جایگاه اعتماد در حکمرانی اقتصادی و بالن آرزوها!

وحید حاج سعیدی

این روزها که تاب‌آوری ریال با لشکری از صفرهای بی‌شمار که سبیل به سبیل کنار هم سنگر گرفته‌اند در برابر هیولای بی‌شاخ و دم دلار به پائین‌ترین مقدار خود رسیده است و صفرهای پول ملی شرمسارانه در حال جار زدن بی‌مقداری خود هستند، دولتمردان، کارشناسان و فعالان اقتصادی، دستگاه‌های عریض و طویل قضایی، اجرایی، قانونگذاری، تصمیم‌سازی و … در حال برنامه‌ریزی برای بازگرداندن آب رفته به جوی هستند.

آنها با ارائه برنامه‌های کوتاه‌مدت، میان‌مدت و درازمدت و صدور بخشنامه‌های تسکینی، باز و بسته کردن صرافی‌های مرتبط با رمز ارز ، یافتن پروسیجرها و درمان های مقطعی نظیر جراحی اقتصادی و امثالهم در صدد حفظ ارزش پول ملی و پیشگیری از پیشروی نرخ ارز و طلا و تورم و گرانی کالاهای اساسی و … هستند.

هر چند لابه‌لا در راستای کنترل و کاهش ناترازی انرژی، مقابله با قاچاقچیان ساختارمند سوخت، دلالان ارزی، اختلاس‌های ریز و درشت و سایر مشکلات حوزه اقتصاد هم تلاش می‌کنند و همزمان خواستار همکاری مردم در زمینه‌های اقتصادی هستند.

فی‌المثل همتی معتقد است هر کس برآوردی از اعداد مربوط به ارزهای در اختیار مردم در صندوق‌های امانات بانک‌ها دارد که این برآوردها بین ۱۰ تا ۵۰ میلیارد دلار متغیر است اما با توجه به سرقتی که از یکی از صندوق‌های امانت بانک ملی و یکی از بانک‌های خصوصی شد می‌توان گفت که مجموع ارزهای در اختیار مردم ـ مستثنی طلا و جواهرات ـ بین ۲۰ تا ۴۰ میلیارد دلار است که رقم بزرگی است و تامین مالی خوبی برای اقتصاد کشور است باید به نحوی این ارزها را بیرون بیاوریم و مردم از این حالت رکود خارج کنند و در خدمت اقتصاد کشور قرار دهند.

یادمان نرود فراتر از این مبالغ و گنج‌های به امانت گذاشته در صندوق امانات، بی‌تردید حجم عظیمی از منابع را مردم در خانه‌ها نگهداری می‌کنند و حجم دیگری را در خارج از مرزها سرمایه‌گذاری کرده‌اند.

اما آنچه در این میان عیان است بی‌اعتمادی مردم به برنامه‌های اقتصادی دولت‌هاست و ربطی به جناح‌های مختلف ندارد. امروزه با وجود ضرر و زیان هنگفت صنایع از قطعی برق و گاز عده‌ای حتی حاضر به کم کردن دو درجه گاز منازل خود نیستند و حتی عده‌ای در دهن کجی اقدام به افزایش مصرف نیز می‌کنند.

هر چند آنها اکثریت مردم نیستند ولی چندان کم‌شمار هم نیستند. آنها از بازگردانی و بازیافت وعده‌های تکراری خسته‌اند و به بهبود کیفیت زندگی و رونق سفره‌شان از قِبَل برنامه‌های اقتصادی دولتی امیدی ندارند.

لازمه تعامل مردم با برنامه‌های اقتصادی ایجاد حس اعتماد در مردم است. و این حس اعتماد تنها زمانی شکل می‌گیرد که اقتصاد با جیب، سفره و یخچال مردم همخوانی داشته باشد.

در شرایط موجود تنها سیگنال فروشان و فروشندگان پکیج‌های انگیزشی هستند که خر خود را دوسره کرایه می‌دهند و با وعده‌های کسب درآمدهای دلاری و خرید خانه و بنز در آن سوی آب‌ها مردم را سرکیسه می‌کنند و یک عده را هم به خاک سیاه می‌نشانند. به قولی تنها کسی که با بالن آرزوها به آرزوهایش رسید، وارد کننده این بالن‌ها از چین بود! اعتماد مردم به حکمرانی اقتصادی را برگردانیم.