روز نمادین، حامیان نمادین، تقدیر نمادین

مرتضی رویتوند‌‌‌

ما در همسایگی‌مان یک نصرت خانم داشتیم. این نصرت خانم به همراه همسرش و پسر نوجوانش، هاشم، با خوبی و خوشی زندگی می‌کردند. یکی از روزها که همسر نصرت خانم ماموریت بود، نصرت خانم مجبور شد برای عیادت از دایی‌اش به شهرستان برود. فصل امتحان‌ها بود و نصرت خانم نمی‌توانست هاشم را با خودش ببرد؛ پس به چند نفر سپرد که مواظب هاشم باشند. قرار شد فوزیه‌ خانم همسایه روبرویی، مسئول مواظبت از هاشم از صبح تا ظهر باشد. از ظهر تا غروب عمو رضا هوای هاشم را داشته باشد. شب‌ها هم به تناوب خاله مریم و زن‌عمو لیلا از هاشم مواظب کنند. خانم بهتویی هم گاهی به هاشم سر بزند. زن‌دایی رعنا هم خریدهای خانه را انجام دهد. نصرت خانم به شهرستان که رسید مادرش جویای حال هاشم شد و نصرت هم برای آنکه خیال مادرش راحت شود گفت: «فوزیه خانم و عمو رضا و خاله مریم و زن‌عمو لیلا و خانم بهتویی و زن‌دایی رعنا در قالب یک گروه منسجم لحظه به لحظه مواظب هاشم هستند.»

اما احتمالا همه این گروه مراقبان هاشم، خودشان درگیر مسائل دیگری بودند و زیاد به هاشم توجه نکردند چرا که وقتی نصرت خانم به خانه برگشت، درب خانه شکسته شده بود، فرش‌های خانه دزدیده شده بود، سه دانگ خانه به فروش رفته بود، هاشم دوازده کیلو لاغر شده بود، هاشم معتاد شده بود و هاشمِ سیزده ساله ازدواج کرده بود!

این قصه را گوشه ذهنتان داشته باشید تا به موضوعی اشاره کنم.

خبرنگاری شغل شریفی است. این را همه مدیران می‌گویند. سالانه در شهرهای مختلف ده‌ها کلاس‌ خبرنگاری برگزار می‌شود. همه می‌گویند خبرنگارها چراغ‌هایی برای روشنایی جامعه هستند و خبرنگاران سرباز راه حقیقت هستند. هر جلسه‌ای هر کجا باشد خبرنگاران را صدا می‌کنند. اساسا خبرنگاری خیلی باکلاس است و همراه است با دلهره و هیجان شیرین. خبرنگاران شریف هستند. این را هم همه مسئولان همیشه می‌گویند. همه ارگان‌ها با خبرنگاران تعامل دارند و این نشان‌دهنده نقش مهم خبرنگاران در جامعه است. خبرنگاران یک حامی خیلی پیگیر به نام خانه مطبوعات دارند. اداره ارشاد هم مثل کوه پشت خبرنگاران است.  این‌ها که واضح و بدیهی است. اما خوب است با هم خبری را بخونیم:  در مراسم بزرگداشت روز خبرنگار، خبرنگاران فعال رسانه‌های قزوین چند بسته چیپس هدیه گرفتند!