ماست‌مالی به سبک مخابرات!!

محمد بهرامی

از حدود یک ماه پیش و با اجرای طرح فیبر نوری در سطح شهر، شاهد برشکاری آسفالت کوچه‌ها و جانمایی کابل‌های فیبر نوری در غیاث‌آباد و دیگر نقاط شهر قزوین هستیم، در وهله اول، این اقدام، اقدامی قابل توجه و قابل تقدیر است که از سوی مخابرات صورت می‌گیرد و می‌تواند کمک زیادی به حل مشکلاتی نظیر تغییر شماره تلفن داشته باشد. اما…

از آغاز اجرای این طرح در کوچه‌ها، پیمانکاران بدون توجه به پارک خودروها در مقابل درب منازل و داخل کوچه، اقدام به کنده‌کاری و برش آسفالت کوچه‌ها می‌کنند؛ به نحوی که بعضا خودروها زیر انبوهی از خاک دفن می‌شوند، بعضا سنگ‌هایی که در نتیجه برش خوردن آسفالت‌، از آن جدا می‌شود، به خودروهای پارک شده برخورد کرده و به مال مردم آسیب می‌زند. از سوی دیگر ترمیم این کنده‌کاری‌ها با بدترین شکل ممکن صورت می‌گیرد، کارگران، مقداری بتن را با بیل درون شیار کنده شده می‌ریزند و بدون تمیزکاری، آن را رها می‌کنند .

در قسمت‌هایی هم که ماشین‌ها پارک شده‌اند هیچ ترمیمی صورت نمی‌گیرد. چندی پیش که ماشینم در کوچه پارک بود، دیدم که کارگران اطراف ماشین را مثلا ترمیم کرده‌اند اما به واسطه پارک خودرو، نتوانسته‌اند زیر آن را ترمیم کنند، با کارگرانی که مشغول این کار بودند صحبت کردم که با برداشتن خودرو، قسمت باقی مانده زیر ماشین را هم بتن بریزند، بعد از چند ساعتی که دوباره به کوچه آمدم در کمال تعجب دیدم بدون ترمیم، بخش‌هایی از کوچه را رها کرده و رفته‌اند، حتی نخاله‌های حاصل از کنده‌کاری را هم جمع‌آوری نکرده بودند.

از کوچه‌های دیگر هم که عبور کردم دیدم وضعیت به همین شکل است و به قول امروزی‌ها، ترمیم را ماست‌مالی کرده‌اند. برخی قسمت‌ها هم بتن را زیاد ریخته‌اند و برای خودروهای عبوری و بچه‌هایی که اسکیت می‌کنند یک دست‌انداز اساسی درست شده است .

کوچه‌ها و خیابان‌های شهر که به لطف دستگاه‌های خدمات‌رسان در ترمیم مجدد کنده‌کاری‌ها، به اندازه کافی دست‌انداز داشته و دارند، این مورد هم به آن اضافه شده تا مردم هر چه که می‌توانند لذتش را ببرند. اما سوال اینجاست که چرا کسی به این ترمیم‌ها نظارتی ندارد؟ چرا نخاله‌ها بعد از حدود یک ماه هنوز در کوچه‌ها مانده‌اند؟ جالب آنکه شهرداری هم نخاله را نمی‌برد و بعضا کارگران شهرداری، زباله‌ها و خاک‌های کوچه‌ها را جارو زده و دور همین نخاله‌ها می‌ریزند تا نمای زیباتری داشته باشد!

شاید فقط در ایران است که می‌توان چنین چیزهایی را دید، اینکه با ارائه یک خدمت به مردم، یک مشکل جدید برایشان ایجاد می‌شود که مبادا از خدمت ارائه شده لذت ببرند! در عوض می‌توان از مشکلاتی که برای مردم به وجود می‌آید، نهایت لذت را برد!