داروهای ضد افسردگی
- شناسه خبر: 38024
- تاریخ و زمان ارسال: 10 تیر 1403 ساعت 07:30
- بازدید :
ترجمهی: ا. امیر دیوانی
افسردگی، بیماری خطرناک و بسیار واقعی است و نباید آن را نادیده گرفت. گفته میشود که افزون بر 15 میلیون آمریکایی به آن مبتلایند، ولی همچون بسیاری از امراض روانی، از علل و نشانههایش برداشت غلطی شده است.
امکان دارد افسردگی بر اثر مصرف داروهای درمانگر سایر بیماریها پدید آید. ضمناً ممکن است اختلالهای تیروییدی، سرطان، هپاتیت یا سایر امراض مزمن به بروز آن بیانجامد. بررسی علل عمدهای افسردگی و درک پیشنیهی کامل مریض، پیش از مداوا ضروری است.
معلوم شده است که مصرف طولانی مدت و فراوان برخی داروهای ضد افسردگی موجب کاهش فشارخون، نامرتبی ضربان قلب، بزرگی پروستات، تهوع، تاری دید، تشنگی بیش از حد، شکم روش (اسهال)، خواب آلودگی، ضعف حافظه، سرگیجه یا ضعف عضلانی میگردد. استفاده از داروهای روانپزشکی جهت رفع فشار روحی یا اختلال روانی شدید، تاثیر زیانبخشی را بر سلامت جسم و روان فرد برجا مینهد. قبل از مصرف چنین داروهایی رایزنی با پزشک واجب است تا ضرورت و مقدار مصرف صحیح و نیز تحلیل پیامدهای احتمالی مشخص گردد.
داروهای ضد روانپریشی
منظور از مصرف داروهای ضد روانپریشی این است که بیماریهای وخیم روانی نظیر روانگسیختگی (شیزوفرنی) جنون ادواری و زوال عقل درمان گردند. با این وصف، گفته شده است که در ایالات متحده تقریبا 750 هزار نفر افزون بر 65 سال از این داروها مصرف میکنند؛ هر چند همهی آنها برای چنین امراضی تجویز نشدهاند. کارشناسان بر این باورند که بسیاری از مردم در پی ابتلا به نشانههایی مشابه روانگسیختگی مانند توهمات و سردرگمی، به چنین داروهایی رو میکنند. در بسیاری موارد این نشانهها اثرات جانبی داروهای دیگری است که شخص مرتبا مصرف میکند.
تاثیرات نامساعد داروهای ضد روانپریسی شامل آسیب عصبی، اشکال در جویدن و بلعیدن، عدم تعادل، خستگی عضلانی، هذیان و فلج پیری است. مطالعهای دلالت بر این دارد که 36% بیماران مبتلا به روانگسیختگی، هنگامی تشخیص بیماریشان داروهای ضد روانپریشی مصرف کرده بودند.
در نشریهی مراقبت از مرض قند مورخ فوریهی 2010 هشدار داده شده است کسانی که از داروهای ضد روانپریسی استفاده میکنند باید به خاطر علایم ابتلا به دیابت، چاقی یا کلسترول زیاد دقیقا پایش شوند. اینگونه هشدارها از سوی انجمن مرض قند آمریکا، کانون روانپزشکی آمریکا، جامعهی پژوهشهای مربوط به چاقی آمریکای شمالی و انجمن متخصصین بالینی غدد درونریز صورت گرفته است.
داروهای روانپزشکی
چه بسا افرادی هستند که آرزومند تندرستی بهینهاند و جهت افزایش سلامت روانی خود به مصرف دارو رو میکند. معلوم شده است که بسیاری از آمریکاییان متناوباً گونهای از داروهای روانی همچون آرامبخشها، قرصهای خوابآور، داروهای روانپریشانه و ضد افسردگی را که به وفور در بازار یافت میشوند، مصرف میکنند. چنین داروهایی برای مداوای نشانههای بیماری نظیر نگرانی، بیخوابی، بیشفعالی، حواسپرتی و افسردگی به کار میآیند. درمان نادرست این مشکلات بهداشتی، ممکن است به پیامدهای وخیمی بیانجامد. داروهایی از این دست، باید پس از بررسی کامل و ارزیابی دقیق مورد استفاده قرار گیرند.
آرامبخشها و قرصهای خوابآور
سبک زندگی امروزین با فشار روانی و بیقراری مترادف شده است. مطالعات به عمل آمده، بیانگر آن است که 6/15% مردم از آرامبخشها برای تسکین دلواپسی سود میجویند. از این درصد، 39% هر روز از داروهای مزبور بهرهمند میشوند و 78% افزون بر یک سال از آنها سود میجویند.
شمار زیادی از آرامبخشها در زمرهی مواد شیمیایی موسوم به «بنزو دیازپاین» شمرده میشوند که اسامی داروییشان عبارتند از: «والیوم»، «لیبریوم»، «اگزانکس» و «هالسیم». قرصهای خوابآور متعلق به ردهی دیگری از آرامبخشها از دستهی «باربیتوراتها» مانند: «باس پیرون»، «دیفن هیدرامین»، «هیدروزیزین» و «پروبامیت» میباشند.
داروهای مذکور متداولاند، ولی آیا به واقع اثر بخشاند؟ پژوهشها حکایت از آن دارند که بسیاری از آرامبخشهای موثر، بعد از حدود چهارماه کاربرد، بیاثر شدهاند و معلوم شده است که قرصهای خوابآور فقط در پی دو تا چهار هفته مصرف، اثرشان را از دست دادهاند.
وانگهی، امکان دارد دو داروی ذکر شده برای سلامت آدمی خیلی خطرناک باشند.
عواقب مصرف آنها شامل کاهش فشارخون، شکستگی لگن خاصره، بیماری کبد و حساسیتهاست.
اثرات روانگردانها مشتملاند بر تقلیل قوای ذهنی، فراموشی، نشانگان عزلتگزینی و فقدان هماهنگی. تقریبا 000/160 مورد حوادث وحشتناک سالانهی رانندگی به رانندههایی نسبت داده میشود که تحت تاثیر چنین داروهایی رانندگی کردهاند.
در ضمن دلایل گویای آن است که آرامبخشها غیرضروریاند زیرا بیماران نیز طی پارهای بررسیها در برابر دارونماها واکنش نشان دادهاند. بنا به اظهار مقامات سازمان بهداشت جهانی «اضطراب، بازتاب بهنجار در مقابل فشار روحی است و تنها موقعی صورت میگیرد که شدت و توانفرسایی، کار را به دارو درمانی میکشاند.
منبع:
Enjoiying Health & Longevity with Nutrional Immunology
