ورزش، درمان زخم‌های روانی در جنگ

محمد بهرامی

«جنگ و کشتار»، اینها بدترین چیزهایی هستند که می‌تواند در هر کشوری اتفاق بیفتد، چرا که تاثیرات مخرب فراوانی در زندگی روزانه مردم دارد، ترس و اثرات روانی کمترین پسامدهای جنگ هستند که هر کسی نمی‌تواند به سادگی با آن کنار بیاید پس نیاز است که شهروندان بتوانند خود را از این شرایط نجات دهند، طبق منشور بین‌الملل، هیچ کشور متخاصمی حق ندارد به زیرساخت‌های ورزشی و حیاتی کشورهای مورد هدف حمله کند ولی همگان می‌دانند که هیچ نهاد بین‌المللی زورش به آمریکا نمی‌رسد که مانع از این کارش شود .

از آغاز جنگ تاکنون، بسیاری از زیرساخت‌های ورزشی کشور مورد حمله و بمباران قرار گرفته‌اند که خسارت بسیاری نیز به این اماکن وارد کرده است، یقینا این اماکن پس از آرام شدن اوضاع بازسازی خواهند شد اما این بازسازی طول خواهد کشید و در این مدت باید ورزشکاران و مردم از اماکن جایگزین استفاده کنند. شاید در برخی استانها مثل تهران، به واسطه وجود سالن‌های چندمنظوره زیاد، این امکان وجود داشته باشد اما در بسیاری از شهرستان‌ها این امکان وجود ندارد. وقتی یک مجموعه ورزشی تخریب شود، جایگزینی برایش وجود ندارد و سال‌ها طول می‌کشد تا یک مجموعه و یا سالن جایگزین برایش ساخته شود.

با وجود تمام این مسائل و اتفاقات، ورزش تعطیل نیست، هرچند در شرایط فعلی به واسطه حفظ جان ورزشکاران، تمام مسابقات لیگ‌های برتر کشور تعطیل شده است اما ورزشکاران، ورزش را تعطیل نکرده‌اند و تمرینات خود را برای حفظ آمادگی و نیز حفظ روحیه خود انجام می‌دهند. آمادگی بدنی می‌تواند به آمادگی روحی نیز کمک کند مخصوصا برای کسانی که زیر بار فشار روانی جنگ و اتفاقات پیرامونی آن قرار می‌گیرند .

از این رو است که می‌گوییم ورزش تعطیل نیست، ورزش هم درمان است و هم دارو،  حتی اگر در بدترین شرایط هم قرار داشته باشیم. مهم نیست که شهروندان چه ورزشی انجام دهند مهم این است که سلامت بدنی خود را حفظ کنند تا سلامت روحی و روانی نیز به آنها بازگردد.

خوشبختانه در جنگ فعلی، هیچ یک از اماکن ورزشی استان قزوین مورد حمله قرار نگرفته‌اند و ورزشکاران می‌توانند به آسودگی خاطر از امکاناتی که برایشان فراهم است استفاده کنند تا سلامتی‌شان نیز در این اوضاع به خطر نیفتد.