گزارش: آرزو سلخوری (نام نوجوانان این گزارش برای حفظ حریم خصوصی و هویت آنان تغییر کرده است.) پرهام پسر سرزنده و شوخ‌طبعی است. در نگاه اول، تتوهای فراوان روی دستش توجهم را جلب می‌کند. هفده سال دارد و کلمات را با همان ادبیاتی ادا می‌کند که میان دوستانش رایج است، تلاش می‌کند محکم به نظر برسد و انگار اصرار دارد ثابت کند خیلی چیزها دیگر برایش مهم نیست. اما صحبت به خانه که می‌رسد، لحنش عوض می‌شود: «من همیشه توی خونه عصبانی می‌شم، ولی به نظرم باید با خانواده‌ام صحبت کنید، تقصیر اوناست که من نمی‌تونم خشمم رو کنترل کنم»...