از آمبولانس تا چهارپا…
- شناسه خبر: 83110
- تاریخ و زمان ارسال: 29 اردیبهشت 1405 ساعت 07:30
- بازدید :
وقتی جاده، بزرگترین مانع نجات جان انسانها میشود
حدیث باقری ـ خبر، کوتاه است اما پشت آن، واقعیتی تلخ خوابیده؛ در ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵ یک بیمار قلبی در روستای زناسوج الموت غربی نیاز به انتقال فوری به بیمارستان داشت، اما آمبولانس در جادهای خاکی و گلآلود گرفتار شد. در نهایت، بخشی از مسیر انتقال بیمار با الاغ انجام شد تا او به آمبولانس دوم برسد.
شاید این صحنه برای خیلیها عجیب یا حتی باورنکردنی باشد؛ اما برای بسیاری از روستاهای الموت، این فقط یک اتفاق نیست، بخشی از واقعیتی روزمره است. واقعیتی که هر بار بارندگی میشود، جادهها را از دسترس خارج میکند و مردم را با ابتداییترین مشکلات تنها میگذارد.
سالهاست از مهاجرت معکوس، احیای روستاها و بازگشت مردم به مناطق بومی صحبت میشود؛ اما وقتی هنوز ابتداییترین زیرساختها فراهم نیست، وقتی یک بیمار برای رسیدن به آمبولانس باید بخشی از مسیر را با الاغ طی کند، وقتی امدادرسانی، به جای سرعت و امنیت، گرفتار گل و جادههای فرسوده میشود، آیا باز هم میتوان مردم را به ماندن در روستا دعوت کرد؟
جان انسانها نباید قربانی ضعف زیرساختها شود. توسعه فقط ساخت چند پروژه و آمار روی کاغذ نیست؛ توسعه یعنی اگر نیمهشب بیماری در یک روستا نیاز به کمک داشت، امدادگر نگران گیر کردن آمبولانس در گل نباشد.
در ماجرای آن روز، نیروهای اورژانس، هلالاحمر و راهداری الموت با تمام توان پای کار بودند و با وجود شرایط سخت، اجازه ندادند روند امدادرسانی متوقف شود. اما سؤال اصلی همچنان باقی است؛ تا چه زمانی قرار است کمبود امکانات و وضعیت نامناسب جادهها، با تلاش و ازخودگذشتگی نیروهای امدادی جبران شود؟
الموت فقط طبیعت زیبا و جاذبههای گردشگریاش نیست؛ مردمی در این منطقه زندگی میکنند که حق دارند از حداقل امکانات، راه مناسب و امدادرسانی ایمن برخوردار باشند.
