قهرمانان نبرد هوایی که کابوس صدام بودند
- شناسه خبر: 77443
- تاریخ و زمان ارسال: 21 بهمن 1404 ساعت 07:30
- بازدید :
نویسنده: محمدرضا رجائیپور ـ دهخدا خبر
نوزدهم بهمن در تقویم ایران، تنها یک روز یادبود نیست؛ نشانهای است از اوج ایمان، شجاعت و رشادت مردانی که آسمان را به میدان دفاع از وطن تبدیل کردند.
روزی که خلبانان نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، در اوج فشارهای سیاسی و خطرهای جانفرسا، با پرواز تاریخی خود بر فراز آسمان تهران، وفاداری خویش به ملت و انقلاب را فریاد زدند. نیروی هوایی ایران از نخستین روزهای جنگ تحمیلی، خط اول دفاع را در آسمان کشور تشکیل داد. خلبانانی که با حداقل امکانات، مأموریتهایی را انجام دادند که امروز در بسیاری از دانشگاههای نظامی جهان به عنوان نمونهای از عملیات پر خطر و موفق شناخته میشوند. از شهیدان «عباس بابایی»، «حسین خلعتبریT صمد بالازاده»، و صدها خلبان گمنام دیگر تا آنهایی که هنوز با غرور لباس پرواز را به تن دارند، اینان نماد تعهد و میهندوستیاند.
در نخستین روزهای جنگ، زمانیکه دشمن بعثی با تصور ضعف نیروهای ایران حمله را آغاز کرد، خلبانان ایرانی با عملیات بینظیر «کمان ۹۹» بیش از ۱۴۰ هواپیمای جنگی را به پرواز درآوردند و پایگاههای استراتژیک دشمن را در هم کوبیدند. این عملیات نه تنها صحنه نبرد را تغییر داد، بلکه پیام توان و ایمان ملت ایران را به جهان مخابره کرد.
امروز، نیروی هوایی ارتش با اتکا به دانش بومی و ایمان سربازان خود، همچنان در خط مقدم حفاظت از حریم آسمان ایران ایستاده است. از ساخت هواپیماهای آموزشی و رزمی در داخل کشور تا تربیت خلبانانی که با دانش و تعهد خود، حافظ آرامش میلیونها ایرانیاند، این نیرو نشان داده است که غرور ملی هیچگاه خاموش نمیشود.
رشادتهای خلبانان نیروی هوایی، تنها داستان جنگ نیست؛ روایت پرواز انسان ایرانی است در محدودههای توان، ایمان و عشق به میهن. امروز، نیروی هوایی ارتش با اتکا به دانش بومی و ایمان سربازان خود، همچنان در خط مقدم حفاظت از حریم آسمان ایران ایستاده است. از ساخت هواپیماهای آموزشی و رزمی در داخل کشور تا تربیت خلبانانی که با دانش و تعهد خود، حافظ آرامش میلیونها ایرانیاند، این نیرو نشان داده است که غرور ملی هیچگاه خاموش نمیشود.
توسعه سامانههای دفاعی و هواپیماهای بومی، گواهی بر این حقیقت است که خودباوری، نیروی محرکه اصلی این نهاد نظامی است. این خودکفایی تنها محدود به بدنه پرواز نیست، بلکه شامل نگهداری، اورهال و بهروزرسانی سیستمهای پیچیده الکترونیکی و تسلیحاتی میشود. یاد شهدای بزرگی چون بابایی، و ستاری همواره چراغ راه این نیرو باقی خواهد ماند. این قهرمانان با تکیه بر ایمان و دانش فنی، نشان دادند که چگونه میتوان با منابع محدود، برتری استراتژیک کسب کرد. فداکاریهای آنان نه فقط در طول جنگ، بلکه در دوران صلح نیز به عنوان الگویی برای مهندسان و تکنسینهایی که امروزه هواپیماهای مدرن را در آسمان ایران نگه میدارند، مورد احترام است.
نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، با بالهایی از جنس تعهد و قلبی مملو از میهندوستی، پرواز میکند تا اطمینان دهد که حریم آسمان ایران برای هیچ متجاوزی امن نخواهد بود. این پرواز، پروازی است بر فراز تاریخ و غرور ملی.
در میان آسمان پویان این سرزمین نامهای بزرگی از دیار قزوین چون ستاره میدرخشند. شهری که چه در روزهای دفاع مقدس و چه در دوران سازندگی فرزندانش بالهای نیروی هوایی را قوت بخشیدند. قزوینیها در کسوت خلبانان جنگنده و افسران متعهد سهمی بزرگ در تاریخ نیروی هوایی داشتند. سهمی که با خون و غیرت نگاشته شد.
«شهید عباس بابایی» اسطورهای از ایمان و پاکی و هوشمندی. معاون عملیات نیروی هوایی بود اما در حقیقت قلب تپنده آن نیرو به شمار میرفت. بابایی طرحهای نوآورانهای چون سوختگیری هوایی شبانه را برای نخستین بار در تاریخ پرواز ایران به انجام رساند. کاری که در همان زمان حیرت جهانیان را برانگیخت.
«شهید حسین لشکری» سند زندهی مقاومت و مردانگی در دوران اسارت. هجده سال رنج را با وقار تحمل کرد بیآنکه حتی یک کلمه بر خلاف عزت ایران بر زبان آورد. او تندیس پایداری بود. تندیس زندهای که باید با آب طلا تراشیده شود.
«تیمسار سید رضا پردیس« فرمانده سابق نیروی هوایی ارتش. خلبانی مؤمن و قزوینی دلیر بود که مأموریتهای حساسی را در آسمان عراق با موفقیت کامل پشت سر گذاشت. شجاعت و نظم او الگویی برای نسلهای بعد از خود شد. در کنار این بزرگان باید یاد کرد از شهیدان سالار صدیق، قاسمی، محمدرضا رحمانی، میر عسگری که هر یک چون عقابانی بیباک نام قزوین را با پرواز خود در تاریخ این سرزمین نقش کردند.
و در فراسوی قزوین، ستارگانی دیگر همچون شهیدان منصور ستاری، یاسینی، اردستانی، و خلبانان نابغهای چون عباس دوران، حسین خلعتبری و محمود خضرایی، نشان دادند که آسمان هیچگاه برای فرزندان ایران محدود نبود.
اما یاد خلبان آزاده و نابغهی جنگهای هوایی، محمود اسکندری نیز باید زنده بماند؛ او که در عملیاتهای حیاتی، مخصوصاً پشتیبانی هوایی آزادسازی خرمشهر، نقشی سرنوشت ساز داشت. پروازی بینظیر انجام میداد: با هواپیمای غولپیکر F-4، بدون لباس فشار، زاویهای ۹۰ درجه از باند برخاست؛ حرکتی که حتی متخصصان آمریکایی را شگفتزده کرد. او پس از جنگ، در سکوت و بی مهری از نیروی هوایی کنار رفت، اما نامش امروز با احترام و افتخار بر زبانهاست. و باید از سرهنگ ماهینی تاریخ شفاهی نیروی هوایی که سالها در جایگاه مدیر روابط عمومی ستاد کل ارتش زحمات زیادی را در تاریخ این نیرو متحمل شد.
روز نیروی هوایی روزی است برای یادآوری آنان که ارتفاع را نه در پرواز بلکه در منش و ایمان معنا کردند. قزوین، این دیار تمدن و شجاعت، به داشتن چنین فرزندانی میبالد. فرزندانی که بالهایشان، آسمان ایران را امن و بلند نگاه داشتند. روز نیروی هوایی تنها یادآور قدرت نظامی نیست؛ بلکه روز بازخوانی ایمان مردانی است که از آسمان، نگاهشان را بر زمین وطن دوختند. قزوین، شهر عقابان تیزپرواز نیروی هوایی، با افتخار نام فرزندانش را در بلندای ابد ثبت کرده است.
