ورزشکاران ناشنوا، روحیه حساس و شکننده‌ای دارند
- شناسه خبر: 73215
- تاریخ و زمان ارسال: 17 آذر 1404 ساعت 07:30
- بازدید :
گفت‌وگو ـ محمد بهرامی: تیم ملی تکواندو بانوان ناشنوایان ایران، که آبان ماه به المپیک ناشنوایان در ژاپن اعزام شده بود توانست به یک مدال طلا و یک برنز دست یابد و با مدال‌هایی که در بخش مردان تکواندو به دست آمد، کاروان ورزشی ایران در جایگاه هفتم این رقابت‌ها قرار گرفت؛ این اتفاق در حالی رخ داد که کاروان ایران در برخی رشته‌ها، هیچ ورزشکاری نداشت اما مدال‌های کسب شده آنقدر مرغوب بود که توانست کاروان ایران را در رده‌های بالای جدول کسب مدالی نگه دارد.
بانوان تکواندوکار ناشنوای کشورمان، قبل از اعزام به المپیک، یک مرحله از اردوی خود را نیز در قزوین برگزار کردند تا با آمادگی کامل‌تری راهی این رقابت‌ها شوند، این در حالی بود «بنفشه نصرتی» از استان، به عنوان مربی در کنار ملی‌پوشان حضور داشت و همراه آنها به المپیک اعزام شد. پس از بازگشت تیم ملی از المپیک به سراغ وی رفته و گپ‌وگفتی در مورد مسابقات و شرایط تیم ملی داشته‌ایم که از نظرتان می‌گذرد.
o از المپیک ناشنوایان برایمان بگویید. شرایط مسابقات چگونه بود؟ چند تیم در این رقابت‌ها حضور داشتند و سطح تیم‌ها چطور بود؟
در تاریخ 24 آبان ماه به المپیک امسال که در ژاپن برگزار شد اعزام شدیم و تا ۵ آذر طول کشید. ۱۳۲ کشور حضور داشتند از جمله روسیه و کرواسی که اینها در المپیک قبلی حضور نداشتند. المپیک قبلی ما در برزیل برگزار شد که چون ایام کرونا هم بود خیلی از کشورها حضور نیافتند، به خصوص روسیه، کرواسی و کشورهای قدرتمند دیگر، بخاطر همین این المپیک خیلی سخت و دشوار بود چون همه با آمادگی کامل آمده بودند.
o ملی پوشان کشورمان در قیاس با رقبا چه شرایطی داشتند؟ و برای بعد روانی تیم چه کاری انجام داده بودید؟
خدا را شکر بچه‌هایمان از لحاظ فنی شرایط بالا و خوبی داشتند، از لحاظ روانی هم همینطور، چون ما برای تیممان پزشک روانشناس داشتیم که همیشه در کنارمان بود و روی بعد روانی بچه‌ها کار می‌کرد. از لحاظ بدنسازی و فنی هم که در سطح خوبی قرار داشتند.
o دشوارترین مسابقه ملی‌پوشان در کدام وزن بود و چرا؟
ما چهار وزن المپیکی را به مسابقات برده بودیم؛ وزن منفی ۴۹، منفی ۵۷، منفی ۶۷ و مثبت ۶۷ که در اوزان دوم و سوم رقبا خیلی قوی بودند چون تیم روسیه در آنجا حضور داشت و واقعا مثل بچه‌های شنوا پا می‌زدند ولی خب خدا را شکر بچه‌های ما توانستند که این رقبای سخت را کنار بزنند.
o چند نفر از ملی‌پوشان رقابت‌هایی در سطح المپیک را تجربه کرده بودند؟
ما یک طلا در وزن دوم و یک برنز در وزن چهارم مثبت ۶۷ کیلو به دست آوردیم، ما دو نفر از 4 نفر ملی‌پوشانمان در المپیک برزیل حضور داشتند و همین مدال‌ها را کسب کرده بودند ولی دو نفر بعدی کاملا جوان و تازه کار بودند و فقط در یک آسیایی شرکت کرده بودند که بعد آسیایی، المپیک بود. به نظر من نسبت به آن پنج ماهی که در اردو بودیم خوب بود.
o مدال‌هایی که کسب شد در چه شرایطی به دست آمد؟
تیم ملی ناشنوایان با شنوا کاملا متفاوت است؛ به این خاطر که ما دو هفته در اردو بودیم و تقریبا یک هفته یا ۵ روز استراحت. چون بچه‌ها از لحاظ روحی روانی خیلی وابسته هستند و خیلی زود خسته می‌شدند به همین خاطر ما مجبور بودیم شرایط را اینگونه پیش ببریم، یعنی نه فقط تیم تکواندو، همه رشته‌ها اینطور بودند چون شرایط ناشنوایان اینطور ایجاب می‌کرد که ما چنین برنامه‌ای را بچینیم، به همین خاطر ما هشت دوره اردو و تمرین تکواندو داشتیم، یعنی به اردو می‌رفتیم و می‌آمدیم که پنج ماه طول کشید.
o قبل از اعزام چند مرحله اردو را پشت سرگذاشته بودید و شرایط اردوها چگونه بود؟
همانطور که گفتم، 8 مرحله اردو داشتیم که پنج ماه طول کشید. خدا را شکر در این پنج ماه با وجود اینکه دو نفر از اعضای تیم، جدید بودند و دو نفر فقط تجربه المپیک را داشتند با دست پر برگشتیم. تیم تکواندو در قسمت خانم‌ها و آقایان توانست قهرمان شود البته که در المپیک، ما قهرمانی و فنی‌ترین نداریم، ولی به صورت کلی بخواهیم حساب و عنوان کنیم، بیشترین مدال و خوشرنگ‌ترین را ما گرفتیم و توانستیم که در سطح بالا قرار بگیریم و کل کاروانمان هم خدا را شکر توانستند در رتبه هفتم قرار بگیرند. چرا میگم خدا را شکر، به خاطر اینکه ما چندین رشته را اصلا نداشتیم ولی کشورهای دیگر با همه رشته‌ها آمده بودند و این تفاوتی بود که بین مدال‌ها ایجاد شد و ما توانستیم با مدال‌آوری تکواندو، کاراته و کشتی، تیم ایران و کاروان ایران را بالا نگه داریم و در جدول بالا بیاییم.
o آیا ورزشکاران ناشنوا با بقیه تفاوت خاصی دارند؟
بله، بچه‌های ناشنوا، کاملا با شنواها متفاوتند، به این خاطر که به نظر من تک بعدی هستند و ما اصلا نمی‌توانستیم دو برنامه را به یک بازیکن بدهیم که اجرا کند، چون واقعا نمی‌توانست. ما باید یک برنامه را به قسمت‌های مختلف تقسیم می‌کردیم چه از لحاظ بدنسازی و چه از لحاظ تکنیک و تاکتیک و چندین بار تکرار و تمرین داشتیم تا به نتیجه دلخواه برسیم.
o مهم‌ترین برنامه پیش روی ملی‌پوشان چیست؟
برنامه‌هایی که بچه‌های ملی‌پوش دارند و خواهند داشت این است که فکر می‌کنم در فروردین ماه مسابقات آسیایی را در پیش دارند و اینکه به امید خدا باید دیگر بچه‌ها اردوهای تیم ملی را شروع کنند. اردوهای گذشته ما کلا ۸ دور برگزار شد که ۵ ماه طول کشید.
o آیا ورزشکاران قزوینی هم شرایط حضور در اردوی تیم ملی را دارند؟
متاسفانه ما ورزشکار قزوینی نداشتیم به خاطر اینکه اصلا تا الان این اتفاق نیفتاده که بچه‌های ناشنوا به سمت تکواندو بیایند و من در نظر دارم که یک فراخوان بزنم تا بچه‌های ناشنوا بیایند و با آنهایی که علاقه‌مند هستند کار کنیم تا انشاءا… در مسابقات آتی بتوانند شرکت کنند و خوش بدرخشند .
o با چه کمبودهایی در حوزه ورزش ناشنوایان مواجه هستیم؟
به نظر من، کمبودها در حوزه ورزش ناشنوایان زیاد است، بخصوص از لحاظ مالی، باید حتما اسپانسری باشد تا بتوانیم مثلا اردوی دو هفته‌ای را برگزار کنیم. خدا را شکر ما با کمک آقای طاهرخانی رئیس هیات ناشنوایان که خیلی زحمت کشیدند، دو هفته از اردو را در استان برگزار کردیم و توانستیم که میزبان باشیم ولی باز هم می‌گویم ما با کمبود بودجه، نه فقط در قزوین بلکه در کل فدراسیون ناشنوایان مواجه هستیم و این موضوع کار را برای بچه‌ها سخت می‌کند .
o چه درخواستی از مسئولین در این زمینه دارید؟
راستش ما که از مسئولان همیشه درخواست داشته و داریم؛ بیشتر به خاطر اسپانسرینگ. اگر بتوانیم که اسپانسرهایی را برای بچه‌های ناشنوا پیدا کنیم، خیلی خوب است، چون واقعا آنها بچه‌ها از لحاظ استعداد در سطح بالایی هستند و حیف است که نخواهیم از این استعدادها استفاده کنیم و این مستلزم این است که در بخش مالی حداقل تامین باشیم چون این بچه‌ها خیلی روحیات حساس و ظریفی دارند و خیلی زود بابت کمبودها ناراحت می‌شوند، به خاطر همین با بچه‌های عادی از زمین تا آسمان فرق دارند. به نظر من اگر مسئولین زحمت بکشند و بتوانند که قسمت مالی را برای بچه‌های ناشنوا فراهم کنند، قطعا ما می‌توانیم پیشرفت‌های بیشتری در استان داشته باشیم و البته که من امیدوارم ناشنوای دیگری در استان و کشور کلا وجود نداشته باشد ولی اگر هم ناشنوا هست ما بتوانیم زیر بال و پرشان را بگیریم که بالا بیایند.
o صحبت پایانی؟
صحبت خاصی ندارم از شما ممنونم بابت اینکه صدای ما را به گوش همه می‌رسانید؛ امیدوارم که این صحبت‌ها باعث شود عزیزانی که توان مالی دارند بتوانند بیایند کمک کنند و شرایطی را برای این بچه‌های مستعد فراهم آورند تا آنها بتوانند در میادین مختلف خوش بدرخشند.
