معلولین نیازمند شادی هستند

هیچ‌کس به افراد معلول کار نمی‌دهد

اشاره

مشکلات جامعه معلولین کشور بر هیچ کس پوشیده نیست. از رفت و آمد شهری گرفته تا عدم اشتغال؛ از جمله مواردی است که باعث رنج این افراد شده است. آنچه مسلم است افراد معلول نیز مانند همه اقشار جامعه نیازمند امکانات، ارتقای کیفیت سطح زندگی، ورزش، شادی و … هستند که متاسفانه با عدم توجه کافی از سوی مسئولین ذیربط، دسترسی به بسیاری از این امکانات اولیه برای معلولین غیرممکن یا دشوار شده است. نوشتار پیشرو به گزارش مختصری از فعالیت خودجوش «نسیم مافی» تعلق دارد که با برگزاری جشن‌ها و دورهمی‌های شاد تلاش می‌‌کند اوقاتی شاد برای معلولین ایجاد کند.

نسیم مافی صحبت‌هایش را این‌گونه آغاز کرد: از سن ۱۵ سالگی در مسیر کار خیر و نیکوکاری قدم گذاشتم؛ این هم سعادتی است که نصیب بنده شده و آن را کوچکترین و کمترین وظیفه خود می‌دانم.

او که مدتهاست اقدام به برگزاری جشن و دورهمی برای معلولین می‌کند در مورد این موضوع توضیح داد: هدفم از برگزاری این جشن‌ها فقط ایجاد شادی برای این عزیزان است تا در جامعه دیده شوند. می‌خواهم صدای معلولین باشم تا تلنگری باشد به جامعه. این عزیزان دل پاک و مهربانی دارند و متاسفانه نگاه جامعه ما نسبت به این افراد سنگین است اما حمایت‌های کمی از این قشر می‌شود. جشن‌هایی که برگزار می‌کنیم کاملا دلی است و با هزینه خودم جشن‌ها را برپا می‌کنم تا دل این عزیزان شاد شود. من نیاز به حمایت دارم تا بتوانم جشن‌ها را بیشتر و با شکوه‌تر برگزار کنم. خوشبختانه در جشنی که اواخر سال گذشته برگزار کردم کلینیک زیبایی «نیو رز» به مدیریت جناب دکتر حمید نوری و رستوران «امیر بروستد» به مدیریت جناب امیرحسین حسینی به عنوان اسپانسر حمایت شایسته‌ای از ما داشتند که از آن‌ها سپاسگزارم.

معلولین وقتی می‌بینند مردم یادشان هستند، خوشحال می‌شوند

مافی در ادامه صحبت‌هایش از استقبال جامعه معلولین از جشن‌ها و دورهمی‌ها می‌گوید: وقتی به مرکز نگهداری معلولین می‌روم، دائما می‌گویند: «خاله کی میاید دوباره برامون جشن بگیرید…؛ دل ما تا چند وقت شاد میشه، ما منتظریم تا شماها بیاید دیدن ما». دوست دارم بگویم این عزیزان منتظر دیدن همه ما هستند. این طور نیست که فقط چشم انتظار من باشند؛ از این که می‌بینند مردم به یاد آن‌ها هستند خوشحال می‌شوند. می‌خواهم از همینجا از تمام عزیزانی که با بنده همکاری می‌کنند و در کنار من هستند و در واقع در انجام این کار خیر سهیم‌اند تشکر و قدردانی‌کنم. از باغ تالارها و تشریفات خوب شهرمان گرفته تا لیدرهای خوب شهرمان و گروه موزیک درجه یک و خوبی که هر سری ما را حمایت می‌کنند؛ سپاسگزارم. بیایید مهربانی را جار بزنیم. معلولیت محدودیت نیست. فقط باید دل مهربانی داشته باشیم تا کنار این عزیزان باشیم.

نسیم مافی معتقد است دیدن شادی بچه‌های معلول سبب انگیزه‌اش می‎‌شود و خیر و برکت و انرژی را به خوبی در دعای آن‌ها احساس می‌کنیم.

بچه‌های معلول هنرمند هستند ولی هنرشان دیده نمی‌شود

در خاتمه از وی در مورد مشکلات جامعه معلولین پرسیدم که گفت: بزرگترین مشکل معلولین عدم همگام‌سازی شهر است. به طوری که اکثر آن‌ها برای رفت‌وآمد با مشکل مواجه هستند. متاسفانه نگاه ترحم انگیزی که برخی از افراد جامعه نسبت به معلولین دارند باعث ترد شدن آن‌ها از جامعه می‌شود. عموم افراد غیرشاغل علی‌رغم توانایی‌هایی که دارند ولی کمتر کسی حاضر می‌شود به آن‌ها کار بدهد. خیلی از من درخواست کار می‌کنند ولی متاسفانه با مشکل جدی در این زمینه روبه رو هستیم. خیلی از بچه‌های معلول هنرمند هستند ولی هنرشان دیده نمی‌شود و بهتر بگویم محلی برای بروز استعداد هنری ‌آن‌ها و همچنین هنرنمایی آن‌ها وجود ندارد.

یکی دیگر از مشکلات جامعه معلولین نداشتن روحیه است. متاسفانه به دلیل این‌که اکثر اوقات داخل منزل هستند دچار افسردگی می‌شوند. من در سن ۲۳ سالگی دچار بیماری خاص به نام «اسکلودر» شدم. در سن ۲۷ سالگی به دلیل تزریق دارو، انگشتان دستم خم شد. ولی با افتخار می‌گویم که معلولیت محدودیت نیست. متاسفانه در جامعه ما دید مناسبی نسبت به معلولین وجود ندارد. خیلی از مردم نگاه‌های ترحم انگیز دارند. یا می‌پرسند: «وای دستت چی شده!؟». یک شخص معلول به سبب همین حرف‌ها و رفتارها از جامعه ترد می‌شود.