وطن

محمدرضا رجایی‌پور

در میان تازیانه‌های سرمای زمستان و سپیدی بی‌رحم برف، کودکی سیزده ساله ایستاده بود که با دلی که از آتش ایمان گرم‌تر از هر کلاهخود بود و با پاهایی که در خاک خیس و یخ‌زده، ریشه‌های خاک وطن را در آغوش می‌کشید. او و هم‌سن‌وسالانش، در آن روزهای خاکستری دفاع مقدس، میان لرزش تن و استواری جان، پلی ساختند از خون و ایمان. اگر امروز در آرامشِ خانه‌هایمان نشسته‌ایم و سایه‌ی امنیت بر سر ما سنگینی می‌کند، بدانید که این آرامش، حاصل همان لرزش‌های تنِ کودکانِ قهرمانی است که در اوج سرما، از خاک ما پاسداری کردند.