وقتی شهردار «مهمان» شهر خودش است!
- شناسه خبر: 63772
- تاریخ و زمان ارسال: 8 مرداد 1404 ساعت 07:30
- بازدید :
مرضیه محمدی
در جلسه رسمی شورای ورزش استان قزوین، شهردار شهر جملهای گفت که بیش از یک خبر ساده بود:
«من در تهران زندگی میکنم!»
این جمله کوتاه، اما بسیار گویا، تلنگری است به یک واقعیت تلخ و دردناک. مدیری که شهرش را فقط مکانی برای کار میداند، نه جایی برای زندگی و حضور واقعی.
مدیران شهری بیش از هر گروه دیگری باید خود را در دل زندگی روزمره مردم ببینند؛ باید بدانند پیادهراهها چگونهاند، امنیت شبانه چقدر برقرار است، فضای سبز برای خانوادهها تا چه اندازه قابل استفاده است.
چگونه میتوان از مدیری که شبها در تهران به خواب میرود انتظار داشت دغدغههای واقعی مردم قزوین را بفهمد و برای آنها راهکار عملی ارائه دهد؟
شهرداری که از پشت پنجرههای پایتخت به قزوین نگاه میکند و حتی خانوادهاش در این شهر زندگی نمیکنند، چگونه میتواند درباره «ورزش همگانی» و «تفکر شهری» حرف بزند، وقتی مردم همین شهر هر روز با مشکلات زندگی دست و پنجه نرم میکنند و نیازمند حمایت عملیاند؟
رایگان بودن مسیر پیادهروی؛ حق ابتدایی، نه افتخار
شهردار قزوین در آن جلسه با افتخار از «رایگان بودن» جاده سلامت یاد کرد؛ انگار این یک امتیاز ویژه است که باید به آن افتخار کرد.
اما این نگاه، کاملاً اشتباه و خطرناک است؛ ارائه فضای عمومی برای ورزش و پیادهروی با امکانات پایه مثل سرویس بهداشتی، ایستگاه استراحت، امنیت و نورپردازی، نباید هیچگاه یک امتیاز تلقی شود؛ بلکه اینها حداقلهای یک شهر مدرن و زیستپذیرند که شهروندان به آن حق دارند.
رایگان بودن جاده سلامت دستاورد نیست؛ بلکه حداقل و حق اولیهای است که هر شهروند باید از آن بهرهمند باشد، اگر رایگان بودن مسیر پیادهروی افتخار است، آنوقت عبور رایگان از خیابانها و کوچهها هم باید به عنوان افتخار جشن گرفته شود! این نوع تفکر، به جای خدمترسانی، ما را به سمت شهری غیرقابل زیست سوق میدهد.
مقایسه نادرست با تهران؛ نشانه ناآگاهی یا توجیه کمکاری؟
شهردار در آن جلسه تلاش کرد شرایط قزوین را با پارک لاله تهران مقایسه و پولی بودن خدمات آن در مقابل رایگان بودن خدمات در قزوین افتخارآمیز نشان دهد، اما بررسیهای میدانی کاملاً خلاف این ادعا را نشان میدهد.
پارک لاله تهران فضای عمومی کاملاً رایگان است و هیچ هزینهای برای استفاده از مسیرهای پیادهروی و فضای سبز دریافت نمیشود، بلیت در بوستانهای تهران تنها برای خدمات جانبی مانند موزهها و مراکز فرهنگی اخذ میشود، نه برای بهرهمندی عمومی از فضای سبز و مسیرهای پیادهروی.
این اظهارات یا ناشی از ناآگاهی است یا تلاشی آگاهانه برای پنهان کردن ضعفها و کمکاریهای مدیریت شهری.
جاده سلامت ایرانمال؛ الگوی واقعی سلامت محوری
برای درک بهتر کافی است به جاده سلامت ایرانمال نگاهی بیندازیم:
ـ کفپوشهای استاندارد و نرم برای پیادهروی و دویدن
ـ ایستگاههای تست ضربان قلب و تجهیزات کمکهای اولیه
ـ نورپردازی ایمن و کامل در تمام ساعات شبانهروز
ـ مجموعهای از رستورانها، کافهها و فضاهای تفریحی برای کودکان
ـ سرویسهای بهداشتی در فواصل منظم و قابل دسترس
ـ اتصال به پارکهای موضوعی و ورزشی با امکانات متنوع
تمام این امکانات رایگان و در دسترس عموم است، این یعنی میتوان در کنار احترام به مردم، زیرساختهای مدرن و کامل را نیز فراهم کرد.
مشکل قزوین، نوع نگاه مدیریت است؛ نه زیرساختها
جاده سلامت قزوین از نظر وجود سرویسهای بهداشتی، ایستگاههای استراحت، امنیت و نورپردازی وضعیت قابل قبولی دارد و این نکته مثبتی است که باید به آن اذعان کرد.
اما مشکل اصلی، نوع نگاه مدیریت شهری است که امکانات پایه را به عنوان یک «افتخار» معرفی میکند و به جای پرداختن به کیفیت، نوآوری و توسعه زیرساختها، به همین حداقلها بسنده میکند.
این نگاه محافظهکارانه و کوتاهمدت، فاصله عمیق مدیران با نیازهای واقعی مردم و ضعف چشمانداز توسعه شهری را نشان میدهد؛ اگر مدیران صرفاً به حداقلها قانع باشند و آنها را بزرگنمایی کنند، نباید انتظار پیشرفت و ارتقای کیفیت زندگی در شهر داشت.
شهر را باید زیست، نه فقط مدیریت کرد
سیاستگذاری شهری، بهویژه در حوزه ورزش همگانی، به مراتب پیچیدهتر از فراهم کردن چند متر مسیر پیادهروی است. کیفیت، امنیت، دسترسپذیری، زیباییشناسی و احترام به حقوق شهروندی ارکان اصلی هر فضای عمومی مطلوباند.
و مهمتر از همه:
مدیری که از پشت پنجرههای تهران درباره پیادهروی در قزوین صحبت میکند، پیش از آنکه از «تفکر» و «اندیشه» حرف بزند، باید حضور واقعی خود را در دل این شهر تجربه کند، نیازهای مردم را بشناسد و با آنها زندگی کند.
تا زمانی که مدیران شهری خود را در میان مردم نبینند و دغدغههای واقعیشان را درک نکنند، نمیتوان انتظار داشت شهر قزوین به شهری پویا، زنده و قابل زیست تبدیل شود. مدیریت شهری نیازمند حضور واقعی، شناخت عمیق و عمل متعهدانه است.
