میراث جهانی سعدالسلطنه پشت درهای بسته!

ستاره قریب

تعطیلات پایان ماه صفر، فرصتی بود برای خانواده‌هایی که از گوشه و کنار ایران، خود را به دیار تاریخ و تمدن رسانده بودند. ذهنشان پر بود از تصویر آب انبارهای سرد و خنک، مساجد باستانی و البته نگین درخشان پایتخت صفوی؛ کاروانسرای باشکوه سعدالسلطنه. اما آنچه که در این‌روزها برای بسیاری از مسافران رقم خورد نه دیدار با گنبد کاشی‌کاری شده و حیاط شترخان، بلکه ایستادن پشت درهای بسته‌ای بود که وعده‌ی تماشای چهارسوق و سرای قیصریه و تاریخ زنده‌ی قزوین را به حسرت بدل کرد.

این سوال مطرح می‌شود که چرا باید بنایی که رگ حیات گردشگری یک استان تاریخی محسوب می‌شود، در روزهایی که بیشترین تراکم مسافر را دارد، به روی مشتاقانش بسته شود؟ آیا شأن میراث جهانی در این است که در روزهای تعطیل میزبان گردشگرانی نباشد که ممکن است صدها کیلومتر دورتر فقط به عشق دیدن جاذبه‌های تاریخی قزوین به این شهر سفر کرده و یا مسافری که توقف کوتاهی داشته و پیش خود گفته حداقل در این توقف کاروانسرای تاریخی سعدالسلطنه را ببیند و بعد به شهرش بازگردد و یا اینکه به قلعه الموت که به تازگی ثبت جهانی شده برود.

در شرایطی که میراث فرهنگی استان بناهای تاریخی تحت پوشش خود را در این ایام تعطیل نکرد تعطیلی سعدالسلطنه چه معنایی می‌تواند داشته باشد جز اینکه به اقتصاد گردشگری بی‌اعتناست؟ این کاروانسرا دارای حجره‌هایی است که به افراد واگذار شده است و شهرداری اجاره هم دریافت می‌کند یعنی به عبارت دیگر این افراد هم از داشتن روزی و کسب در این‌روزها که مجموعه تعطیل بود بی‌بهره ماندند.

در شرایطی که همه اذعان دارند نباید از اقتصاد گردشگری غافل ماند، این‌گونه مدیریت برای دلزدگی گردشگر از اماکن تاریخی قزوین اصلا منطقی و صحیح نیست؛ این‌گونه تعطیلات حتی معنوی، بهترین فرصت برای نشان دادن چهره‌ی مهمان‌نواز قزوین است، نه آزمونی تلخ برای صبوری مسافرانی که به عشق میراث جهانی آمده‌اند. دیگر نمی‌توان صرفاً به ثبت جهانی یک بنا افتخار کرد، در حالی که مدیریت زمان بازدید از آن، ناقص و بدون چشم‌انداز است.

تعطیلی سعدالسلطنه درست در روزی که مسافران و گردشگران  زیادی پشت درهای بسته‌اش ماندند و تا حدودی هم این موضوع رسانه‌ای شد، زخمی است که جبرانش ساعت‌ها وقت و کلی تبلیغات  می‌خواهد.

کلی تلاش می‌شود و اعتبار میلیاردی هزینه می‌شود تا در برنامه ایرانگردی «جواد قارایی» قزوین در رسانه ملی تیتر شود آن وقت با یک تصمیم نسنجیده همه آن تلاش‌ها بر باد می‌رود!

باید بپذیریم این بنای تاریخی نباید فقط در جشن‌ها و شادی‌ها باز باشد بلکه در مناسبت‌های تقویمی معنوی مانند شهادت ائمه بیش از هر وقت دیگری به عنوان یک مقصد زنده و پویا، باید پذیرای همگان باشد. میراث جهانی، با قفل بسته معنا نمی‌شود؛ با روی گشاده و درهای باز، زنده می‌ماند و در خاطره‌ها ماندگار می‌شود .