ابرها را متهم نکنید حضرات!

 امید مافی

خنده‌ها، فصل‌ها و رنگ‌ها در ساحت پاییز گم شده‌اند و قزوین این روزها با تضرع، چشم به آسمان دوخته است. آسمانی که میلی به گشودن پنجره‌هایش ندارد. ۷۴ میلی‌متر کاهش بارندگی نسبت به شرایط بلندمدت، فقط یک عدد در جدول‌های هواشناسی محسوب نمی‌گردد. این روایتی است گزنده از زمینی که تشنه‌تر از همیشه به استقبال فصل‌های پیش‌رو می‌رود و اعصاب شهروندانش را متلاشی می‌کند. در این میان بخش مهمی از کم‌بارشی به پاییز گذشته بازمی‌گردد. پاییزی که باران در آن کم‌ بارید و زمستان و بهار نیز نتوانستند تمام آن عقب‌ماندگی را جبران کنند.

حالا پیش‌بینی‌ها می‌گویند تا ۱۵ مهرماه خبری از بارندگی موثر در استان نخواهد بود.یعنی فرصت دیگری برای جبران کسری آسمان از دست می‌رود و آسمان به روزه سکوتش ادامه می‌دهد. مساله اصلی اما فقط نیامدن باران نیست. مساله این است که با فرض تداوم خشکسالی، چه اندازه برای روزهای بی‌باران آماده شده‌ایم؟ وقتی آسمان سهم خود را از سفره آب استان کم می‌کند، سهم مدیریت ما چه می‌شود؟ اساسا چه برنامه‌ مدونی برای کاهش مصرف آب در بخش کشاورزی، صنعت و شرب روی میز است؟ برای حفاظت از منابع زیرزمینی که سال‌هاست زیر فشار برداشت قرار دارند، چه تمهیدی اندیشیده شده است؟

آیا صرفا قرار است چشم‌ها به پیش‌بینی‌های هواشناسی دوخته شود تا شاید ابرهای باران زا از راه برسند و کمی سخاوت به خرج دهند یا قرار است پیش از رسیدن بحران، تصمیم‌های صعبناک و ضروری اتخاذ شود؟

خشکسالی رویدادی نیست که با یک بخشنامه یا جلسه تمام شود. خشکسالی آرام و بی‌صدا می‌آید و اگر جدی گرفته نشود، هزینه‌اش بلندتر و پرصداتر از همیشه شنیده خواهد شد.

اکنون پرسش از مسئولان قزوین روشن است: برای این ۷۴ میلی‌متر کسری بارش چه کرده‌اید‌ و اگر باران متفرعن و متبختر تا نیمه مهرماه همچنان لج‌بازی کند نقشه راه استان برای عبور از روزهای کم‌آب چیست؟

خشکسالی شاید ارمغان دهشتناک آسمان باشد اما بی‌تدبیری اگر اپیدمی شود برخی گریز و گزیری ندارند جز آنکه ابرها را متهم اصلی پرونده معرفی کنند و بر اهمال خویشتن سرپوش بگذارند. بی‌مجاهله.