نور عشق

لیلا دهقانی

می‌خواهم نور عشق را از آئینه گل آفتابگردان بتابانم.

گلی که مجذوب عشقش شدم و در رنگ، نام، شکل، رفتار، محو معشوق است.

رنگش به رنگ خورشید است و شکلش به‌سان  خورشید، گلبرگ‌هایش نمادی از تابش نور!

نامش برگرفته از معشوق و رفتارش رقص است. رقصش عبادتی عاشقانه از بامداد تا شامگاه به دنبال معشوق است.

غروب‌ها که خورشید در پهنه آسمان نیست، این گل سر به زیر انداخته به تعظیم و انتظار می‌ماند تا طلوع دوباره که شادمانه سر بلند کرده و قدوم عشق را جشن می‌گیرد.

هیچ کس نشنیده که این دو، تمام این روزها چه می‌گویند و چه می‌شنوند ولی حاصل این عشق، دل آبستن این گل است که در اوج تابش عشق، یعنی مرداد ماه به بار می‌نشیند.

دانه‌هایی سیاه از آمیزش دو نور! عجیب است!

وقتی قامت گل خم شد و دیگر نتوانست سر بلند کند، می‌میرد!

زیرا تعظیم به معشوق تا زمانی ارزشمند است که بتوان قامت را ایستاده نگاه داشت مرگ این گل نهایت عشق است!