از «من» تنها تا «ما» (۳)
- شناسه خبر: 78582
- تاریخ و زمان ارسال: 9 اسفند 1404 ساعت 07:30
- بازدید :
منوچهر کلهر ـ دکترای مدیریت آموزشی
خانواده، فقط یک جمعِ عددی نیست؛ یک پناه است، یک تکیهگاه است، یک «قرارِ» دائمی در میان بیقراریهای زندگی است.
رهگذران جاده، انسانیت را به ما یادآوری میکنند؛ اما خانواده، انسان بودن را در ما تثبیت میکند.
در لحظه حادثه، «من» آسیبدیده، ناتوان و محتاج است.
اما وقتی خبر به خانه میرسد، «ما» شکل میگیرد.
دلواپسیها مشترک میشود، دعاها یکی میشود، درد تقسیم میشود و امید چند برابر.
زندگی پر از پیچهای ناگهانی است؛ تصادف فقط یک مثال است.
گاهی حادثه، بیماری است.
گاهی شکست مالی است.
گاهی لغزش روحی و فرسودگی روان.
در همه این پیچها، آنچه ما را از سقوط کامل نجات میدهد، شبکهای از پیوندهای عاطفی و مسئولانه است که نامش خانواده است.
تشکیل خانواده، عبور از «تنهایی مطلق» به «مسئولیت مشترک» است.
در خانواده، شادیها بزرگتر میشوند، چون تقسیم میشوند؛ و غمها کوچکتر میشوند، چون تقسیم میشوند.
«من» شاید بتواند زنده بماند، اما «ما» میتواند زندگی بسازد.
خانواده جایی است که در آن، آدمی تمرین فداکاری میکند؛ تمرین صبر، گفتوگو، گذشت، برنامهریزی و آیندهنگری.
هیچ سرمایهگذاریای مانند خانواده، بازگشت چندبرابری عاطفی و معنوی ندارد.
امنیت روانی، پشتوانه اجتماعی، رشد شخصیتی و حتی پیشرفت مادی، اغلب ریشه در یک «ما»ی سالم و مستحکم دارد.
اگر «من» محور باشد، زندگی میدان رقابت است؛ اما وقتی «ما» محور شد، زندگی میدان همراهی است.
خانواده یعنی اینکه کسی باشد که موفقیتت را با لبخند واقعی ببیند؛ و شکستت را بیقضاوت بپذیرد.
یعنی جایی که در آن، نیازی به نقش بازی کردن نداری.
همانگونه که هستی، پذیرفته میشوی؛ و همانگونه که باید باشی، حمایت میشوی.
شاید تشکیل خانواده سخت باشد، شاید حفظ آن سختتر؛ اما سختیهایی که «ما» را میسازند، ارزشمندترین سختیهای زندگیاند.
از «من» تنها تا «ما»ی متعهد، سفر کوتاهی در واژههاست؛ اما مسیری عمیق در بلوغ انسان فرض کنید آن تصادف فقط یک خراش ساده نیست.
پای شما شکسته است و پزشک یک ماه استراحت مطلق تجویز کرده است.
در بیمارستان، پرستاران کار خود را انجام میدهند؛ حرفهای، دقیق و محدود به شیفت کاریشان.
اما وقتی به خانه بازمیگردید، ماجرا تازه آغاز میشود.
چه کسی هر روز شما را برای ویزیت و فیزیوتراپی میبرد؟
چه کسی نسخهها را میگیرد، داروها را تهیه میکند، ساعت مصرف را یادآوری میکند؟
چه کسی نیمهشب اگر درد امانتان را برید، بیدار میماند؟
چه کسی جای خالی شما را در محل کار یا در مدیریت خانه جبران میکند؟
برادر یا پدر، پیگیر تعمیر اتومبیل میشود؛ مادر یا همسر، مراقبتهای روزانه را بر عهده میگیرد؛ فرزندان، بیآنکه شاید کاملاً بفهمند، آرامتر راه میروند و بیشتر کمک میکنند؛ خواهر، پیگیر آزمایشها میشود؛ و همه، نگران اما امیدوار، کنار تخت شما ایستادهاند.
یک ماه مراقبت، یعنی یک ماه تنظیم برنامه زندگی چند نفر.
یعنی جابهجایی اولویتها.
یعنی تقسیم مسئولیتها.
یعنی شکلگیری یک «ما»ی واقعی.
در اینجا دیگر «منِ آسیبدیده» تنها نیست.
هزینه درمان فقط پول نیست؛ زمان است، انرژی است، خواب از دسترفته است، نگرانی است.
و خانواده، بیفاکتور و بیمنت، همه را سرمایهگذاری میکند.
آنوقت است که معنای خانواده از یک واژه احساسی فراتر میرود؛ میشود یک شبکهی حمایت دائمی.
میشود بیمهای که سقف تعهدش نامحدود است.
میشود تکیهگاهی که قراردادش تاریخ انقضا ندارد.
رهگذران، شما را از خودرو بیرون میآورند؛ اما خانواده، شما را دوباره به زندگی برمیگرداند.
اینجاست که از «من» تنها، به «ما»یی میرسیم که درد را تاب میآورد، مسئولیت را تقسیم میکند، و آینده را دوباره میسازد.
و شاید به همین دلیل است که همه زحمتهای تشکیل و حفظ خانواده، در لحظههای بحران، معنا پیدا میکند.
