سماع گنجشک‌ها بر فراز گنبد فیروزه‌ای

اینجا که ما ایستاده‌ایم کبوتران بر فراز حوض سنگی سماع می‌کنند و گنجشک‌ها در درازنای «شتا» از جیک و پیک بهار می‌گویند. اینجا ۴ ایوان با ۲ گوشواره در هر طرفش قابی به غایت عاشقانه‌ را در چشمخانه‌ها می‌نشانند و تزئینات کاشی‌ها و کتیبه‌ها چنان دلبری می‌کنند که گویی بهشت نمودار شده و در میانه شهری فسرده، پرندگان بر سنگفرش‌های مسجد ضرب گرفته‌اند.

مسجد سلطانی، مسجد شاه یا همان مسجدالنبی از دلواپسی آدم‌ها مناره ساخته و درهای خود را به روی خونین دلان گشوده تا در تار و پود آن، چشم‌های خویش را تر و خشک کنند و ترنم آیه‌های عاشقانه را به حافظه بسپارند.

حتی اگر زمانه غدار بنای چشم نواز را پیر کرده باشد و حتی اگر طاق نماها و ارسی‌ها روزه سکوت گرفته باشند، باز هم بغض در گلوی شهر استخوان می‌ترکاند در هنگامه اذان ظهر و ابرهای ملال در غیاب خورشید می‌بارند و دنیا را مالامال از تُردی و تازگی می‌کنند.

نیمروز میان هفته و یک هشتی قشنگ که ما را به صحن مسجد می‌رساند تا تاریکی ترسناک خود را فراموش کنیم و به روشنایی وهمناک و دلفریب ایوان‌های شمالی و جنوبی سلام دهیم و نگاه خود را در امتداد مقصوره به گنبد گهرباری بدوزیم که یکسر صفا و شفاست در روزگار جفا و بلا!