سی سال با «ولایت»

 از انشای سوم دبستان تا تورق روزانه

 آرش لاهیجی ـ فرهنگی و هنرمند

برای من همه‌چیز از انشای سوم دبستان شروع شد؛

موضوع انشا: «می‌خواهید در آینده چه‌کاره شوید؟»

آن روز نوشتم دلم می‌خواهد صاحب یک روزنامه محلی شوم؛  از کودکی از طریق خانواده‌ام با مطبوعات آشنا شده بودم و علاقه به روزنامه‌نگاری از همان‌ روزها در وجودم ریشه دواند.

پاییز سال ۱۳۷۴؛ نخستین هفته‌های ورودم به قزوین، با نشریه‌ای آشنا شدم که بعدها بخشی از زندگی‌ام شد «هفته‌نامه‌ی ولایت»، نامی که برای نخستین‌بار از زبان پدر مرحومم شنیدم و اولین شماره را همان روزها از کیوسک پارک لاله شهر صنعتی خریدم و ورق زدم.

مدتی نگذشت که دفتر مجله را پیدا کردم؛ البرز، روبه‌روی کالسکه طلایی؛ بعدها، با آمدن آقای دانشمند به دفتر، رفت‌وآمد من هم بیشتر شد و کم‌کم رابطه‌ام با «ولایت» صمیمی‌تر.

اولین‌بار که هفته‌نامه را تورق کردم، چیزی که مرا در دو صفحه مانده به آخر متوقف کرد: بخش فرهنگی آن روزها.

 بعدها، این صفحات همیشه برایم اولویت داشتند، هر بار که روزنامه را تهیه می‌کردم، اول همان صفحات را می‌خواندم، بعد به صفحه اول نگاه می‌کردم.

حالا سی سال است که «ولایت» را دنبال می‌کنم؛ گاهی از روی نسخه چاپی، گاهی از طریق فضای مجازی.

 اگر روزنامه اپلیکیشنی قابل نصب با آبونمان مناسب داشت، که می‌شد خبرها را لحظه‌ای پیگیری کرد، به‌نظرم گام مهمی برای روزآمدی و ارتباط عمیق‌تر با مخاطب بود.

من فرهنگی‌ام و اهل هنر؛ همیشه صفحات فرهنگی و هنری «ولایت» برایم جذاب بوده‌اند. اما این اواخر، مصاحبه‌ها و تحلیل‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی را هم با دقت دنبال می‌کنم.

برای من، «ولایت» فقط یک رسانه نیست؛ تداوم یک رویاست که از انشای سوم دبستان تا امروز، همراهم بوده.

با امید به آن‌که همیشه پابرجا، سالم، منصف و رو به جلو بمانید