شهید «ابوترابی» اسوه اخلاق

سید عبدالعظیم موسوی

قدرت و ثروت البته دو ابزاری است که به وسیله آن می‌توان هم به هدف‌های عالی و حق‌مدارانه رسید و هم اهداف شیطانی. اما این خاصیت را هم دارد که به سرعت، خود تبدیل به هدف ‌شود؛ به گونه‌ای که طالب آن در جریان تبدیل وسیله به هدف، گاهی خود بی‌خبر می‌ماند. البته بیشتر ترجیح می‌دهد بی‌خبر بماند. همه تقوا، یعنی همین.

£

امروز گاهی به دست گرفتن ریاست به ویژه در مناصب پولساز، پس از تلاش برای پیروزی یک جریان، به حق تبدیل شده است.

اول انقلاب به ریاست، مسئولیت اطلاق می‌شد و اگر به انقلابیون در مصادر می‌گفتی رئیس، روی ترش می‌کردند! و آن موقعیت را تنها، مسئولیتی تصور می‌کردند که باید به مردم پاسخگو باشد. امروز اگر پاسخی هم فرض بشود؛ به قدرتی تعلق می‌گیرد که تو را منصوب کرده است و نه مردم؛ که صاحبان اصلی انقلاب هستند. و این جمله را آنقدر باید تکرار کنیم که دوباره به باور همگان برگردد.

حق توزیع منصب و ثروت، صد البته هنوز کاملا عریان درخواست نمی‌شود. و هنوز تحت پوشش واژه‌هایی محترم مطالبه می‌گردد. مثلا مسئولین برقرار را دوزیست و متملق و چاپلوس معرفی می‌کنند و اینکه ما تلاش کردیم که فلانی نماینده شورا، مجلس یا رئیس جمهور شود؛ اما هنوز دست ما را به ریاستی و موقعیتی بند نکرده‌اند و این افراد وقتی متعدد می‌شوند و حول محور مطالبه قدرت، متحد؛ خطرناک می‌شوند. منشعب می‌شوند و کم‌کم به مخالفینی که حق‌الزحمه را نقد پرداخت می‌کنند؛ متمایل می‌شوند.

£

شهید سید علی اکبر ابوترابی از قافله‌ای بود که انقلابی‌گری و صدور انقلاب و شیوع انقلاب اسلامی را نه مستلزم داشتن قدرت می‌دانست و نه به‌دست آوردن ثروت.

اگر مختصر ریاستی هم داشت؛ با شروع جنگ رها کرد و رفت آنجا که خطر متوجه انقلاب شده بود و ماند؛ تا اسیر شد.

شهید سید علی اکبر ابوترابی معتقد بود و عامل به این اعتقاد؛ که آنچه جوان را در هر کجای دنیا جذب اعتقاد می‌کند؛ اخلاقی است که از آن اعتقاد نشأت می‌گیرد؛ نه لزوما و به ضرورت، پول و قدرت.

البته پول لازم است. برای چاپ و انتشار کتاب، برای انعقاد مجالس روشنگری. برای سازماندهی، هم در سال‌های مبارزات قبل از انقلاب و هم برای تداوم انقلاب؛ پول ابزار خوبی بود و هست. قدرت هم همین‌طور اما این ابزارها شمشیری هستند که اگر قبل از به‌دست گرفتن آن قدرت حملش را به دست نیاورده باشی، دست و پای خودت را می‌برد؛ قبل از اینکه برای دفع و رفع دشمن بکار بیاید.

نشانه‌ای هم دارد که تا غرق نشده‌ای می‌توانی هر لحظه به عنوان آزمون در خودت بسنجی که این ابزار، خود هدف شده است؛ یا هنوز ابزار است؟

این آزمون این است که آیا هنوز اخلاق را مقدم بر قدرت و ثروت می‌دانی؟ یا پس از بدست گرفتن شمشیر، آن را کنار گذاشته‌ای و ابزار را برای رسیدن به اهداف انقلابی کافی می‌دانی؟

و اینکه اگر آن را به تو ندادند؛ یا از تو گرفتند؛ فغان برمی‌آوری و دیگران را متهم می‌کنی؟ یا آرام به گوشه‌ای می‌روی و خوشحال از اینکه مسئولیتی برای پاسخگویی به خدا و خلق خدا، دیگر نداری و به آرامش می‌رسی؟

این خلقیات، آرمانی و خارج از دسترس به نظر می‌آیند؛ بسکه از آن روزهای طلایی که اخلاق پشتوانه اصلی اعتقاد بود؛ دور شده‌ایم. و اینکه ابزار اگر به کار اخلاق و اعتقاد نیاید؛ جز وزر و وبالی نیست.

£

شهید سید علی اکبر ابوترابی با اخلاق در ایام اسارت چنان بر اسیران دیگر که سهل است بر زندانبانان عراقی اثر گذاشته بود که پس از آزادی؛ آزادگان هر کدام تکه‌ای از روح شهید ابوترابی را با خود به یادگار برده بودند. و زندانبانان عراقی به وقت وداع و آزادی شهید، او را در آغوش می‌کشیدند و گریه می‌کردند.

شهید ابوترابی نانش را در اسارت زمانی می‌خورد که همه خورده باشند؛ یا داشته باشند. وگرنه آن را می‌بخشید یا قسمت می‌کرد. (بخوانید خاطرات آزادگانی را که او را درک کرده بودند.)

شهید گاهی در اختلاف بین زندانبانان محل قضاوت قرار می‌گرفت؛ بسکه انصاف داشت! ملجاء و پناهگاه اسیران بود و گاهی اگر دفاع از حق یک اسیر باعث شکنجه و شلاق خودش می‌شد؛ از آن دریغ نمی‌کرد.

یکی از بزرگترین و مهمترین اتفاقاتی که در زمان اسارت شهید ابوترابی افتاد؛ این بود که نمایندگان سازمان ملل که به سرکشی زندان‌های عراق رفته بودند؛ ایشان لب به شکایت از زندانبانان عراقی نگشود و هیچ نگفت!

بخندیم یا بگرییم از این همه بدگویی و سخن‌چینی مسلمان شیعه معتقد به ولایت فقیه برای به‌دست گرفتن ابزاری که دیگر هدف شده است؟

بعد از رفتن نمایندگان سازمان ملل، از شهید پرسیده شد «این همه شکنجه و محرومیت و محدودیت را چرا عنوان نکردید؟» و فرمود: «آنان بی‌دین و دست بالا غیرمسلمان بودند و من شکایت مسلمانی را به نزد نامسلمان نمی‌برم! زندانبان‌‌های من مسلمانند و برخی حتی شیعه. اهل نمازند؛ و خدا و پیامبر. من از آنان به نامسلمانان شکایت نمی‌برم.» شما باشی، زندانبان هم باشی، جذب یک چنین روح بلندی نمی‌شوی؟

زندانبانان حتی حیرت زده شدند. و پس از آن دیگر او و اطرافیانش را به چشم اسیر ندیدند. و پس از آزادی از عراق تعدادی حتی به عنوان مدافعان حرم به مقاومت پیوستند و تعدادی به شهادت رسیدند.

«شهید ابوترابی» یعنی اخلاق عملی منبعث از مکتبی که او را از داشتن قدرت و ثروت، حتی برای پیشبرد اهداف اعتقادی‌اش بی‌نیاز می‌کند ابزار اگر بود؛ چه بهتر و اگر نبود؛ رهرو متوقف نمی‌شود و به راهش ادامه می‌دهد. به راهش ادامه دهیم.

£