«علی‌ابن‌موسی‌الرضا (ع)» در تاریخ بیش از یک امام است

محمدرضا رجایی‌پور

در تقویم دلِ ایرانیان روزی هست که همه‌ چیز رنگی دیگر می‌گیرد. روز تولد امام علی‌‌ابن‌‌موسی‌الرضا (ع) آن امام مهربانی که حضورش در خاک خراسان به این سرزمین روحی تازه بخشیده است. خراسان نه تنها جغرافیای شرق ایران که جغرافیای دل هم هست. جایی که هر عاشق در مسیر زیارتش؛ اندیشه و احساس خویش را به زلال رضایت و رضا می‌سپارد. میلاد امام رضا (ع) یادآور مهربانی و امنیت ایمان است. در روزگار اضطراب‌ها و فراموشی‌ها؛ حرم او پناه دل‌‌هایی‌ ست که از هیاهو به مرز آرامش پناه می‌آورند. گنبد طلایی مشهد تنها بنایی معماری نیست بلکه آینه‌ای‌‌ست که امید در آن تجلی یافته و نوری‌‌ست که بر جان ماندگار شده است. امام رضا (ع) در تاریخ ما بیش از یک امام است. او معنای انسانیت آرام؛ مهربانی خردمندانه و علم متواضع است. در روایت زندگی او عقل و عشق دست در دست‌اند. دانایی ژرف، صداقت در کلام و صبر در برابر دشواری‌ها. او نه با شمشیر که با گفت‌وگو؛ نه با جدال که با مهر، حقیقت را آشکار ساخت. همین است که در زمانه‌ی پر آشوب امروز یاد او همچنان آرامش‌ بخش جان‌‌های خسته است. در سالروز میلادش ایران میزبان شادی و شکر است. از هر کوچه و شهر نغمه‌ی صلوات و تبریک برمی‌خیزد و حتی آنان که از حرمش دورند دل خود را به سوی طوس می‌فرستند به امید آن‌ که نسیم صحن و سرای او گرد غم را از تار جان بشوید. میلاد امام رضا (ع) نه فقط جشن یک تولد که یادآور وعده‌ی همیشگی ایمان است. این‌که در هر تاریکی نوری هست و در هر فقدان پناهی از رحمت.

در سایه‌ی آن آستان بلند دل‌ها دوباره به یقین باز می‌گردند و وطن معنایی دیگر از آرامش می‌یابد.