افغانستان و تکلیف ملت و دولت ما


دکتر سیدعلی شهروزی
می‌گویند عاقلی از جاهلی که در ادعای مسلمانی مبالغه داشت پرسید که چند رکعت نماز می‌گذاری و چون جاهل گفت که روزانه بالغ بر هزار رکعت نماز می‌خوانم، عاقل بدو پاسخ داد که ای مرد یا در عمرت نماز نخوانده‌ای و یا معنای هزار را نمی‌دانی! اکنون باید به برادران طالب مسلمان ما نصیحت کرد که گز نکرده، نبرید. در این مدت کوتاهی که بر سر کار آمده‌اید، چندان تناقض در کار شماست که باید گفت یا در عمر خود حکومت نکرده‌اید یا معنای حکومتگری را نمی‌دانید. دولتمردی و حکومتگری که با خالی‌بندی و چاخان و سر عالم و آدم را شیره مالیدن جور در نمی‌آید. دولت همه شمولی معرفی کرده‌اند که همه وزرای آن تحصیل و تجربه‌ای در مدیریت ندارند و تنها تجربه‌های آن‌ها تحصیل در مدارس دینی پاکستان و سابقه زندان و حضور در لیست تروریست‌های تحت تحریم و تعقیب بین‌المللی و سازمان ملل و حداکثر حضور در حکومت ساقط شده و منفور 5 ساله قبلیشان هست. فهرست وزرا و دولت همه شمول! طالب که در آن هیچ فن سالار و متخصصی نیست منحصر به پشتون‌ها شده است که حداکثر 40ـ30 درصد جمعیت افغانستان را تشکیل می‌دهند که به مردان تقلیل یافته‌اند و البته به مولوی‌های طالب منحصر شده‌اند که نشانه یک حکومت تندرو و غیر دموکراتیک می‌باشد. طالب‌ها گمان می‌کنند که افغانیان و جهانیان چنان ساده و خام هستند که حرف‌های ظاهرفریبانه آن‌ها را قبول کنند. تشت آن‌ها تا همین جا هم طوری از بام افتاده است که صدایش عالم را برداشته است. اگر آنچه که امارت اسلامی می‌گوید بخواهد درست باشد پس جواب آن همه کشته‌های خود را که جان بر سر کهنه‌گرایی و خرافه‌پرستی گذاشتند و برای نیات این رهبران به صغیر و کبیر رحم نکردند و خود نیز جان بر رویای بهشت طالبانی نهادند، چه خواهد شد؟ تکلیف آن همه کشته‌هایی که در این بیست سالی که به ظاهر حکومت نداشتند ولی در همه جای افغانستان دستشان به قتل و غارت گشوده بود، چیست؟ در مقابل طالبان، پسر 32 ساله احمدشاه مسعود شهید است که به طور طبیعی و حقیقی رهبری مقاومت را به عهده گرفته است. او از مردم‌سالاری و حکومت همه اقوام و مذاهب و آزادی و استقلال و تمدن ایرانی با شمول کشورهای جامانده از مادر (افغانستان و تاجیکستان و ازبکستان و آذربایجان) سخن می‌گوید و با شعر فارسی سخن می‌آراید. ایرانی‌ها حتی در او تربیت ایرانی و مشهدی‌اش را می‌بینند و زیبایی‌ها و نازک خیالی‌هایی را که در حوزه تمدن ایرانی و فارسی وجود دارد. اکنون که طالبان او و یارانش را با افسران و پهپادها و چرخبال‌های پاکستانی به مسلخ کشانده‌اند و مردم محاصره شده پنجشیر بی‌آذوقه به کوه‌ها پناه برد‌ه‌اند، باید اجازه داد که هنرمندان و فرهنگ دوستان و ... بتوانند دل در گرو سربازان مقاومت داشته باشند و برتنهایی و بی‌کسی آن‌ها مویه کنند. کسی نباید بر همدلی ملت با مقاومت افغانستان، این پاره مظلوم پیکر ایران، خرده بگیرد. به نظر می‌رسد که اکثر مردم و هنرمندان و اهل سیاست و بقیه اهل ایران دل با مقاومت دارند و چنان این شور بالاست که صدای طرفداران طالبان به گوش نمی‌رسد یا جرات بروز صدای مخالف وجود ندارد که البته آزادی اقلیت نیز محترم است. حتی اگر ملت افغانستان در برابر طالبان اقلیت بود، باز باید از حقوق انسانی و قانونی‌اش منتفع می‌شد؛ استبداد و حکومت قومی شاخ و دم ندارد! در اینجا نقش دولت ایران بسیار حساس است که باید با رعایت و حفظ افکار عمومی و حتی حسن استفاده از آن، امنیت و حقوق ایران را به درستی پاسداری کند و به دلیل همسایگی و امنیت و مرزی به طول 900 کیلومتر، بحران افغانستان را به نفع منافع ملی ما اداره کند. دولت ما و مدیران آن لیاقت و ورزیدگی لازم را برای اداره این بحران دارند. لذا به حسب وظایف حاکمیتی از آن‌ها انتظار می‌رود که تصمیم و عمل درست را انجام دهند و از ملت نیز انتظار می‌رود که پاره جدامانده این خاک مقدس و رزمندگان آن را چون همیشه پاس بدارند و عزیز شمرند. به قول حافظمان: هزار جهد بکردم که سر عشق بپوشم نبود بر سر آتش میسرم که نجوشم

سه شنبه 23 شهريور 1400
03:18:03
 
 
Copyright © 2021 velaiatnews.com - All rights reserved
E-mail : info@velaiatnews.com - Power by Ghasedak ICT