این دیوار دفاعی بود یا پنیر سوییسی؟!

امید مافی

حیف شد. خیلی حیف شد. یوزها با چشم‌هایشان با ما حرف از طغیان زدند و خواب را از چشمانمان گرفتند اما آن همه موقعیت ناب و آن همه فرصت درست و حسابی هدر رفت و اسیر دیوار دفاعی متزلزلی شدند که‌ مثل پنیر سوئیسی پر از منفذ و سوراخ بود! سازمان دفاعی ضعیف و واداده‌ای که در برابر اندک حملات نیوزلندی‌ها تاب نیاورد و دو بار تسلیم شد تا پیروزی به اکسیری نایاب بدل شود و نیوزلند پل صعود ایران لقب نگیرد.

گزافه نیست اگر بنویسیم ماهی‌های سیاه نیوزلند در مشت مردانی با رخت‌های سفید ما جا گرفته بودند. تفنگدارانی که بارها تا آستانه تسخیر قفس توری نیوزلند پیش رفتند و تنها دو بار گلدسته‌های شادی را رویاندند و دست آخر از قطار زنگ زده تقدیر پیاده نشدند.

یک ارتش پراسترس که ستاره فروزانی چون رامین رضاییان را در اتراقگاه خود داشت و بارها از راست بر روی آشیانه نیوزلندی‌ها آتش ریخت، اگر غافلگیر نمی‌شد و حرفه‌ای‌تر می‌جنگید به حتم آن دو گل بد در دروازه ایران به میلیون‌ها ایرانی پوزخند نمی‌زد.

با این همه نبرد ملتهب گلادیاتورها خسته جان در ورزشگاه چشم‌نواز لس‌آنجلس دوآتشه‌ها را راضی کرد و سکانس‌های زیبایی را رقم زد که نشان می‌داد اگر تیم ملی در اتمسفر آرام‌تری مهیا می‌شد به حتم دچار خبط‌های عجیب بازی با نیوزلند نمی‌شد و با آخرین سوت قاضی مکزیک سربلند آوردگاه را ترک می‌کرد.

با همه این‌ها جام جهانی برای یوزها هنوز تمام نشده و دو پیکار حساس با بلژیک و مصر سرنوشت محتوم تیم ملی را در دیدها قرار خواهد داد. باید صبر کنیم و ببینیم یاران کاپیتان طارمی در دو جدال سخت پیش‌رو تهدیدها را به فرصت بدل می‌کنند و جاده سنگلاخ صعود را هموار خواهند کرد؟ آیا تیم ملی جواز صعود از گروه مرگ را به دست خواهد آورد و نسخه شیاطین سرخ و فراعنه نیل را خواهد پیچید. کار دشوار و راه طولانی است. ۱۸۰ دقیقه برای دریافت پاسخ این سوالات باید روزه سکوت گرفت و در انتظار حماسه فوتبال ایرانی ماند. گاه بهت‌آورترین اتفاقات در شرایطی شکل می‌گیرند که امیدها کمرنگ شده و خواب‌ها به مرز تعبیر نشدن می‌رسند. امیدواریم. امیدوار به اینکه تیم ملی پس از نبرد با نیوزلند که حکم نخستین دیدار جدی تدارکاتی را داشت، به غولی برخاسته از بستر بلند شود و در لس‌آنجلس و سیاتل آواز و ترانه‌های بومی را زمزمه کند و صعود را از زیر سنگ هم که شده پیدا کند.