تاجگذاری خروس‌ها نزدیک است!

هیوا مافی

در نیمه‌شب ورزشگاه‌های سوزانِ آن سوی دنیا وقتی سوت پایان، نفس‌های بریده را در هوای سنگین حل می‌کند، تاریخ فوتبال با زمزمه‌ قدم‌های خسته بر چمن نوشته می‌شود. اینک گرد و غبار یک‌چهارم نهایی جام جهانی درحال فرونشستن است و چند سایه بر فراز جام کشیده شده است. گزافه نیست اگر بنویسیم فرانسه با هندسه‌ حرکت خود، کامل‌ترین تیم این جام است. کیلیان امباپه، انبار باروتی که شعر می‌سراید در کنار شمشیرزنی چون دمبله، کریدورهای راست و چپ را به راهروهای بیکران تبدیل کرده‌اند. اورلین شوامنی و ادواردو کاماوینگا در مرکز میدان، هم دیوارند و هم چرخ‌دنده. یکی نبض خشن بازپس‌گیری و دیگری ظرافت گره‌گشایی… و البته ویلیام سالیبا در قلب دفاع، آخرین سنگری که حتی زلزله‌ها را به سکوت وامی‌دارد. این تیم در هر پنج گام خود، ثباتی خیره‌کننده نشان داده. نه اشتباه تاکتیکی و نه غفلت جمعی.

آرژانتین اما با رگه‌های کهنه‌ یک ارتش افسانه‌ای، چراغ قهرمانی را در سینه زنده نگه داشته است. خولیان آلوارس همچون گربه‌ای سیاه در محوطه‌ جریمه، از هیچ زاویه‌ای غافل نیست. الکسیس مک‌آلیستر، با چشمانی که بازی را سه حرکت جلوتر می‌خواند و انزو فرناندز که نبض تیم در ساق‌های او می‌تپد. آرژانتین شاید درخشان‌ترین نباشد، اما شخصیت برخاسته از دل بحران، آنها را شایسته‌ی حضوری دوباره در فینال می‌کند.

اسپانیا، با نسل زرین تازه‌اش، نوید فردایی را می‌دهد که از فلسفه‌ی همیشگی لاروخا زاده شده. لامین یامال و نیکو ویلیامز، دو بال تندباد، پدری و گاوی، معماران مثلث‌های بی‌نهایت. پختگی اندکی برای تاج کم دارند، اما ساختار تیمی و کیفیت فنی، سکوی سوم را برایشان معقول می‌سازد. نروژ هم، دیگر تیم یک تیم معمولی نیست. ارلینگ هالند، شهاب‌سنگی که از آسمان فرود می‌آید و مارتین اودگارد که رگبار پاس‌هایش نقشه‌های حریف را بر هم می‌زند. حالا که سایه‌ها بر چمنزار دراز کشیده، یک حقیقت یحتمل در پیشانی تاریخ نقش بسته: فرانسه تاجگذاری می‌کند، آرژانتین با سربلندی به نایب قهرمانی رضایت می‌دهد، اسپانیا آینده را می‌بافد و نروژ فصل تازه‌ای را می‌گشاید. جام در انتهای این سمفونی برازنده‌ کامل‌ترین همنوایان خواهد بود. هر چند فوتبال است و هزار و یک اتفاق پیش‌بینی نشده.