روزی که رکورد ایران را زدم یکی از بهترین روزهای زندگی ام بود

گفت‌وگو ـ محمد بهرامی: ورزش بانوان قزوین همیشه در کشور حرف برای گفتن داشته است و در این بین بوده‌اند ورزشکارانی که به نوعی شگفتی‌ساز هم شده‌اند که از آن جمله می‌توان به فاطمه اعتدادی، لیلا برجعلی، شهلا محمودی و ملیکا نجفی اشاره کرد. این ورزشکاران در رشته‌های خود توانسته‌اند عناوین متعدد قهرمانی را در داخل و خارج از کشور کسب کنند و حتی در رشته خود رکورددار هم باشند که در این مورد می‌توان به «شهلا محمودی» بانوی دونده قزوینی اشاره کرد که رکوددار دوی400 متر با مانع بانوان ایران است.

محمودی خرداد ماه سال گذشته با شرکت در رقابت‌های بین‌المللی دو و میدانی شهر ارزروم در کشور ترکیه با ثبت زمان 49/59 ثانیه ضمن شکستن رکورد ملی موفق شد در جایگاه نخست رقابت ماده ۴۰۰ متر مانع این مسابقات قرار گیرد و عنوان قهرمانی را از آن خود کند. کسب عناوین مختلف و رکوردشکنی‌های متعدد بهانه‌ای شد تا با این بانوی قهرمان استان گپ و گفتی داشته و از شرایط این روزهایش بپرسیم.

چطور شد که وارد رشته دوومیدانی شدید؟

از بچگی ورزش را با تکواندو و هندبال شروع کردم ولی سال ۸۷ از طرف مدرسه در مسابقات دوومیدانی دانش‌آموزی در ماده پنجگانه شرکت کردم و اینگونه با رشته دوومیدانی آشنا و علاقه‌مند به این رشته شدم از سال ۹۱ نیز به صورت تخصصی ماده ۴۰۰ متر با مانع را با مربیگری آقای محمدرضا نجفیان شروع کردم.

در بدو ورود با چه مشکلاتی مواجه بودید؟

در بدو ورودم با مشکلات زیادی روبرو بودم؛ قزوین با اینکه ورزشکاران خیلی خوبی در این رشته داشت ولی زیرساخت‌های لازم را نداشتیم، تنها پیست ما ورزشگاه معلم بود. من دونده مانع بودم ولی مانع برای تمرین نداشتم و تخته استارت را تنها سر مسابقه می‌دیدم و به خاطر نبود سالن سرپوشیده در قزوین نمی‌توانستم تمرینات خوبی در فصل زمستان داشته باشم و اینکه مربی من اجازه حضور در تمریناتم را نداشت. اما از سال ۹۶ که ازدواج کردم، شرایط کلا تغییر کرد. مربیم که همسرم هم هست در همه تمریناتم حضور داشت، تمریناتم را با نظم بیشتری انجام دادم و در سال ۹۷ موفق شدم رکورد ماده ۴۰۰ متر با مانع را که برای سال ۵۷ بود جابجا کنم.

از ابتدا تخصصی کار می‌کردید (مثلا دوی 400 متر) یا نه فقط می‌دویدید؟

ابتدا که وارد رشته دوومیدانی شدم با پنجگانه شروع کردم بعد در ماده ۴۰۰ متر شروع به فعالیت کردم و بعد از مدتی با تشخیص مربیم ماده ۴۰۰ متر با مانع را شروع کردم و شد ماده تخصصی من.

دوومیدانی هم مثل ژیمناستیک ورزش مادر است و زیر شاخه‌های زیادی دارد آیا یک نفر می‌تواند همزمان در چند رشته حضور داشته و مسابقه بدهد؟

بله. همان‌طور که فرمودید دوومیدانی مادر ورزش‌هاست و ۲۴ ماده دارد که ما در مسابقات می‌توانیم در دو ماده انفرادی و یک ماده تیمی شرکت کنیم، که من در ماده‌های ۴۰۰ متر با مانع، ۴۰۰ متر و ۴*۴۰۰ متر در مسابقات شرکت می‌کنم.

اولین بار چه سالی به اردوی تیم ملی دعوت شدید؟

بعد از اینکه رکوردشکنی کردم به اردوی تیم ملی دعوت شدم و سال ۹۸ در مسابقات قهرمانی آسیا در قطر حضور پیدا کردم، و این اولین حضور من در مسابقات برون مرزی بود که رکورد خودم را مجدداً در این مسابقه تکرار کردم ولی به مدال نرسیدم.

شما مدت‌ها رکورددار دوی 400 متر با مانع بودید روزی که این رکورد را زدید را به خاطر دارید چه اتفاقی افتاد؟

روزی که توانستم این رکورد را جابه‌جا کنم یکی از بهترین روزهای زندگی من و همسرم بود چون سال‌ها برای رسیدن به این رکورد تلاش کردیم، از خیلی چیزها گذشتیم تا بتوانیم به هدفی که مشخص کرده بودیم برسیم، و می‌توانم بگویم اگر زحمات همسرم و حمایت خانواده‌ام نبود هیچ‌وقت نمی‌توانستم این لحظه شیرین را تجربه کنم، که جا دارد همین‌جا از آنها تشکر کنم.

رکوردشکنی‌ها حتماً خیلی سخت و با تلاش بسیار به دست آمده، درباره رسیدن به این نقطه از زندگی‌ توضیح می‌دهید؟

خیلی سخت. شاید کسی باور نکند؛ اما تا یکی دو سال قبل اولین‌بار که من رکورد ایران را زده بودم، مانع تمرین و تخته استارت برای تمرین نداشتم! مسیر ۴۰۰ متر ده مانع نیاز دارد؛ اما من سه یا چهار مانع شکسته داشتم و با همان‌ها تمرین می‌کردم و یا بدون مانع تمرین می‌کردم. من توانستم با این سختی و مشقت رکورد دوی چهارصد متر را تغییر دهم.

چه چیزی باعث شده تا به اینجای کار ادامه دهید؟

چیزی که باعث شد من با همه این کمبودها و موانع ادامه بدهم ممارست و صبر، وجود مربی خوب و حضور خانواده بود، همیشه می‌گفتم من باید به آن چیزی که می‌خواهم برسم، اگر الان هم به عقب برگردم، مجدداً همین راه را انتخاب می‌کنم، اما اگر رسیدگی‌ها و امکانات بیشتر بود مطمئناً تعداد مدال‌ها و رنگ‌‌های آن خیلی بیشتر و خوشرنگ‌تر بود.

برای موفقیت‌هایتان روزانه چند ساعت تمرین می‌کنید؟

خوب دوومیدانی یکی از سخت‌ترین رشته‌های ورزشی است و نیاز هست که هر روز تمرین داشته باشیم، خیلی از روزها هم صبح و هم بعدازظهر تمرین می‌کنم.

آخرین مسابقه‌ای که شرکت کردید کجا بود؟

در سال ۱۴۰۲ در مسابقات کاپ سرعت در ارزروم ترکیه شرکت کردم و موفق شدم برای چندمین بار رکورد ایران رو جابه‌جا کنم و به مدال طلای این مسابقات برسم.

ارزشمندترین مدالی که کسب کردید کدام است؟

آخرین مدال و با ارزش‌ترین مدالی هم که کسب کردم مدال نقره قهرمانی آسیا بود که در اواخر سال قبل توانستم به دست بیاورم که آنهم همراه با طعم شیرین رکوردشکنی بود.

در خانه با همسرتان بر سر نوع تمرینات و برنامه‌هایتان تبادل‌نظر می‌کنید؟

بله خوب؛ چون همسر من مربی بنده هم هست، اکثر مواقع راجع به تمرینات باهم صحبت و هم‌فکری می‌کنیم تا بتوانیم با آمادگی کامل در مسابقات حاضر شویم.

آیا امکانات موجود پاسخگوی نیازهایتان هست؟

امکانات موجود تا حدودی پاسخگوی نیازهای ماست، چون یکی از واجبات این رشته داشتن سالن سرپوشیده دوومیدانی است که پروژه ساخت این سالن سالهاست به دلیل نبود بودجه نیمه‌کاره رها شده است، البته تارتان پیست سردار آزادگان تنها پیست دوومیدانی استان کاملا از بین رفته بود که خدا را شکر با زحمات جناب آقای اعلایی مقدم مدیر کل اداره ورزش و جوانان، سرکار خانم پاکدامن و جناب آقای غربی رئیس هیات دوومیدانی مجدد بازسازی شد و این رشته ورزشی مادر مورد توجه بیشتری قرار گرفت که امیدوارم این رسیدگی‌ها ادامه دار باشد تا ما مجدد پویایی این رشته رو در استان قزوین ببینیم.

بزرگترین آرزویتان در این رشته چیست و چند درصد توانسته‌اید آن را محقق کنید؟

بزرگترین آرزوی هر ورزشکار حضور در المپیک است و من هم مثل همه چنین آرزویی دارم.

آیا ورزش را فقط برای سلامتی دنبال می‌کنید؟

ورزش تنها باعث ساختن جسم انسان نمی‌شود بلکه از نظر روحی، روانی، اجتماعی هم آن فرد ساخته و پخته می‌شود، آن‌ها یاد می‌گیرند در زندگی صبور باشند، با کوچکترین مشکل جا نزنند، برای رسیدن به آرزوهایشان بجنگند. یاد می‌گیرند چه‌ طور با دیگران ارتباط برقرار کنند و طعم شکست و پیروزی را می‌چشند.

در مورد موفقیت‌های دختران ایرانی چه نظری دارید؟

دختران ایرانی همیشه و همه جا نشان دادند که بهترین هستند چه در عرصه ورزش چه در عرصه‌های دیگر که هر کدام برای خود ارزشمند هستند و به نظر من انسان به هر چیزی که بخواهد و برای به دست آوردنش واقعا تلاش کند و حضور خدا را در تک‌تک لحظات حس کند، حتماً حتماً به آن می‌رسد.

چه خواسته‌ای از مسئولین استان دارید؟

کاش بیشتر قدر ورزشکارها و زحماتی که می‌کشند را بدانیم، من در مورد خودم به این اعتقاد دارم که اگر حمایت بیشتری می‌شدم مخصوصا از طرف فدراسیون دوومیدانی، می‌توانستم به رکوردهای خیلی بهتر و مدال‌های خیلی بیشتری برسم.