ما هیچ، مـا نگـاه! (سخنی درباره «حقـابه قزوین» با حافظ شیرازی !)

انسیه بخارایی

یک شب نشستم از غمِ فردای زادگاه

گفتم تفألی بزنم زیر نور ماه

مفعول  فاعلاتُ  مفاعیلُ  فاعلُن

حافظ سُروده بود در این وزن و جایگاه

«خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست؟»

گفتم کـه ای خواجـه تو بودی در آن رفـاه !

« گر دیگران به عیـش و طَرب خُرمند و شاد»

امـا نصیب و قسمت ما، هیـچ، مــا نگاه !

قزویـن که بوده است زمانی نگیـنِ سبز

اینک چرا شدست، چنین خشک و بی‌گیـاه؟

«فرق است از آبِ خضر، که ظلمات جای اوست»

همسـایـه ، آب خانـه­ی ما بـُرد از اشتبـاه !

باریـد آسمـان به سخـاوت هَر از گهی

جمع آمد این قطـره­چکان‌ها به سَد و چاه

بالانشین فرصت حقـابــه را گرفت

در سرزمین ما، سرِ  مــا ماند بی‌کُلاه!

تدبیـر کــج، خُرمی از باغــها  رُبـود

زینرو نشـسته­ایم، به خاکی چنین سیاه

گفتـی « نمیـرد آنکه دلش زنـده شد به عشق»

اینجـا به آب ، زنـده شدن هم بُوَد گنـاه!

حافظ نشسته بود، لبِ جــو نظـاره‌گـر

او بود مَست مِی و من، آه پشت آه …

تاریک شد شعر من و نیست چاره‌ای

از نسـل مـا کـه بـرق ندارد، جُـز این مخواه!