله، لباسی برای پوشاندن است تنها همین، اینجا دغدغه اصلی نان است، هوایی برای نفس کشیدن و البته جایی برای زندگی.
چندی پیش نمایشگاهی با عنوان محله هادی‌آباد در مجتمع فرهنگی ورزشی شهرداری واقع در پارک هشت بهشت برگزار گردید در این نمایشگاه عکاسان از نظر اجتماعی محله فقیر‌نشین هادی‌آباد را به وسیله عکس‌هایی از این محله به تصویر کشیده در همین زمینه با امیرمحمدی والا یکی از عکاسان نمایشگاه محله‌های هادی‌آباد به گفت‌وگو نشسته‌ایم او می‌گوید: این مستند در ابتدا به صورت یک تمرین کلاسی بود که بچه‌های گروه شروع به عکاسی در این مناطق کردند و در این منطقه واژه‌هایی هم چون محله هنوز معانی قدیم خود را دارد و مردم به خوبی در کنار هم همراه با سنت‌های قدیمی زندگی می‌کنند و به این دلیل تصمیم گرفتیم که این محله را به تصویر بکشیم.
این عکاس می‌گوید: شهرداری این منطقه را بافت فرسوده اعلام کرده است و در این محله ساخت و ساز شروع شده و همین باعث می‌شود که ساختمان‌های قدیمی تبدیل به آپارتمان شوند و زندگی مردم این محله تغییر کند و شهرداری از نظر فیزیکی فقط به این محله نگاه می‌کند و از نظر فرهنگی هیچ اقدامی انجام نمی‌دهد. برخورد مردم در محله هادی‌آباد با یکدیگر و با ما بسیار خوب است و مردم این محله رابطه بسیار صمیمی با یکدیگر دارند. مردم این محله معمولا از طبقه پایین دست جامعه هستند اما از جهت فرهنگی این محله شاید در بعضی مسایل با فرهنگ‌تر از مناطق دیگر شهر عمل کنند. و عمدتا مردم به مشخصه فیزیکی هادی‌آباد نگاه می‌کنند و به جنبه زیستی این محله نگاه نمی‌کنند و ما در این نمایشگاه می‌خواستیم بگوییم بیاید یک بار دیگر به این محله نگاه کنیم و این محله را ببینیم. در روز افتتاحیه نمایشگاه عده‌ای از همشهریان عزیز به نمایشگاه آمده بودند و با تعجب می‌گفتند ما حتی اسم هادی‌آباد را نشنیده‌ایم و اکثرا فکر می‌کردند هادی‌آباد در روستایی است و داخل شهر قزوین نیست!
محمدی‌والا در گفت‌وگو با "روزنامه ولایت" می‌گوید: یکی از مسایلی که در محله هادی‌آباد بسیار پر رنگ بود میوه فروشی‌ها و نانوایی‌ها بود که در این محله نسبت به جمعیتش بسیار زیاد بود. و می خواهیم در آینده به محله‌های دیگر برویم و از نظر اجتماعی محله‌های دیگر را به تصویر بکشیم.
این عکاس‌می‌گوید: ما این نمایشگاه را با حداقل هزینه برگزار کردیم و با حمایت بیشتر از جانب شهرداری و مسئولین، ما می‌توانیم بهتر عمل کنیم چون هیچ یک از عکاسان گروه بابت کاری که انجام داده‌اند دستمزدی دریافت نکرده‌اند و شاید اگر با حمایت بیشتری همراه شویم عکاسان گروه رغبت بیشتری برای عکاسی داشته باشند.
محسن جمال‌کاظمی کارشناس ارشد اجتماعی در این زمینه می‌گوید: محله واژه‌ی بازمانده‌ای است از نظام زبانی ـ شناختی گذشته که همواره دو مفهوم هویت به معنای فرهنگی و اجتماعی‌اش و فضا به معنای فیزیکی‌ و زیستی‌اش در آن تنیده‌اند محله هنوز برای خرده فرهنگ‌ها و قومیت‌ها و گرایش‌های دینی و رفتاری نقش‌آفرینی می‌کند.
او می‌گوید: برای مردمان شهر، محله‌های متعددی در خاطره جمعی‌شان معنابخش است اگر چه آنان امروزه چند سویه‌گی هویت را در ترکیب‌هایی از هویت شهروندی، هویت ملی، هویت جهانی و... در فضاهای گوناگون تجربه می‌کنند ولی همچنان طعم صمیمی هویت محلی را به یاد می‌آورند.
این کارشناس ارشد اجتماعی می‌گوید: گفتمان فن سالارانه (مهندسی)، مدام روایت‌های به ظاهر متقاعدکننده‌ای از تغییر و اصلاح بافت فرسوده ارائه می‌دهد و تمامی نابهنجاری‌ها و نابه سامانی‌های محله را به ابعاد فیزیکی‌اش فرو می‌کاهد و گویی چشم فرو می بندد به سویه‌های دیگر مفهوم محله
جمال کاظمی می‌گوید: عکس به نگریستن معنا می‌بخشد و از معبری زیباشناسانه اندیشه را با دعوتی دوباره به تکاپو انداخته‌ی لایه‌های آن را می‌کاود. امروزه در میان این مجموعه عکس می‌توان دوباره به محله نگریست و جای هویت آن را میان زندگی امروز جست‌و جو کرد. شاید در نگاهی چند سویه بتوان اندیشه فیزیکی اصلاح بافت فرسوده را تغییر داده و مفهوم انسانی احیا محله را در افقی دیگر رصد کرد.
یکی از بازدیدکنندگان در گفت‌وگو با "روزنامه ولایت" می‌گوید: به عکس‌خانه‌های محله هادی‌آباد نگاه می‌کنم، نمی‌توان اسم این متروکه را خانه بگذارم اما انسان‌های حاضر در متروکه آن را خانه می‌نامند و برایش تقدس قائلند، همه چیز در یک چهار وجب جا خلاصه می‌شود، آشپزخانه، اتاق، هال و ... تمام دار و ندار انسان‌های اینجا دلی بزرگ است.
بازدیدکننده دیگری به "روزنامه ولایت" می‌گوید: این محله همانجاست که اگر بدانی و ببینی دیگر نمی‌توانی بی‌تفاوت باشی. شهر غم و غصه، امروز، دیروز و هر روز ادامه دارد، هر روز در این گوشه شهر در حاشیه‌ترین جای یک دیار، مردمانش هر روز بدبختند، هر روز گشنه‌اند و هر روز با بوی فاضلابش زندگی می‌کنند.
کوچه‌های باریک و پرشیب، فاضلاب‌های در کوچه رها گشته، مردم دردمند موجود در عکس‌ها که همه در یک محله زندگی می‌کند نشان از محله‌ای با مردمان فقیر دارد، محله‌ای که تا به امروز بسیاری از آن عبور کرده دماغشان را از بوی فاضلاب گرفته، رد شده و چیزهایی را که نمی‌خواستند ببینند را ندیده‌اند.

سه شنبه 8 بهمن 1392
09:16:07
 
 
Copyright © 2019 velaiatnews.com - All rights reserved
E-mail : info@velaiatnews.com - Power by Ghasedak ICT