جنگ با دشمنان یا جنگ قدرت؟!

رضا عسگری، فعال سیاسی

کشور در شرایط جنگی قرار دارد و محاصره  اقتصادی همه‌جانبه، تحریم‌‌های چندلایه، اختلال در زنجیره تامین، تورم ساختاری و فرسایش قدرت خرید مردم از تبعات بدیهی هجوم همه‌جانبه دشمنان  به شمار می‌رود.

در چنین فضایی، مردم با هزینه‌های سنگین زندگی روزمره روبه‌رو هستند و با وجود این فشار همه‌ جانبه، تاب‌‌آوری کم‌‌نظیری از خود نشان داده‌اند. این تاب‌آوری، در کنار دفاع جانانه نیروهای مسلح، بزرگ‌‌ترین سرمایه استراتژیک کشور در برابر جنگ ترکیبی دشمن است.

در چنین شرایطی، انتظار حداقلی از نهادهای رسمی و نمایندگان مجلس این است که اولویت‌‌های ملی را تشخیص دهند و انرژی خود را صرف تقویت انسجام داخلی، حمایت از تولید و کاهش فشار بر مردم کنند.

اصل انسجام ملی و حفظ تاب‌‌آوری اجتماعی، لازمه بقا و استمرار نظام تصمیم‌‌گیری در شرایط تهدید است. هرگونه اقدام یا رفتاری که این انسجام را تضعیف کند یا اولویت‌ های کشور را به حاشیه براند، در عمل به نفع دشمنان تمام می‌‌شود.

متاسفانه برخی از نمایندگان مجلس به‌ جای تمرکز بر مسائل کلان کشور، درگیر دعواهای خرد بر سر عزل و نصب مدیران اجرایی در سطح استان شده‌‌اند؛ از جابجایی یک دهیار در یک روستا گرفته تا تغییر مقامات اداری در رده‌‌های مختلف سرپرستی و مدیریتی؛ این سطح از مداخله در امور اجرایی، نه تنها با شأن نمایندگی و وظایف قانونی مجلس سازگار نیست، بلکه نشان‌‌دهنده فاصله عمیق میان اولویت‌های واقعی کشور و مشغولیت‌‌های بخشی از نمایندگان است.

نمایندگی مجلس به معنای نظارت کلان، قانون‌‌گذاری و پیگیری منافع ملی است، نه تبدیل شدن به دلال برای  انتصابات محلی و دخالت در جزئی‌ترین سطوح مدیریت اجرایی!

وقتی کشور در معرض جنگ تمام‌ عیار قرار دارد و مردم با تبعات ناشی از آن دست‌ و پنجه نرم می‌‌کنند، صرف وقت و انرژی نماینده برای جابجایی مدیران، مصداق بارز غفلت از مسئولیت ملی و انحراف از اولویت‌‌های حیاتی است.

چنین رفتارهایی اعتماد عمومی را تضعیف می‌کند، انگیزه مدیران و کارکنان را کاهش می‌دهد و این پیام نادرست را به جامعه می‌فرستد که گویا در اوج تهدید خارجی، هنوز می‌‌توان به بازی‌‌های کودکانه مشغول بود.

اگر نمایندگان واقعا دغدغه مردم و کشور را دارند، باید انرژی خود را صرف تقویت تاب‌‌آوری ملی کنند، نه آنکه درگیر رقابت‌‌های خرد برای کنترل پست‌‌های اجرایی شوند. در شرایط جنگی، هرگونه اقدامی که انسجام داخلی را مخدوش کند یا منابع محدود کشور را صرف دعواهای بی‌‌حاصل نماید، نه تنها قابل دفاع نیست، بلکه در مقابل مردم و تاریخ نیز قابل توجیه نخواهد بود.

چه شرایطی باید در کشور به وجود آید تا نمایندگان مجلس میان مسئولیت ملی و مطامع شخصی، جریانی و گروهی، تشخیص روشنی داشته باشند؟!

اکنون که مردم ثابت کرده‌‌اند باوجود همه مشکلات، در برابر جنگ تمام‌ عیار نظامی، امنیتی، سیاسی و اقتصادی دشمنان ایستادگی تاریخی خود را به اثبات رسانده‌‌اند، انتظار می‌رود کسانی که عنوان نمایندگی این مردم را یدک می‌کشند نیز شایستگی همراهی با این تاب‌‌آوری را داشته باشند.