الموت، امضای زندگی من شد

ثبت جهانی «قلعه الموت و استحکامات وابسته» برای بسیاری، موفقیتی در کارنامه میراث فرهنگی ایران بود، اما برای حمیده چوبک، مدیر پایگاه ملی الموت، حاصل ۲۵ سال تلاش بی‌وقفه در مسیر حفاظت، کاوش و تکمیل پرونده‌ای بود که سرانجام در کمیته میراث جهانی یونسکو به نتیجه رسید. او می‌گوید این موفقیت، نه فقط ثبت یک اثر تاریخی، بلکه بزرگ‌ترین دستاورد زندگی حرفه‌ای‌اش است.

چوبک با اشاره به روند طولانی تهیه و تکمیل پرونده ثبت جهانی الموت گفت: این پرونده حاصل سال‌ها کار میدانی، پژوهش، مستندسازی و حفاظت بود. در این مسیر، کاوش‌های باستان‌شناسی، مطالعات علمی و تهیه برنامه‌های حفاظتی به‌صورت مستمر دنبال شد تا پرونده به استانداردهای مورد نظر یونسکو برسد.

وی افزود: ثبت جهانی پایان راه نیست، بلکه آغاز مسئولیت بزرگ‌تری برای حفاظت از این میراث ارزشمند است. اکنون همه دستگاه‌های مسئول باید برای اجرای برنامه‌های حفاظتی، معرفی بهتر مجموعه و توسعه زیرساخت‌های گردشگری در کنار یکدیگر قرار بگیرند.

مدیر پایگاه ملی الموت با بیان اینکه بخش مهمی از فعالیت‌های این پرونده در شرایط محدودیت اعتبارات انجام شده است، اظهار کرد: با وجود کمبود منابع، کار متوقف نشد، تلاش کردیم با اتکا به پژوهش‌های علمی و حضور مستمر در منطقه، روند حفاظت و آماده‌سازی پرونده ادامه پیدا کند.

به گفته او، یکی از مهم‌ترین امتیازهای پرونده الموت، وجود پایگاه فعال میراث فرهنگی و مدیریت مستمر آن بود؛ موضوعی که در ارزیابی کارشناسان یونسکو نیز مورد توجه قرار گرفت. همچنین برنامه مدیریت ۱۰ ساله این اثر تدوین و به تصویب رسید تا مسیر حفاظت از این میراث جهانی در سال‌های آینده نیز مشخص باشد.

چوبک با تأکید بر اینکه ثبت جهانی، فرصت تازه‌ای برای معرفی الموت به جهان ایجاد کرده است، گفت: این موفقیت می‌تواند زمینه همکاری‌های علمی، پژوهشی و بین‌المللی را فراهم کند و در کنار آن، به توسعه گردشگری فرهنگی منطقه نیز کمک کند.

او در پایان، از ثبت جهانی الموت به عنوان مهم‌ترین دستاورد نیم‌قرن فعالیت حرفه‌ای خود یاد کرد و گفت: پنجاه سال کار کردم و این بزرگ‌ترین کاری بود که انجام دادم. اگر این حرف بوی خودخواهی ندهد، می‌توانم بگویم با کاری که در این ۲۵ سال به‌طور مداوم انجام دادم، امضا شدم؛ نام گرفتم، نشان گرفتم و این بزرگ‌ترین کامروایی زندگی من بوده است.