مشق عشق برای فردای ایران

مریم بهبهانی‌فر

«باز آمد بوی ماه مدرسه»؛ این تنها یک مصرع از ترانه‌ای نوستالژیک در حافظه جمعی ما نیست؛ این صدای تپش قلب سرزمین ما بوده که هر سال با ورق خوردن تقویم در آخرین روزهای شهریور، به شماره می‌افتد. پاییز که از راه می‌رسد، گویی جهان دوباره از نو متولد می‌شود؛ هوای خنک و نارنجی‌رنگ، درختانی که لباسی از طلا بر تن کرده‌اند و هیاهوی کودکانی که با کیف‌های نو و کفش‌های جیرجیرکی، خیابان‌ها را به تسخیر درمی‌آورند.

برای بسیاری از افراد، مهر بوی دفترهای نو و مدادهایی است که هنوز تراش نخورده‌اند. بوی پاک‌کن‌هایی که قرار بود اشتباهاتمان را پاک کنند؛ اما امروز می‌فهمیم که زیباترین اشتباهات دوران کودکی‌مان، همان‌ها بودند که ما را ساختند. نشستن پشت میز و نیمکت‌های چوبی، خیره شدن به تخته‌سیاهی که گچ، جای‌جای آن را سپید کرده بود و انتظار برای زنگ تفریحی که بوی ساندویچ‌های خانگی و بازی‌های بی‌دغدغه در حیاط مدرسه می‌داد؛ این‌ها نه تنها خاطره، که سنگ‌بنای شخصیت امروز ما هستند.

اما امسال، ماه مهر، رنگ‌وبویی دیگر دارد. امسال در حالی به استقبال «ماه مدرسه» می‌رویم که داغی سنگین بر دل داریم؛ یاد و نام دختران «شجره طیبه میناب» همچون زخمی عمیق بر حافظه تاریخی‌مان نشسته است. جنایتی که ردپای استکبار و دشمنی با پیشرفت و آگاهی این سرزمین در آن مشهود است؛ حادثه‌ای که بار دیگر به ما یادآوری کرد که دشمنان این مرز و بوم، از «دانایی» و «آینده‌سازی» ما هراسانند. غم‌ از دست دادن این شکوفه‌ها، اگرچه جانکاه است، اما بایستی به تلنگری برای شتاب بخشیدن به ایمن‌سازی و استانداردسازی تمامی فضاهای آموزشی و عزم ملی برای تجدیدنظر در ساختار و زیرساخت‌های ناایمن مدارس تبدیل شود تا دیگر هرگز شاهد تکرار چنین رخدادهای شومی نباشیم.

امروز، مسئولیت در قبال دانش‌آموزان سنگین‌تر از هر زمان دیگری است. این دانش‌آموزان نه تنها «محصل» که «سازندگان آینده» این کشور هستند. آن‌ها صاحبان فردای ایران‌اند که قرار است چرخ‌های صنعت، فرهنگ، علم و سیاست ما را به حرکت درآورند. اگر می‌خواهیم جامعه‌ای بالنده داشته باشیم، مدرسه باید امن‌ترین و آرام‌ترین نقطه شهر باشد.

فضای آموزشی نباید تنها مکانی برای انتقال خشک اطلاعات و حفظ کردن فرمول‌ها باشد؛ مدرسه باید «خانه دوم» و جایی مملو از آرامش، تکریم و مهرورزی باشد. معلمان، معماران روح این نسل هستند و باید فضایی را فراهم کنند که در آن، خلاقیت دانش‌آموزان قربانی چارچوب‌های خشک نشود. آرامش در کلاس درس، زیربنای نبوغ است. دانش‌آموزی که در مدرسه احساس امنیت، پذیرش و احترام کند، در آینده نیز شهروندی مسئول، با اعتمادبه‌نفس و متعهد به وطن خواهد بود.

ما وظیفه داریم مدارس را به «واحه‌های امید» تبدیل کنیم؛ جایی که در آن، عدالت آموزشی نه یک شعارکه یک واقعیت جاری باشد. از خیرین مدرسه‌ساز که با جان و دل، خشت‌خشت مدارس را بنا می‌کنند تا معلمانی که در دورافتاده‌ترین روستاها، شمع دانایی را روشن نگه می‌دارند همه و همه در این مسیر مقدس هم‌قدم هستند.

در این آغاز دوباره، بیایید پیمان ببندیم که مهر امسال را با «مهرورزی» به فرزندانمان آغاز کنیم. بیایید به جای سخت‌گیری‌های بیهوده، راه پرسش‌گری را برایشان باز کنیم و به جای ترسیم آینده‌ای مبهم به آن‌ها بیاموزیم که چگونه با  اتکاء بر هویت ملی و دانش روز، آینده‌ای روشن بسازند.

به امید آنکه در سال تحصیلی جدید، لبخند بر لبان تمام دانش‌آموزان ایران زمین جاری باشد و مدارس نه‌تنها محل آموختن دانش که کارگاه ساختن «انسان» و «وطن» باشد. یاد دختران پرکشیده میناب را گرامی می‌داریم و با نگاه به چشمان امیدوار دانش‌آموزان امروز برای ساختن فردایی بهتر، گام برمی‌داریم.

مهرتان پر از شکوفایی، و سال تحصیلی‌تان، آکنده از نور و پیروزی.