مرحمت فرموده ما را مس کنید!

امید مافی

در غوغای سکوت و بوی برهوت، جناب استاندار پیشنهاد داده‌اند دهکده‌های سلامت در شهرستان‌های استان قد علم کنند. دهکده‌هایی برای روزهای سالخوردگی با چاشنی مراقبت، فرهنگ، نشاط و حضور اجتماعی. پیشنهادی دلنشین و لابد از آن دست ایده‌ها که روی کاغذ پیر نمی‌شوند. کاش اما در روزهایی که صدایی در گنبد دوار نمی‌چرخد، شیرپاک خورده‌ای به جناب استاندار بگوید سالمندان این روزها بیش و پیش از دهکده سلامت، به دهکده معاش محتاج‌اند.

در روزگاری که دلار از پیچ گرانی گذشته و به ارتفاع ۲۷۰ هزار تومان رسیده است! حقوق بازنشستگی پیش از آنکه به آخر ماه برسد مضمحل و فرتوت می‌شود. در این عرصات کهنسالی که میان قیمت نجومی دارو و هزینه کمرشکن نان حیران و سرگردان است، چگونه باید در دهکده نشاط قدم بزند؟ وقتی نسخه پزشک برای جیب بسیاری از سالدیدگان شبیه نامه‌ای از سرزمین رویاست، سخن گفتن از فراغت شبیه دعوت به ضیافت برای سفره‌‌های کمی تا قسمتی خالی است. بی‌تعارف سالمندان امروز بیش از آنکه به آلاچیق و برنامه فرهنگی نیاز داشته باشند به داروهایی نیاز دارند که قیمت‌هایشان آنها را به بیماری دیگری به نام فقر مبتلا نکند. کلانسال دلش نشاط می‌خواهد، اما نه نشاطی که بلیت ورودیه‌اش از حقوق ماهانه‌اش گران‌تر باشد. کاش پیش از ساختن دهکده‌های سلامت، فکری برای سلامت سفره‌های بازنشستگان می‌کردیم. کاش حرف‌ها و وعده‌ها از پشت ویترین شعارها بیرون می‌آمد و به متن زندگی می‌رسید. سالمندی که برای پرداخت اجاره و خرید دارو دمادم حساب و کتاب می‌کند، فرصت چندانی برای نیل به اتوپیای ترسیم شده حضرات ندارد. اینجا بازنشستگان میان نسخه و قبض و قیمت برنج تایلندی، هر روز چند سال دیگر پیرتر می‌شوند.

ایده استاندار بسی زیباست اما زیبایی ایده، جای خالی نان را پر نمی‌کند. سالخوردگان این سرزمین سال‌ها کار کرده‌اند تا امروز سهمشان از زندگی اضطراب فردا نباشد. پس حق دارند با صدای بلند بگویند از طلا گشتن پشیمان گشته‌ایم، مرحمت فرموده ما را مس کنید.

مس البته شاید ارزان‌تر باشد، اما دست‌کم در این اقتصاد فشل، کمتر برق می‌زند و بیشتر دوام می‌آورد. دهکده سلامت اگر قرار است ساخته شود، نخست باید از کوچه‌های خالی جیب‌های سالمندان عبور کند.

بی‌لاف و گزاف دهکده سلامت بدون سفره سالم تنها دهکده‌ای شیک برای تماشای رنج کهنسالان از پشت شیشه است. پس بی‌زحمت اول نان را به سفره‌ها برگردانید و بعد از نشاط و فرهنگ و مراقبت سخن بگویید که هم خدا را خوش می‌آید و هم خلق خدا.