آخرین تاب بازیِ فصل زندگی!

دور از چشم شورچشم‌ها پیرمرد قهقهه زد و سُر خورد از آن بالا، از فراز سرسره عمر تا شاید در پایین، تهِ گودالِ کودکی بیاساید و مادرش را ببیند. مادری که برایش بستنی کیم می‌خرید و غبارها را از شلوارش پاک می‌کرد. در آن دقایق دلربای زمان، این پیرزنِ کج خلق، عصایش را به زمین کوبید و به تبسم مردی که سر از روزگار ماضی درآورده بود حسادت کرد. زمان چه می‌دانست گاهی یک لحظه سرخوشی، از قرن‌ها فرتوتی شورانگیزتر است و حال مردی پیرانه سر را در پاییز عمرش، اردیبهشت می‌کند…  و اینگونه شد که او با قامت خمیده، سنگین از خاطرات دیر و دور بر اسبِ بی‌زینِ شور نشست و تاب تاب عباسی را با صدای بلند خواند.

پدر بزرگی که پاهایش می‌لرزید و چشمانش نور نداشت در بوستان کوچک آن سوی شهر ناگهان دلش تپید و مثل برگِ تازه‌ای که از شاخه می‌گریزد درپوست نگنجید. لهیب جوانی در رگ‌هایش شعله ور شده بود و غریبه با دل لرزه سرسره را بوسید و سُر خورد از بلندایِ سال‌های انباشته تا شاید به وقت سقوط در خاکِ نمناکِ محله کودکی غلت بخورد و خودش را بیابد. مادرش را بیابد و در نهایت بی‌پروایی سر به آسمان بساید که زندگی منشوری است در گنبد دوار با رنگ‌های بدیع، منشوری که پرتو پر شکوه خلقت آن را دوست داشتنی، خیال‌انگیز و پرشور ساخته است.

بچه که بودم

تو برای من

بادکنک بودی

و بعد گل سرخی زیبا

در گلدان خانه

سرانجام تو کلمه

و من شاعر شدم

می‌دانم فردا

تو قطاری مهربان خواهی شد

و مرا از اینجا خواهی برد…