ما می‌دانیم…

مرتضی رویتوند

کارتون سفرهای گالیور را به یاد دارید؟ در این کارتون جدا از شخصیت‌های معروف گالیور، کاپیتان لینچ، بانکو و فلرتیشیا، شخصیتی معروف و جذاب به نام «گلام» وجود داشت. شخصیتی کاملا ناامید که قبل از انجام هر کاری و حرفی با ناامیدی می‌گفت: «من می‌دونم» و منظورش این بود که آن کار نمی‌شود. او معتقد بود که نمی‌شود که نمی‌شود. البته در داستان گالیور همیشه، عکس نظر گلام اتفاق می‌افتاد.

این روزها بسیاری از ما هم شده‌ایم گلام؛ گلامی که هر آنچه فکر می‌کند دقیقا اتفاق می‌افتد.

وقتی مسئولان می‌گویند فلان اتفاق می‌افتد، اگر به کسی هم نگوییم «من می‌دانم نمی‌شود» حتما در دلمان این جمله را می‌گوییم.

جامعه افراد دارای معلولیت ایران، گویی بیشتر با این جمله آشنا هستند. این‌که می‌گویند فلان شهر مناسب‌سازی شده است یعنی چند جلسه گذاشته‌اند، چند خبر و عکس از این جلسه‌ها در رسانه‌ها منتشر شده است و در فلان بخش فلان اداره در حال بررسی است؛ و این بررسی چند ماهی ادامه پیدا می‌کند و به دلیلی، شاید مشکل مالی، این اتفاق نمی‌افتد. اما نیفتادن این اتفاق اصلا رسانه‌ای نمی‌شود. یا اینکه وقتی می‌گویند فلان سالن ورزشی ویژه افراد دارای معلولیت افتتاح می‌شود یعنی چند ماه بعد، چند مسئول، کلنگی بر زمین می‌زنند و عکسشان را شبکه‌های اجتماعی پخش می‌کنند و… و همین و آن سالن را هرگز کسی نمی‌بیند.

از این نشدن‌ها بسیار بسیار اتفاق می‌افتد و همه ما با هم یک‌صدا می‌گوییم: «ما می‌دانیم که نمی‌شود که نمی‌شود».

بگذارید مثال دیگری بزنم. قانونی وجود دارد به نام «قانون جامع حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت»، به تک‌تک این ترکیب توجه کنید. «قانون» که در ذات خوب است و همه خواهان آن هستند. واژه «جامع» هم که نشان‌دهنده گستردگی است و واژه‌ای‌ست نیکو. «حمایت» هم بسیار واژه جذابی است. «از» هم که حرف اضافه است و ادعای خاصی ندارد. «حقوق» هم نمی‌تواند بد باشد.

«افراد دارای معلولیت» هم که ۱۰ درصد از جامعه و جمعیتی قابل توجه هستند. با ترکیب همه این خوب‌ها، دقیقا چرا این قانون اجرا نمی‌شود؟! باید گفت اجرای این قانون مظلوم، هیچ ضرورتی ندارد.

خود افراد دارای معلولیت هم هر روز که می‌گذرد ناامیدتر از روز قبل منتظر اجرای این قانون هستند. از این مثال‌ها بسیار و بسیار وجود دارد و همه به آن آگاه هستند.

پس به ما حق بدهید که همه «گلام» باشیم. اما باور کنید ما هنوز به روزهای خوب امیدواریم. شاید هم نه.