تفاوت‌هایی که فاصله می‌آورند

نون.کاف

اولین گفت‌وگویی که یکی از دختربچه‌های فامیل با من داشت در سه سالگیش بود.

از دور نزدیک من آمد، چیزی تعریف کرد و بلافاصله رفت.

گفت: «من صبح بیدار شدم دیدم داداشم رو تختش نیست، بعد رفتم اتاق مامانم دیدم داداشم اونجا خوابیده.»

این را گفت و رفت، همین چند کلمه، هیجان انگیزترین اتفاق زندگی یک بچه سه ساله بود، دغدغه‌اش، اضطرابش، ترس و شادیش، ایجاد شدن معما در ذهن و حل شدنش، همه در همین چند کلمه می‌گنجید.

همان‌طور که هیجان انگیزترین اتفاق زندگی یک نوعروس، چیدن سفره و پذیرایی از فامیل همسر است و ممکن است ساعت‌ها درباره آن حرف بزند؛ یا مهمترین اتفاق زندگی یک دانشجوی درسخوان باید درس و امتحان باشد و برای یک پدر و مادر جوان، فرزندپروری و رفتارهای نوزادشان است.

آدم‌ها دغدغه‌های متفاوت دارند

سال‌ها قبل برادرم دوست نزدیکی داشت که از وقتی متاهل شد، رابطه‌شان تغییر کرد، باهم وقت می‌گذراندند اما انگار حرف‌های همدیگر را نمی‌فهمیدند.

وقتی دوستش بچه‌دار شد این اختلاف دید شدت گرفت. بعدتر تمام دغدغه دوست برادرم تامین آینده فرزندش شد چیزی که یک دوست مجرد آن را درک نمی‌کرد.

ولی سعی می‌کرد بپذیرد که دیگه دوستی آنان مثل قبل نیست. بیشتر وقت دوست او برای خانواده باید صرف می‌شد و دیگر تفریحات پر هزینه مجردی در زندگیش جایی نداشت.

حتی شکاف بین نسل‌ها و اختلاف پدر و مادرها با فرزندانشان هم از همین تفاوت دید نشات می‌گیرد. و اگر به این تفاوت اولویت‌ها و دغدغه‌ها آگاه نباشیم در روابط مشکل ایجاد می‌شود.

وقتی این اختلاف شدید است، معمولا راحت‌تر آن را می‌پذیریم؛ از دوست، همکار یا هرکسی که عزیزش را از دست داده انتظار نداریم در مجلس عروسی ما شرکت کند، در دیدار با او صبوری بیشتری به خرج می‌دهیم تا غمش را ببیند، از کسی که قرار است تصمیم مهمی مثل ازدواج بگیرد نمی‌خواهیم تصمیم‌های سخت دیگر بگیرد، می‌گذاریم ذهنش آزاد باشد تا انتخاب درستی کند و …

اما دقت نمی‌کنیم با دوستی که در محل کار روز سختی را گذرانده، وارد جر و بحث نشویم، از مادری که حس ناکافی بودن برای فرزندش را دارد، ایراد خانه‌داری نگیریم یا حواسمان نیست از پدر بزرگ و مادربزرگی که حقوق بازنشستگی‌شان عقب افتاده، نخواهیم ۴۰ نفر میهمان دعوت کنند.

گاهی تنها کافی است کمی خودمان را جای طرف مقابل بگذاریم و از دید او به زندگی نگاه کنیم.