بابانوئل! بی‌زحمت کمی امید بیاور

در این سرمای سوزناک که باد می‌نوازد، خاک می‌رقصد و سمفونی گردباد گوش‌ها را نوازش می‌دهد، خیابان‌ها پر شده از بابانوئل، درخت کاج و توپ‌های رنگی. اینجا در شهری که زمستان یله داده است به خیابان تا از ره نرسیده خستگی‌اش را در کند، کلیسای کانتور در گوشه‌ای از شهر درندشت، میزبان ارامنه است تا در پناه مهتاب سال نو مسیحی را به یکدیگر شادباش بگویند و در انتظار خبرهای خوش روزها را شماره کنند.

کریسمس در قزوین شمایل زنده‌ای از تنوع فرهنگی و دینی است. مجالی برای همبستگی زیر چتر فراخ آسمان و لمس دستان مهربان خدا. کریسمس می‌رسد تا به خاطرمان بیاورد گاهی زیر گنبد کبود، دل یک نفر از ما توأمان با دل یک نفر از آیینی دیگر می‌تپد و می‌خندد، گاهی شهر تب‌دار و نحیف به لطف همزیستی مسالمت‌آمیز مردمانش آرام می‌گیرد و بهشت به آغوش گرم جماعتی واله در کلیسای کانتور بدل می‌شود. کلیسای تاریخی قزوین یکی از معدود کلیساهای ارتودکس در ایران است و  یادگار برجامانده از زمان جنگ جهانی اول، که از قضا ویژگی‌های خاص و منحصر ‌به‌فردی در میان کلیساهای ایران زمین دارد. محض یادآوری کلیسای کانتور در زمان جنگ جهانی اول محل عبادت روس‌ها بوده است.

و حالا میلاد مسیح فرصت مغتنمی است تا با احترام به تفاوت‌ها شاه‌بیت همدلی را زیر سقف یک شهر با صدای بلند بخوانیم و چشم انتظار آغوش خیس بابانوئل بمانیم که به قدر سرخوشی، عشق را در کوچه‌های غبارالود شهر تکثیر می‌کند و به یادها می‌آورد که زندگی خالی نیست، مهربانی هست، سیب هست، ایمان هست… آری تا شقایق هست زندگی باید کرد. میلاد حضرت عیسی(ع) گوارای پیروان راستینش. باشد که در همه روزها به راز پرستش بیش و پیش پی ببریم و و چنان بی‌تاب شویم که دل‌هایمان بدود تا ته دشت، برود تا سر کوه که دورها آوایی است دلربا و پیوسته ما را می‌خواند.

راستی چه سوزناک است سرما

بابانوئل لطفا

کمی امید بیاور…