آرامش کالایی پشت ویترین تورم!

امید مافی

رئیس گروه سلامت روان مرکز بهداشت استان قزوین از اجرای پویش ملی «بازگشت به آرامش پس از بحران» خبر داده است. پویشی برای بالا بردن سواد سلامت روان و آشتی دادن شهروندان با آرامشی در حکم کیمیا که این روزها نادرتر از همیشه شده است. نیتی صواب و ثواب که بی‌تردید باید به فال نیک گرفته شود. اما کاش کسی برای بحران‌هایی که هر صبح با زنگ ساعت همراه ما جماعت خسته جان از خواب بیدار می‌شوند، نسخه‌ای در آستین داشت. برای ما که اشک‌هایمان به رودخانه‌های درونمان بدل شده‌اند و از خروس‌خوان تا شغال‌خوان با تورم، بیکاری و دلمردگی سرشاخ می‌شویم؛ بحران نه خاطره‌ای دیر و دور که همسایه دیواربه‌دیوار زندگی است. اینجا اضطراب سال‌هاست که دیگر یک خبر فوری تلقی نمی‌شود و بخشی از تقویم روزانه ماست. ما جماعت شکسته روان پیش از آنکه با استرس پس از سانحه دست‌وپنجه نرم کنیم، با استرس پیش از خرید نان پیر می‌شویم. وقتی قیمت‌ها بی‌آنکه وجدان درد بگیرند هر روز قد می‌کشند و دستمزدها پشت دیوار بلند تورم جا می‌مانند؛ آرامش شبیه کالایی لوکس می‌شود که ویترینش را می‌بینیم اما توان خریدنش را نداریم. برای کارگری که از فردای بیکار شدن می‌ترسد یا بازنشسته‌ای که دخلش به خرجش نمی‌رسد، بازگشت به آرامش بیش از آنکه یک شعار روان‌شناختی باشد، یک رویای کال اقتصادی است. کاش در کنار آموزش مهارت‌های مقابله با بحران، برای اصل و فرع بحران‌ها نیز چاره‌ای اندیشیده شود که ذهن آدمی زیر بار اجاره، قسط، دارو و سفره تحقیرشده کاملا خم شده و با چند جمله آرام نمی‌گیرد. این‌گونه است که گاهی یک شغل، یک حقوق عادلانه و یک سفره بی‌دغدغه، از صدها نسخه آرام‌بخش شفابخش‌تر به نظر می‌رسد.

بی‌مجامله ما ساکنان این محنت‌آباد برای ثبت تبسم باران در این برگریزان، خسته‌ایم. خسته از زخم‌هایی که بر روحمان نشسته، خسته از شمردن صفرهای قیمت‌ها. خسته از سق زدن به یک تکه نان سنگک تا بفهمیم چقدر غمگینیم و چگونه قلبمان را در دست‌هایمان گرفته‌ایم.

پس شاید بد نباشد کنار پویش بازگشت به آرامش، پویشی هم برای بازگرداندن امید به آشیانه‌های خاموش راه بیفتد. چه بسا وقتی چراغ‌ها روشن شوند و شکم تورم از بدنامی بالا نیاید، آرامش نیز راه خانه‌ها را دوباره پیدا کند و کابوس‌ها را در آغوش نگیرد.