بزم قزوین در سایه آلام خاموش!

امید مافی

هفته قزوین امکان مغتنمی است برای آنکه شهر باستانی را دوباره از پشت غبار روزمرگی تماشا کنیم. شهری که کوچه‌های قدیمی‌اش هنوز هزار و یک داستان کهنه و نو در سینه دارد و هر گذرش دریچه ای است رو به گذشته و هر دیوارش دفترچه‌ای از خاطرات دیر و دور.

اینجا شهری است که تاریخ به قامتش الصاق شده و قرن‌هاست همپای مردمانش راه می‌رود و عمارت‌های خاموشش رازهای سربه‌مهر بسیاری را به لب دوخته‌اند. انگار بناهایش هنوز منتظرند کسی بیاید و قصه‌های فراموش‌شده‌شان را با صبوری و دلدادگی بشنود. اما در هیاهوی این هفته وزین نباید تنها به قاب‌های چشم نواز و شعارهای رنگارنگ دل خوش کرد. نباید شهر را فقط در چند بنر و مراسم و برنامه خلاصه کرد. قزوین بیش و پیش از آنکه به تعریف و تمجید نیاز داشته باشد نیازمند مراقبت است. کهن‌دیاری با این پیشینه همچنان از داشتن یک سالن استاندارد برای برپایی کنسرت محروم است. هنوز گاهی درهای اماکن تاریخی‌اش در روزهای تعطیل به روی مردم بسته می‌مانند و گردشگری که آمده تا در گذشته شهر غور کند، پشت درهای بسته با حسرت به دیوارهای غبار گرفته خیره می‌شود. در این میان بناهایی که باید ستون‌های هویت شهر باشند، گاه زیر آوار بی‌توجهی نای از نفس تهی می‌کنند.

از نو می‌نویسیم میراثی که قرن‌ها از باد و باران جان سالم به در برده، نباید قربانی نسیان امروز مسئولان شود. چه تلخ است شهری که تاریخ دارد، اما گاهی برای روایت تاریخش امکانات کافی در اختیار ندارد. چه حیف است گنجینه‌ای چنین بزرگ داشته باشیم و کلید بسیاری از گنج‌هایش را گم کرده باشیم. هفته قزوین باید مجالی باشد برای دیدن همین زخم‌های پنهان. باید از خودمان بپرسیم سهم ما از این همه تاریخ، جز تماشای دیوارهای ترک‌خورده چیست؟ قزوین فقط یک نام روی نقشه نیست. بل حافظه‌ای زنده است که باید شنیده و نفس کشیدن دوباره‌اش را تماشا کرد. شهر به سالن‌های فرهنگی، فضاهای هنری و درهای همیشه گشوده بناهای تاریخی نیاز دارد. ما اینجا در این اتمسفر مه‌آلود به شهری نیاز داریم که گردشگر را دعوت کند، هنرمند را نگه دارد و شهروندش را به ماندن و افتخار کردن ترغیب کند. پس بیایید در هفته قزوین به جای آنکه فقط شمع تولد شهر را روشن کنیم، چراغی هم بر تاریکی‌هایش بیفروزیم. خدا را چه دیدید، شاید روزی برسد که هیچ بنای تاریخی محتضر نباشد و هیچ در بسته‌ای میان مردم و تاریخ فاصله نیندازد. آن روز، هفته قزوین دیگر فقط یک مناسبت تقویمی نخواهد بود و به بزم شهری بدل خواهد شد که گذشته‌اش را حفظ کرده و آینده‌اش را ساخته است.