جاودانگی در هزارتوی همهمه و هیاهو

امید مافی

از هیاهوی کر کننده کوچه‌ پس‌ کوچه‌های شهرری تا نور خیره‌کننده ورزشگاه‌های مدرن جهان راهی بس دراز و پرپیچ‌ و خم بود. راهی که تنها مردانی از جنس علیرضا فغانی می‌توانند آن را بپیمایند و بر ستیغ آرزوها بایستند. او در محله‌ای بزرگ شد که فوتبال در آن دریچه رهایی از روزمرگی بود. همان جا با توپ‌های مندرس و تورهای کهنه دروازه‌ها به پایه‌های قضاوتی استوار بر پایه استعداد ناب پسری بدل شدند که می‌خواست در سنگلاخ نامیرایی گام بردارد.

پسر خانواده‌ای معمولی که با وسواسی حیرت‌آور برگه‌های داوری را ورق زد، قانون‌نامه‌ها را چون کتابی مقدس از بر کرد و از تک‌تک گاف‌های تاریخی داوران پیشین، پلی ساخت برای رسیدن به رستگاری. او خوب می‌دانست که در فوتبال مدرن، داور روانشناس میدان‌های نبرد دوزخی است. کسی که باید خشم ستارگان را با نگاهی کوتاه خنثی کند و هیاهوی اولتراهای خسته جان را با وقاری سترگ پاسخ گوید.

قاضی‌القضات ۴۸ ساله در جام جهانی روسیه، با قضاوت دیدارهای حساس و مرگبار نام خود را بر تارک قضاوت جهان حک کرد و در قطر ۲۰۲۲ درخشش خیره‌کننده‌اش در مدیریت جدال‌های ملتهب و مضطرب چنان خیره‌کننده جلوه کرد که کارشناسان فیفا او را داوری بدون مرز لقب دادند. فغانی در آن آوردگاه با دوندگی بی‌امان و جای‌گیری‌های هوشمندانه‌اش نشان داد که داوری نیز چون شعر نیازمند ریتم، مکث و ضرب‌آهنگی صحیح است.

فینال المپیک اما گوی زرینی بود که بر تاج افتخاراتش نشست. جایی که او در صعبناک‌ترین صحنه‌های ممکن با سوت‌های ممتد و کارت‌های رنگارنگ نفس‌های غول‌های متفرعن را در سیطره خود داشت. آن دوئل سکوی پرتابی شد برای بزرگ‌تر از آنچه بود: کاندیداتوری قضاوت فینال جام جهانی ۲۰۲۶. اینک در راهروهای هزارتوی فیفا نام فغانی در کنار اساطیری چون کولینا و وبر زمزمه می‌شود و پسر کوچه‌های آن سوی شاه عبدالعظیم قرار است در سرزمین یانکی‌ها، دادگری را به معنای واقعی کلمه به تصویر بکشد.

او چند قدم مانده به پنجاه سالگی، با قامتی استوارتر از همیشه در مسیری گام می‌زند که به ابدیت در مرتع سبز ختم می‌شود. ابدیتی شکوهمند که در نگاه تحسین‌آمیز میلیون‌ها بیننده در چهار گوشه گیتی خلاصه می‌شود. فغانی امروز پرچمدار قاضیان بی‌بدیل جام جهان نماست. همو که ثابت کرده برای رسیدن به قله داوری جهان نیاز به عزم راسخ، قدم‌های پولادین و تلاشی دگرگونه است. مردی که از جنوب پایتخت برخاسته تا به جهانیان بفهماند که صدای سوت یک دادرس ایرانی می‌تواند بلندترین فریاد عدالت در بزرگترین صحنه‌های تاریخ باشد.

صبر می‌کنیم تا ببینیم با حکم پیر لوئیجی کولینا سکاندار کمیته داوران فیفا و چراغ سبز اینفانتینو، فغانی در فینالی که جهان را مسحور نمایشی دراماتیک خواهد کرد و خواب از چشم بورژواها و بینوایان خواهد گرفت، از پلکان ماه بالا خواهد رفت و چکامه جاودانگی را به وقت نیوجرسی خواهد سرود یا نه؟