پزشکیان و دیپلماسی عزت‌محور

حسین علیجانی

در هنگامه‌ای که جهان، تشنه صدای متفاوت از خاورمیانه است، رئیس‌جمهور ایران با سلاح عقلانیت، صراحت و آرامش، در برابر لنز رسانه‌ای غربی ایستاد تا چهره‌ای مستقل، صلح‌طلب و شریف از ملت ایران ترسیم کند.

گفت‌وگوی دکتر مسعود پزشکیان با تاکر کارلسون ـ مجری پرمخاطب آمریکایی ـ تنها یک مصاحبه رسانه‌ای نبود؛ بلکه تجلی روایتی تازه از جمهوریت اسلامی ایران بود که نه در هیاهوی تهدید و تخریب، که در زبان صریح، مومنانه و ملی، به جهانیان معرفی شد.

او بی‌هیاهو و بی‌تعارف، از فتوا علیه سلاح هسته‌ای گفت، از ترور نافرجام خود پرده برداشت و در میان شعله‌های جنگ غزه، از راه نجات، گفت‌وگو کرد. این رفتار، همزمان نشان شجاعت در بیان و نجابت در نیت بود. پیام پزشکیان نه‌تنها برای سیاست‌مداران خارجی، که برای جامعه جهانی روشن بود. «ایران اهل جنگ نیست، اهل گفت‌وگوست؛ اهل مقاومت است، اما نه با نفرت، بلکه با منطق.»

از منظر اجتماعی نیز این گفت‌وگو حائز نکاتی امیدبخش است. نخست، پیوند میان دین و وطن‌دوستی که سال‌ها در برخی گفتمان‌های افراطی تقلیل یافته بود، با زبان عقلانیت ترمیم شد. او از ایمان گفت، اما ایمانی که مرز نمی‌شناسد و به نام آن نمی‌توان وطن را تحقیر کرد. او از وطن گفت، اما وطنی که ناموس ایمان است نه ابزار رقابت‌های جناحی.

این مصاحبه، فارغ از جزئیات فنی، نمادی از بازگشت به سیاست ملی، اخلاق‌محور و مردم‌پایه است؛ رویکردی که از دکتر پزشکیان ـ پزشک نجیب تبریزی، نماینده صادق مردم، و حالا رئیس‌جمهور منتخب ملت ـ انتظار می‌رفت.

اگر قرار باشد قضاوت نهایی را به مردم ایران بسپاریم، آنان بیش از هر چیز به دنبال صداقت‌اند. جامعه خسته از غوغا و شکاف، امروز بیش از گذشته نیازمند گفتارهای وحدت‌آفرین، عمل‌گرایانه و در عین حال متین است.

جایگاه رئیس‌جمهور در قانون اساسی، جایگاه دوم کشور پس از رهبری است. تقویت این جایگاه در عرصه جهانی، هم به سود چهره ایران است، هم به سود امنیت ملی و هم اعتماد عمومی.

در این مسیر، همه جریان‌های سیاسی، رسانه‌ها و نخبگان باید از نگاه تخریب‌گرانه و حذفی فاصله بگیرند و منافع ملی را بر رقابت‌های زودگذر ترجیح دهند.

آری؛ پزشکیان با همان لهجه صمیمی، همان صداقت همیشگی، روایت ایران را از تریبونی جهانی به جهان منتقل کرد. این، فرصتی است برای همگان تا بار دیگر بر سر ارزش‌هایی چون کرامت، گفت‌وگو، وطن و ایمان، به اجماع برسند.