سخنرانی با صلابت پزشکیان در سازمان ملل؛ تقویت غرور ملی، رسوایی دشمنان و روسیاهی هتاکان

رضا عسگری ـ فعال سیاسی

در شرایطی که جمهوری اسلامی ایران با مجموعه‌‌ای از فشارهای اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی، سیاسی، امنیتی و نظامی از سوی آمریکا و رژیم اسرائیل روبه‌‌رو است و انسجام ملی به‌ عنوان مهم‌‌ترین عامل تاب‌‌آوری کشور در برابر این جنگ تمام عیار به‌شمار می‌رود؛ متاسفانه برخی افراد مدعی انقلابی‌‌گری، پیش از عزیمت رئیس‌جمهور به  هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد، با قضاوت‌‌های کینه‌‌توزانه و ادبیاتی آلوده به فحاشی، بار دیگر عقده‌‌های انتخاباتی خود را بر زبان جاری ساخته و با کینه‌جویی شخصی همه تلاش خود را معطوف به ایجاد شکاف در جامعه کردند.

از منظر تحلیلی، تداوم چنین ادبیات و رفتارهایی می‌تواند به تضعیف اعتماد عمومی و ایجاد شکاف‌‌های اجتماعی منجر شود. در شرایط جنگی، هرگونه دامن‌ زدن به اختلافات داخلی، هزینه‌‌های دفاعی کشور را به شدت افزایش داده و ظرفیت جمعی جامعه برای مدیریت بحران‌ها را به شدت کاهش می‌دهد.

تجربه نشان داده است که حفظ فضای گفت‌وگوی مستدل و پرهیز از توهین و تخریب شخصی، پیش‌‌شرط ضروری برای تقویت همبستگی ملی است.

حال که پس از سخنان مستدل و قاطع و شجاعانه دکتر پزشکیان در هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی  سازمان ملل که علاوه بر تقویت غرور ملی در نزد ایرانیان، تقویت جایگاه بین‌‌المللی کشور و  رسوایی دشمنان را در پی داشت. این افراد عملاً در موقعیتی قرار گرفته‌‌اند که بازسازی اعتبار از دست‌ رفته‌شان را بسیار دشوار کرده است.

تکرار مکرر رفتار خصمانه این گروهک‌ها و عدم برخورد با آنان، افکار عمومی را با این چالش مواجه کرده است که چرا نهادهای مسئول، از جمله دستگاه قضایی، به‌رغم صراحت قانونی برای برخورد با هتاکان و هنجارشکنان به ویژه توهین‌کنندگان به مقامات رسمی، لااقل به منظور صیانت از وحدت ملی، نسبت به موارد نقض هنجارهای گفت‌وگوی عمومی و اخلال در انسجام اجتماعی برخورد نمی‌کند؟

از منظر منطق سیاسی، تداوم مدارا با جریانی که به‌طور مستمر عامل ایجاد اختلاف و تضعیف همدلی ملی است، فاقد توجیه راهبردی است. گروهک‌هایی که با ادبیات تند و کینه‌‌توزانه به تخریب نهادهای رسمی و دامن‌ زدن به دوقطبی‌های اجتماعی می‌پردازند، نه‌تنها با منافع ملی همسو نیستند، بلکه می‌توانند به‌عنوان عناصری مشکوک در جهت اهداف دشمن ارزیابی شوند.

برخورد قانونی، شفاف و بدون تبعیض می‌تواند به بازدارندگی از تکرار چنین رفتارهایی کمک کند و فضای عمومی جامعه را به سمت نقد سازنده هدایت نماید.

تقویت انسجام ملی و ایجاد امید در جامعه در شرایط کنونی، نه یک شعار، بلکه ضرورتی راهبردی است و هر اقدامی که این انسجام را تضعیف کند، فارغ از انگیزه‌‌های اعلام‌ شده، با الزامات مدیریت شرایط جنگی در تعارض جدی قرار داشته و نیازمند بررسی و پاسخ نهادی است.