گزارش
يكشنبه 5 خرداد 1392
اعتکاف بیش از 7 هزار و 300 نفر در استان
 گزارش ـ مرضیه قنبری: چشم باز کن که خوان الهی بار دیگر بر روی بندگانش گشوده شده است، خوانی به وسعت قلب‌های پاک و از جنس نیاز، ماه رجب از راه رسید، با خوان گسترده و پرنعمت الهی ... در این ماه، دل‌های خسته، فارغ از تمام دلبستگی‌های دنیوی، با حضور در مساجد جان خود را در جویبار مهر و محبت الهی، شست‌وشو می‌دهند.
يكشنبه 29 ارديبهشت 1392
وقتی مادران آسمانی، سفره دل باز می‌کنند؛
مادر نیستی بفهمی آسمان نزدیک است!
 گزارش خبری ـ عاطفه حسینی: گاهی زمان، بی‌رحم می‌شود؛ آنقدر بی‌رحم که نمی‌گذارد قالب خاطره محکم بماند. حکایت مادران آسمانی دردی در خود دارد که شبیه هیچ چیز نیست. مادرانی که عادت کرده‌اند رو به آسمان با پسرهایشان حرف بزنند. آنهایی که چشم انتظاری را خوب آموخته‌اند. مادرانی که ایران امروز مدیون چشم‌های صبورشان است. آنهایی که تاریخ بدجوری دارد به چشم‌هایشان پشت می‌کند و خاطراتشان را لای مشتی خاک دفن می‌کند.
شنبه 28 ارديبهشت 1392
نگرانی مردم از وضعیت بهداشتی آب آشامیدنی؛
قائم مقام شرکت آب و فاضلاب: آب قزوین سالم است
گزارش روز: وجود املاح در آب، در ته لیوان آب یا در کتری و سماورهایی که چندین بار آب را جوشانده‌ایم، بیشتر خود را نشان می‌دهد ولی اگر یک روز شیر آب را باز کنی و رنگ آن را کدرتر از همیشه ببینی و یا املاح موجود در آب تبدیل به سنگ‌ریزه شود و یا طعم همیشگی‌ آب به علت بالا بودن میزان کلر بیشتر از قبل قابل احساس باشد، آن موقع است که نگران می‌شوی. شهروندان قزوینی به ویژه ساکنان منطقه مینودر چند روزی در اواخر هفته‌ی گذشته با این موضوع دست و پنجه نرم می‌کردند.
شنبه 21 ارديبهشت 1392
ویترین هنری هفته ـ عاطفه حسینی
هنرمندان تئاتر، هفته‌ی پیش رو گرد هم می‌آیند. دست هنر نقاشی و طراحی هم در دو نمایشگاه در سطح شهر برای مخاطبانش رو می‌شود. پای خاطره‌گویی هم به میان می‌آید. آخرین روزهای اردیبهشت 92 مقارن است با:
شنبه 21 ارديبهشت 1392
دالان ادب ـ عاطفه حسینی
حضور در جلسات ادبی و استفاده از مطالب آن، به انرژی‌ای بر می‌گردد که خوراک مخاطب ادب‌دوست می‌باشد. لطف تعدد جلسات ادبی هم به همین ارتزاق روحیه‌های متفاوت است. در هفته‌ی پیش رو:
سه شنبه 17 ارديبهشت 1392
کاش مهر تالارهای شهر ماندگار می‌شد
رویای نیمه تمام تالارهای شهر
گزارش ـ عاطفه حسینی:

«ناگهان چقدر زود دیر می‌شود!» خدایش بیامرزد شاعر عالیقدر سراینده‌ی این مصرع را؛ اگر می‌دانست روزگاری می‌رسد که این جمله با همه‌ی مسایل جامعه سنخیت پیدا می‌کند؛ خشنودتر دار فانی را وداع می‌گفت. حکایت این مصرع برای پروژه‌های عمرانی به ویژه در دو دولت اخیر، مصداق کامل توی خال زدن است. یکی از همین پروژه‌های معطل مانده که پنج سالیست در راه رسیدن به مقصد دست و پا می‌زند، تالارهای نیمه تمام شهر است. از زمان تکیه زدن صفار هرندی بر صندلی وزارت فرهنگ و ارشاد آغاز شد؛ یک طرح کشوری که در 15 استان هدف دستگاه‌های عمرانی قرار گرفت و سر قزوین هم در این غائله بی‌کلاه نماند. قرار بود نداشته‌های هنر استان را جبران کند تا دل مخاطب هنردوست روی سکوهای سالن‌های موسیقی از نوع ورزشی یا سن‌های غیراستاندارد تئاتر نگیرد؛ شاید هم نمیرد. اما آنقدر سنگلاخ در مسیر راهش بوده که تا فرداهای نامعلوم به رویای نیمه‌تمام مبدل شده است. آنچه می‌خوانید حاصل تصویرسازی ماست از ابتدا تا انتهای ویرانی این آرزوی هنری.
سه شنبه 17 ارديبهشت 1392
خواب خوب نیمه کاره
کم پیش می‌آید، مردمی، درست در اوج گرانی، دست در جیبشان کنند و بلیت‌های با قیمت هنگفت اجرای کنسرتی را در یک سالن ورزشی بخرند. سالنی که حتی ردیف اولش هم استاندارد محسوب نمی‌شود و کیفیت صدا و تصویر مطلوب نیست. اما این اتفاق نادر در شهر قزوین بارها رخ می‌دهد. در چند سال اخیر که مسوولین فرهنگی بدون توجه به غنای ساختاری، سراغ غنای کمیتی تعداد کنسرت‌های موسیقی در شهر رفته‌اند و حتی نام‌های بزرگی چون همایون شجریان و حسام‌الدین سراج نیز از این قاعده مستثنی نبوده‌اند؛ مردم بدجوری پشت مسوولینشان ایستاده‌اند. حضور بیش از ظرفیت، یعنی بالای چهار هزار نفری در این شرایط نامساعد، گواه همین ادعاست. آیا به واقع در شهری که مخاطب هنری از نوع موسیقیایی تحت هیچ شرایطی عقب‌نشینی نمی‌کند؛ برخورداری از یک سالن استاندارد حق طبیعی او تلقی نمی‌شود؟
سه شنبه 17 ارديبهشت 1392
سالن تئاتری که حالش خوب است!
گاهی که فیلم اجرای عمومی تئاتری در یکی از این کشورهای اروپایی به لطف دوستی به دستم می‌رسد؛ دلم برای دار و ندار این هنر پرزحمتمان می‌سوزد. هر چند مدت‌هاست عادت کرده‌ایم، این‌گونه مواقع، دور و بری‌هایمان بگویند، قیاس مع‌الفارق است و مگر کجای ما با کجای آنها هم‌خوانی دارد که این یکی داشته باشد. اما تئاتر فرق می‌کند. این ملت مدت‌هاست خاک صحنه خورده‌اند و حیف است چوب نداری را بخورند، وقتی در اوج دارایی‌های قابلیتی قرار دارند. باز تئوری دیگری مطرح می‌شود که ما به نمایش‌بینی عادت کرده‌ایم و آنچه در بین ما نسل به نسل منتقل شده نمایش است نه تئاتر. نمایش هم در هر کجا که مکان رویارویی بازیگر و تماشاچی باشد، شکل می‌گیرد، خواه این مکان میدانی در شهر باشد یا خیابان و سکویی در بازار یا قهوه‌خانه. آنچه معماری می‌خواهد تئاتر است نه نمایش.
سه شنبه 17 ارديبهشت 1392
تئاترهای چراغ خاموش
عادت کرده‌اند، هم اهالی تئاتر که عمریست پا را روی سنی می‌گذارند که صدای کفش‌هایشان به زحمت روی آن شنیده می‌شود و هم مردم دوستدار تئاتر که ممکن است هر اتفاق یا صدای پیش‌بینی نشده‌ای، توجهشان را از صحنه بگیرد و به خود معطوف کند. کل دارایی تئاتر قزوین برای اجراهای عمومی، آموزشی، تمرینی یا ... دو سالن است که یکی را به هر ضرب و زوری بوده؛ شبیه سالن‌های مثلا استاندارد کرده‌اند و دیگری هم اگر سرش خلوت باشد؛ درش را به روی هنرمندان خاک صحنه خورده باز می‌کند.
سه شنبه 17 ارديبهشت 1392
رئیس انجمن هنرهای نمایشی استان قزوین:
سالن علامه رفیعی را به زحمت استاندارد کرده‌ایم
با تغییراتی در سیستم صوتی و نور سالن علامه رفیعی، تا حدودی آن را به استانداردهای لازم برای اجرای نمایش نزدیک کرده‌ایم.
سه شنبه 17 ارديبهشت 1392
رئیس انجمن موسیقی استان قزوین:
عطای جشنواره‌ی فجر را به لقایش بخشیدیم
به دلیل در اختیار نداشتن سالن مناسب، نتوانستیم میزبانی بیست و هشتمین جشنواره‌ی بین‌المللی موسیقی فجر را قبول کنیم.
 
 
Copyright © 2019 velaiatnews.com - All rights reserved
E-mail : info@velaiatnews.com - Power by Ghasedak ICT