کلیدهایی که در جیب وعده‌ها مانده‌اند!
- شناسه خبر: 91677
- تاریخ و زمان ارسال: 23 شهریور 1405 ساعت 07:30
- بازدید :
امید مافی
در نقطه صفر قرار بود نهضت ملی مسکن چراغی باشد در انتهای تونل مشوش بی‌خانمانی. چراغی برای مردمانی که سال‌هاست اجاره‌نشینی، سقف آرزوهایشان را کوتاه کرده است. حالا در قزوین آجرها یکی‌یکی روی هم نشسته‌اند، اما هنوز داستانِ سریالی این خانه‌ها به فصل پایان نرسیده است. حالا آخرین وضعیت اجرای واحدها، میزان پیشرفت عملیات عمرانی و تامین آب، برق و گاز روی میز مسئولان آمده تا شاید گره‌های کور این پروژه بزرگ باز شود. در یک سو پیمانکاران از موانع می‌گویند و دستگاه‌های خدمات‌رسان از ضرورت هماهنگی. آن سوی این میزها اما مردمی ایستاده‌اند که فرصت چندانی برای شکیبایی کردن ندارند. در این اثنا مدیرکل راه و شهرسازی استان بر شتاب‌بخشی به پروژه‌ها و تکمیل همزمان زیرساخت‌ها تاکید کرده است. تاکیدی که باید از قاب جلسات کم ثمر بیرون بیاید و در قامت اقدام دیده شود.
خانه پناهی است برای خانواده‌ای که می‌خواهد شب را بی‌دغدغه به صبح سنجاق کند و پشت هر پرونده نهضت ملی مسکن، خانواده‌ای نشسته که شاید بخش بزرگی از درآمدش را ماهانه پای اجاره‌خانه نجومی می‌ریزد. برای چنین مردمی هر روز تاخیر، یک روز دیگر سرگردانی میان بنگاه‌ها، صاحبخانه‌ها و اجاره‌های سنگین است. در چنین هنگامه‌ای پروژه‌های مسکن باید همزمان با ساخت بنا، جان بگیرند و به شبکه خدمات شهری متصل شوند. نمی‌توان کلید خانه‌ای را وعده داد که هنوز پشت درهای آب و برق و گاز منتظر مانده است. اکنون بیش از هر زمان وقت آن است که دستگاه‌های مسئول، اختلاف‌ها و موانع اجرایی را از مسیر مردم کنار بزنند. پیمانکار باید کار کند، دستگاه خدمات‌رسان باید همراه شود و مدیریت استان باید بر این زنجیره تا رسیدن به نتیجه نهایی نظارت داشته باشد. بی‌تعارف نهضت ملی مسکن بیش از آنکه یک پروژه عمرانی باشد، آزمونی برای سنجش توان دولت در پاسخگویی به یک نیاز حیاتی است. آنان که سال‌هاست خانه‌دار شدن را در دوردست‌ترین نقطه رویاهایشان جست‌وجو می‌کنند، امروز چشم به همین پروژه‌ها دوخته‌اند. بی‌خانه‌ها منتظر وعده تازه نیستند و اقدام عاجل و نتیجه ملموس می‌خواهند. هر روزی که یک واحد آماده تحویل می‌شود، خانواده‌ای از اضطراب اجاره‌نشینی فاصله می‌گیرد.
و هر روزی که پروژه‌ای متوقف می‌ماند، امید خانواده‌ای پشت دیوارهای نمور و نیمه‌تمام خاک می‌خورد. قزوین امروز بیش از هر چیز به اراده‌ای مشترک برای تمام کردن این خانه‌ها نیاز دارد و کلیدهایی که مردم سال‌هاست چشم‌به‌راهشان هستند، نباید بیش از این در جیب وعده‌ها بمانند. همین و تمام.
