در نظاره خورشید

سید عبدالعظیم موسوی

آنان که نیامدند تا راهپیمایی 22 بهمن را ببینند؛ چشمشان بر حقیقت عریان بسته ماند.

کاش می‌آمدند و حداقل مثل افراد محدودی که در پیاده‌روها به تماشا ایستاده بودند؛ مردم را تماشا می‌کردند. یا نه؟ اصلا این‌ها مردم نبودند؟ این‌ها یک مشت ساندیس‌خور کارمند ادارات و دانش‌آموزان مدارس بودند که به اجبار به راهپیمایی آورده شده بودند؟

خورشید با تکذیب من یا شما تاریک نمی‌شود. و آن که چشمش را می‌بندد؛ خود را از دیدن حقیقت محروم می‌کند.

انصافا چنین شور و انگیزه و جمعیتی را در این سال‌های چندین، ندیده بودیم. در قزوین، انتهای جمعیت مثل ابتدای آن معلوم نبود. مردم با درک شرایطی که در آن قرار داریم؛ آمده بودند که ترامپ خیال نکند ایران پشت ندارد. خیال نکند مثل عراق راه می‌افتد و می‌آید و کاخ ریاست جمهوری را تصرف می‌کند و تمام.

خیال نکند ایران مثل سوریه است و ده کشور در موردش تصمیم می‌گیرند. خیال نکند که ایران از ناو آبراهام لینکن وحشت می‌کند.

مردم آمدند تا امنیت برقرار شود. مردم امنیت می‌خواهند و از استقلال کشورشان و حکومت مستقری که حداقل، حداقل‌ها را برایشان فراهم کرده است؛ حمایت کنند.

این مردم معترض نبودند؟ این مردم از اختلاس و بی‌کفایتی و هزارفامیل حمایت کردند؟ نه! این مردم اعتراض دارند و خواهان مقابله با شرایط اختلاس و رانت هستند و دستیابی به متوسط معیشت و امنیت.

این مردم زندگی می‌خواهند و دست‌آموز قدرت‌هایی نمی‌شوند که برای گرفتن امتیاز از حکومت، ابله بی‌سوادی را شاخ می‌کنند تا عده‌ای را به خیابان‌ها بکشانند و در دامان اعتراض آرام و به حق مردم، آن کنند که کردند. هم بکشند و هم خودشان را به کشتن بدهند.

این مردم، عزادار آن جوان‌هایی هم هستند که در بازی خطرناک بیگانگان و دریوزگی آن پیر بچه بی‌سواد، یا در حفاظت از امنیت، بی‌گناه کشته شدند. یا گروگانِ براندازانی شدند که به انتقامی کور و بدون اندیشه و تدبیر، به مزدوری آمده بودند.

آینده بهتر فقط از طریق اصلاح اشتباهات و از بین بردن زمینه‌های خیانت‌های داخلی امکان‌پذیر و قابل دسترسی است.

£