دلتنگی قزوین درمان قطعی ندارد!؟

امید مافی

خوب شد شاه‌تهماسب صفوی با بوسه نابهنگام فرشته مرگ مُرد و این روزها را ندید. روزهایی که در سکوت پایتختی قزوین و روزگار شکوهمندی‌اش را مرور می‌کنیم و زیر چتر بی‌توجهی مسئولان به این می‌اندیشیم که قزوین تنهاست!

آن روز که پارلمان محلی، نهمین روز شهریور را روز قزوین نامید، کمتر کسی فکر می‌کرد سال‌ها بعد شهری به قدمت پس‌کوچه‌های تاریخ نگران حال خودش باشد. نگران حال کلاه‌فرنگی که از فرط نسیان در روز قزوین کلاه از سر برنمی‌دارد و لبخند نمی‌زند.

روز قزوین آمد و رفت، بی‌آنکه اتفاق ویژه‌ای در راستای تشخص و هویت‌بخشی شهر روی دهد. مثل اینکه قرار بود در افقی بیست ساله فریاد لیاقت دارالمومنین با برنامه‌ریزی مدون مدیریت شهری و نهادهای موازی و غیرموازی بیش از پیش در سرزمین مادری طنین‌انداز شود. مثل اینکه قرار بود برگزاری اتفاقات بزرگ فرهنگی در حوالی این روز و این هفته سبب‌ساز تثبیت ظرفیت تختگاه صفویان در حوزه فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و گردشگری باشد. مثل اینکه قرار بود رختِ کهنه و تنهای قزوین بیش از این روی بند رختِ فراموشی تاب نخورد. مثل اینکه قرار بود کاری شود کارستان…

حالا اما در سکوت محضِ بلدیه دلخوش کرده‌ایم به چند بنر و چند تابلوی نه چندان زیبا که جز یادآوری غم‌ها و غصه‌های شهر عبید زاکانی، عارف، دهخدا و شهید ثالث، چیز دیگری در اذهان ترسیم نمی‌کنند.

انگار دلتنگی قزوین درمان قطعی ندارد. انگار باید لختی در سکوت دم بگیریم و ضرب بگیریم به احترام کهن دیاری که در هنگامه تاخت و تاز برخی مدیران غریبه با تاریخ، ناگزیر و ناگریز سر بر شانه مفاخر خود گذارده و در خلوت و جلوت به این می‌اندیشد که با کمی التفات، می‌توانست نقش شهر سرراهی را وا نهد و در قامت مقصد، آغوش به روی دوستداران تمدن ناب اسلامی بگشاید. دریغ!

روز قزوین آمد و رفت و ما ماندیم و مدیرانی که باید می‌کوشیدند در همه سال‌های ماضی بستری جذاب ایجاد کنند تا نخبگان این موطن در شهر خود بمانند و به اعتبار فرهنگ این دیار بیفزایند. ما ماندیم و شهریوری که کام زادگاهمان را شیرین نکرد.

حیف و صد حیف که برخی سنگ‌اندازی‌ها در این سال‌ها مجالی برای رو کردن سجل قزوین باقی نگذاشت تا گوش‌ها در بی‌خبری سوت بکشند و از حوالی کاخ صفویان چکامه‌ای، نغمه‌ای، چیزی برای شنیدن و شورآفرینی به گوش عاشقان نستعلیق و تعلیق و توقیع نرسد. همین و تمام!