چند می‌گیری به جای من امتحان بدی؟!

بیشتر دانش‌آموزان که پولی بابت رشوه دادن به بچه درس‌خوانها نداشتند، از شیوه‌های مختلف مثل نوشتن روی کف دست، آستین و یا غیره استفاده می‌کردند؛ که آن هم در 50 درصد مواقع لو می‌رفت و باعث اخراج دانش‌آموز از مدرسه می‌شد. از آن زمان تاکنون این روش ادامه یافته و دانش‌آموزان و دانشجویان در بهشت سیر می‌کنند. امتحانات یا در حالت آزمون‌های باز یعنی همان open book انجام می‌شود یا به کمک خانواده‌ها و دوستان! اما هنوز هم همان حالت رشوه دادن به دانش‌آموزان شاگرد اولی، همچنان ادامه دارد و به نوعی برایشان به یک منبع درآمد تبدیل شده است. آنها اگر در گذشته، درس می‌خواندند و شاگرد اول می‌شدند، الان هم، شاگرد اول می‌شوند و هم کسب درآمد می‌کنند. دانش‌آموزان و دانشجویان تنبل اما پولدار هم از این فرصت نهایت استفاده را می‌برند و با سپردن امتحانات خود به آنها، به راحتی واحدهای سخت درسی را پاس می‌کنند. برای این کار هم، در بین خودشان گروه‌هایی را تشکیل داده‌اند و با قرار دادن سوالات امتحانی در آنها، برای هر سوال نرخ تعیین می‌کنند تا بتوانند نمره لازم را کسب کنند!!

پارت اول

کرونا اولین عاملی بود که مدارس را مجازی کرد و باعث خانه‌نشینی دانش‌آموزان و در نتیجه درس خواندن و تدریس بصورت مجازی شد. از زمانی که کار درس و آموزش حالت مجازی به خود گرفت، مشکلات یکی پس از دیگری نمایان شدند. ابتدا همه گمان می‌کردند که می‌توان با آموزش مجازی کار را پیش برد و تحصیل را از حالت تعلیق درآورد اما به مرور هرچه جلوتر رفتیم مشکلات آموزش مجازی بیشتر نمایان شدند؛ گاه اینترنت بود و گاهی هم نبود. گاه معلم می‌توانست مسائل درسی را برای دانش‌آموزان توضیح دهد و گاهی هم نمی‌توانست. با این حال به هنگام امتحان تمام دروس امتحان گرفته می‌شد. دانش‌آموزانی که خواب‌آلوده بودند، دانش‌آموزانی که متقلب بودند دانش‌آموزانی که درس نمی‌خواندند و خانواده‌ها به جای آنها امتحان می‌دادند و دانش‌آموزانی که چیزی از درس متوجه نمی‌شدند؛ این‌ها تنها بخشی از مشکلات مجازی شدن کار آموزش بود. هر چند امتحان مجازی و به صورت کتاب باز نیز هیچ ارزشی نداشت اما با این حال دانش‌آموزان همان امتحان را می‌دادند و نمراتشان در کارنامه ثبت می‌شد و به همین طریق وارد پایه بالاتر می‌شدند .

پارت دوم

این نوع از آموزش در دوران کرونا و تا مدت‌ها نیز مثلا به علت آلودگی و برودت هوا ادامه یافت تا اینکه پای جنگ و حوادث احتمالی به میان آمد و آموزش و پرورش در جنگ ۴۰ روزه نیز مجبور شد مدارس را به صورت مجازی برپا کند. این روزها اما مشکلات آموزش مجازی به شکل دیگری ظاهر شده است؛ اگر در گذشته مشکلات مربوط به مدارس پایه و دانش‌آموزان مقاطع ابتدایی می‌شد این روزها مشکلات فراتر رفته و گریبانگیر دانشگاه‌ها و دانشکده‌ها هم شده است به نحوی که بسیاری از دانشجویان از روش‌های نوین و خلاقانه برای گذراندن دوره‌های آموزشی و امتحانات نهایی استفاده می‌کنند؛ یکی از این نمونه‌هایی که در دانشگاه‌ها و در بین دانشجویان بسیار رایج شده این است که در گروه‌های مختلف به دنبال کسانی می‌گردند که بتواند به جای آنها امتحانات را پاس کند.

پارت سوم

دانشجویانی که در طول ترم در هیچ کدام از کلاس‌های مجازی حاضر نشده و پای درس استاد ننشسته‌اند! این روزها به وقت امتحانات مجبورند به هر شکل ممکن نمره لازم را کسب کنند؛ از این رو در گروه‌ها و کانال‌های مجازی به دنبال افرادی هستند که بتوانند به جای آنها امتحان بدهند و اتفاقا پول خوبی هم در این راه هزینه می‌کنند و جالب اینکه مسئولان مربوطه نیز هیچ راه حلی برای این مشکل ندارند؟! از این رو دانشجویان به راحتی افراد دیگری را به جای خود گذاشته و کار امتحان را انجام می‌دهند با این تفاسیر در آینده ما با دانشجویان و فارغ‌التحصیلانی مواجه هستیم که هیچ آشنایی با درس و رشته تحصیلی خود ندارند و نکته بدتر اینکه این دانشجویان بعدها در شغل‌های حساس و مشاغلی که با سلامت مردم در ارتباط است مشغول می‌شوند که با این تفاسیر می‌توان گفت که بدترین اتفاقات در انتظار مردم خواهد بود. مهندسانی که نمی‌توانند نقشه بخوانند و یا پزشکانی که توانایی جراحی ندارند اما مدرک این کارها را گرفته‌اند و یا حتی کارمندان و مدیرانی که از قوانین شغلی خود هیچ اطلاعی ندارند اما صرفا به واسطه داشتن یک مدرک، در آن شغل به کار گرفته شده‌اند.

پارت چهارم

اینجاست که چند سوال اساسی مطرح می‌شود، آیا واقعا ضروری است که امتحانات به صورت مجازی برگزار شود؟ آیا واقعا نمی‌توان امتحانات دانشجویی و مقاطع حساس تحصیلی را به صورت حضوری برگزار کرد؟ چه معیاری برای سنجش نمرات دانشجویان برای دروس حساس و کلیدی وجود دارد؟ دانشجویی که با تقلب توانسته نمرات لازم را کسب کند آیا می‌تواند در کلاس‌های حضوری هم پاسخگوی سوالات باشد؟ چه کسی پاسخگوی اتفاقات رخ داده و حوادث احتمالی به دست دانشجویان فعلی و شاغلان آینده خواهد بود؟ برنامه وزارت آموزش و پرورش برای مقابله با چنین مواردی چیست؟

پارت پنجم و پیشنهادات

یک راهکار ساده برای جلوگیری از احتمال تقلب وجود دارد که علاوه بر سادگی می‌تواند بسیار راهگشا هم باشد و آن اینکه همه دانشجویان امتحانات آنلاین را به صورت زنده و با دوربین وب‌کم انجام دهند. در این حالت احتمال تقلب به حداقل می‌رسد و استاد می‌تواند همه دانشجویان خود را به صورت زنده ببیند. مورد دوم اینکه سوالات امتحانات از قبل اعلام نشود تا کسی نتواند قبل از امتحان دنبال پاسخ باشد. بهترین راهکار اما همان امتحان به صورت حضوری است؛ شاید امتحان مجازی برای دانش‌آموزان رده‌های پایه، ممکن و بی‌دردسر باشد اما برای دانشجویانی که در یک مقطع خاص و حساس درسی قرار دارند، امتحان مجازی یک موهبت است چرا که بیشترین و راحت‌ترین راه‌ها برای تقلب در آن وجود دارد.