نیاز ایران به (7 اکتبر ایرانی) در مقابل پایان دادن  به رویه تحریم آمریکا

سعید یوسف‌زادگان ـ فعال سیاسی

با آمدن ترامپ مجددا تحریم‌های جدیدی به کشور وارد گردید. این رفتار تکرار و اخذ استراتژی «راننده دیوانه» می‌باشد. که دو راننده با ماشین به سمت هم با هدف برخورد حرکت می‌کنند و یکی از راننده‌ها برای از میدان خارج کردن طرف مقابل در حین رانندگی پدال ترمز را نشان می‌دهد و به بیرون پرتاب می‌کند؛ که نشانگر این است من ترمز ندارم و راننده مقابل در این لحظه می‌بایست فرمان را جدا و نشان داده و به بیرون پرت کند. که من اصلا دیگر نمی‌توانم از مسیر برخورد خارج شوم. تو باید از مقابل من خارج شوی و در انتها آن کسی برنده است که نشان بدهد عزم من راسخ است..

البته با بررسی تاریخ و یادآوری تحریم‌های اولیه متوجه می‌شویم که ما چند دهه است که در شرایط تحریمی به سر می‌بریم؛ ولی سوال این است که آیا می‌خواهیم همچنان آنها تحریم کنند و ما به دنبال دور زدن تحریم و شعاردرمانی و در کنار آن تضعیف اقتصاد و از دست دادن فرصت‌های پیشرفت و سرمایه‌های نیروی انسانی باشیم، و شاهد عقب‌افتادگی ایران و در نهایت شاهد به گردن افتادن این بی‌مسئولیتی و بی‌مدیریتی به نام اسلام و شریعت باشیم.

بشینیم و ببینیم تحریم شدیم و فضای پیشرفت کشور را از دست بدهیم

به عبارتی دیگر نسبت به تحریم شدن به نوعی عادت کرده‌ایم و منتظریم اتفاقی از جائی بیفتد تا آنها حذف شود ولی می‌دانیم که آنها در قبال ما بسیار سخت و بهترین رویه را انتخاب کرده‌اند. بدون شلیک یک گلوله دارند کشور را در شرایط دشوار قرار می‌دهند. حال چه باید کرد؟

پس باید روش دیگری اتخاذ کرد

باید از تمامی فرصت‌ها و توانمندی‌های خودمان برای پاسخ مناسب به تحریم استفاده کنیم. بدین معنا که ما هم آنها را تهدید، و مانع منفعت آنها در منطقه باشیم.

آیا سزاوار است آنها ما را از فروش نفت در منطقه‌ای که متعلق به ماست بی‌بهره کنند و خودشان بی‌پروا بدون هیچ هزینه اضافه، تجارت نفت ارزان به جا آورند.

کافی است یک لحظه تجسم کنید اگر این موقعیت را آنها داشتند چه عوارضی در حالت عادی در تنگه هرمز دریافت می‌کردند و چقدر به منابع درآمدی این تنگه می‌اندیشیدند که مشابه هزینه نفت، هزینه عبور از تنگه را بگیرند.

این را بدین جهت عرض می‌کنم که چند دهه با اروپایی‌ها تجارت کرده‌ام و می‌دانم آنها چگونه عوارض وضع می‌کنند و به قول معروف «از آب کره می‌گیرند».

ما ظرفیت‌های زیادی برای به دردسر انداختن طرف‌های متخاصم داریم، اما استفاده نمی‌کنیم یا استراتژی نداریم، یا  دچار این هستیم تا از کشورهای دیگر الگوبرداری کنیم ولی فعلا  رفته‌ایم «گوشه رینگ تحریم و ضربه می‌خوریم.»!

باید کار دیگری کرد!

قرار نیست رهبر عزیزمان در هر سخنرانی طرف‌های متخاصم را  به چالش بکشاند. آنها در سطح رهبر ما نیستند. البته کم کاری خیلی از افراد باعث این مساله شده و رهبرمان دارد جور ما را می‌کشد. به چالش کشاندن این افراد متخاصم وظیفه خواص و تک تک ما می‌باشد.

تنگه هرمز وسیله مناسبی برای اخذ عوارض عبور کشتی‌ها  و سهمیه‌بندی عبور متخاصمین می‌تواند باشد. (آیا سزاوار است کشور ما با داشتن این همه ذخایر انرژی و معدنی و موقعیت جغرافیایی موثر، دست روی دست بگذارد و دشمن هر بلایی می‌خواهد سر ما بیاورد).

نباید اجازه بدهیم کشور ما را به سمت چالش‌های بزرگ بکشانند؛ که اگر نجنبیم ما را به این ورطه خواهند فرستاد.

می‌گویند اگر دشمن را به چالش بکشیم ارز و دیگر موارد مرتبط با رزق مردم گران می‌شود. باید گفت ارز گران شده حتی بدون یک تهدید جدی از طرف ما. ولی تهدید از طرف دشمن اصلی ما یعنی آمریکا یک رویه شده و هر روز هم ادامه دارد. بازنگری در عملیات صادق 1 و 2  نشان دهنده اقتدار و در کنار آن ایجاد امنیت و آرامش اقتصاد سپس کاهش نرخ ارز است. دنیای ما دنیای جنگ و هنر جنگیدن را در هر زمان و مکان طبق شرایط خود می‌طلبد.

باید هر لحظه در هر روز با این قدرت‌های متخاصم با شیوه خودشان، استراتژی جدیدی داشته باشیم و به صورت نرم بجنگیم. نباید فرصت‌های جبران را از دست بدهیم. ستم‌پذیر شده‌ایم و عادت به تحریم شدن. طبق آموزه‌های شریعت انسان ستم‌پذیر مورد تائید اسلام نمی‌باشد و باید راه مبارزه را در پیش بگیرد که لازمه این اقدام در دستور کار قرار دادن و برنامه‌ریزی (هفت اکتبر ایرانی) برای خلاصی از تحریم‌هاست.