دلایل بیکیفیت بودن لیگ فوتبال ایران؟!
- شناسه خبر: 70882
- تاریخ و زمان ارسال: 18 آبان 1404 ساعت 07:30
- بازدید :
صادق افشار
لیگ برتر فوتبال ایران در حالی این روزها ادامه دارد که بحث درباره کیفیت فنی و تیمهای شرکتکننده و عملکرد آنها هر هفته داغتر میشود.
مهمترین ضعفهای لیگ برتر ایران را در چند بخش بررسی میکنیم.
1ـ فنی و کیفی
این بخش به کیفیت بازیها، سطح بازیکنان و شکل رقابتها خلاصه میشود. لیگ ایران سالهاست با افت فنی مواجه است و آمار و ارقام هم این موضوع را تایید میکند. یکی از مهمترین نشانهها، میانگین پایین گل زده و موقعیتهای کمی است که در هر بازی ایجاد میشود. به طور مثال پس از گذشت ده هفته آمار گلزنی بسیار پایین است و در هر هفته شاهد افت محسوس در ایجاد موقعیت از تیمها هستیم. چنین آماری نشان میدهد که بازیها جذابیت لازم را ندارند و تیمها بیشتر به فکر گل نخوردن هستند تا حمله و خلق موقعیت.
از سوی دیگر، فوتبال ایران مدتهاست در پرورش مهاجم گلزن، مدافع و دروازهبان در سطح بالا ناکام بوده است. اگر به تیم ملی هم نگاه کنیم، میبینیم تعداد بازیکنان کلیدی در پستهای حساس کاهش یافته و جایگزین مناسبی برای نسل قبلی ساخته نشده است. این ضعف در لیگ باشگاهی ریشه دارد؛ جایی که کمتر بازیکنی فرصت و اعتماد کافی برای تبدیلشدن به ستاره پیدا میکند.
افت کیفیت تاکتیکی تیمها هم قابل انکار نیست. یعنی رقابتها بیشتر از اینکه نشاندهنده قدرت تیمها باشد، به ضعف جمعی آنها برمیگردد. این در حالی است که زور مدعیان به قدری کم شده که هیچ تیمی نتوانسته فاصله محسوسی با بقیه ایجاد کند و رقابتها بیشتر شبیه یک مسابقه فرسایشی میماند تا برگزاری لیگ در بالاترین سطح فوتبال ایران.
یکی دیگر از مشکلات، وابستگی بیش از حد به بازیکنان خارجی یا بازیکنان پا به سن گذاشته است. به جای اینکه باشگاهها به فکر ستارهسازی و معرفی جوانان باشند، بیشتر دنبال خریدهایی هستند که در کوتاهمدت نتیجه بدهند. همین موضوع باعث شده که فوتبال ایران سالهاست به جز معدود شماری آن چنان چهره جدیدی در سطح اول بینالمللی معرفی نکرده است.
2ـ مدیریتی و ساختاری
کیفیت پایین لیگ برتر فقط به مسائل فنی محدود نمیشود. بحث مدیریت و ساختار ناکارآمد هم سهم بزرگی در این شرایط دارد. بیثباتی مدیریتی در باشگاهها به یکی از مشکلات مزمن فوتبال ایران تبدیل شده است. تغییرات مداوم در مدیرعامل و سرمربی باعث میشود هیچ برنامه بلندمدتی شکل نگیرد. نتیجه این وضعیت خریدهای پرخرج اما ناکارآمد است؛ تیمهای مدعی هزینههای زیادی میکنند اما در نهایت نتیجه نمیگیرند.
باشگاهها بیشتر به فکر نتیجه فوری هستند و کمتر سراغ برنامههای بلندمدت میروند. همین مسئله باعث شده نه بازیکنسازی به شکل درست انجام شود و نه سرمایهگذاری اصولی روی آینده صورت بگیرد. در کنار این مسائل، بدهیهای انباشته باشگاهها و شکایتهای بینالمللی هم نشان میدهد که ساختار مدیریت در فوتبال ایران بیمار است.
3ـ زیرساختی
زیرساختهای فوتبال ایران بارها در سالهای اخیر مورد انتقاد قرار گرفته و همچنان هم یکی از ضعفهای اصلی لیگ به شمار میرود. بسیاری از تیمها زمین تمرین استاندارد ندارند و حتی برای بازی رسمی هم با مشکل مواجهند. همین امسال هم مثل سال گذشته بارها دیدیم که بعضی تیمها مجبور شدند زمین مسابقه خود را تغییر دهند یا بازیها به شهرهای دیگر منتقل شود. در همین تهران که بار میزبانی از ۵ تیم را بر دوش میکشد فقط دو ورزشگاه آن هم با هزار مصیبت و مشکل وجود داشته و مدتهاست آزادی از چرخه خارج شده است.
از سوی دیگر ورزشگاهها هم از نظر کیفیت چمن، نور کافی و امکانات رختکن در وضعیت خوبی نیستند و با استانداردها فاصله زیادی دارند. وقتی یک تیم برای برگزاری یک مسابقه ساده این همه مشکل دارد، طبیعی است که کیفیت بازی هم پایین بیاید.
از سوی دیگر، نبود تجهیزات مدرن مثل VAR یا استفاده ناقص از آن باعث شده اشتباهات داوری بیشتر به چشم بیاید و جنجالها افزایش پیدا کند. درحالیکه لیگهای کشورهای همسایه بهسرعت خود را با تکنولوژیهای جدید هماهنگ کردهاند، فوتبال ایران همچنان از این قافله عقب مانده است.
