گزارش
سه شنبه 15 بهمن 1392
زنگ ورزش، زنگ بازی نیست
گزارش: محمد بهرامی: با شنیدن نام زنگ ورزش اولین چیزی که به ذهنمان خطور می‌کند، یک توپ چهل تکه، یک توپ بسکتبال رنگ و رو رفته و چند رشته طناب مخصوص طناب‌زنی که پاره شده و چند بار آن را به هم گره زده‌اند است. تازه همین‌ها هم آنقدر تعدادشان کم بود که دانش‌آموزان می‌بایست نوبتی با آن بازی می‌کردند البته برخی بازی‌های محله‌ای مانند «ایستم آزاد»، «قایم باشک» و غیره نیز سرگرمی مخصوص زنگ ورزش بود دخترها هم که بیشتر ترجیح می‌دادند «یه قل دو قل» یا «وسطی» بازی کنند، در کل کسی توجه خاصی به رشته‌ی ورزشی مورد علاقه‌ی خود نداشت چون امکاناتش فراهم نبود معلمان ورزش هم حال و حوصله‌ی چندانی برای سر و کله زدن با دانش‌آموزان را نداشتند و ترجیح می‌دادند با انداختن یک توپ جلوی پای آن‌ها، خود را با کارهای دیگر مشغول کنند تا بدین ترتیب یک ساعت یا یک ساعت و نیم زنگ ورزش به پایان برسد اولیا دانش‌آموزان هم توجه چندانی به چگونگی فعالیت فرزندانشان در ساعت ورزش نداشتند از نظر آن‌ها زنگ ورزش تنها، زنگ بازی بود که دانش‌آموزان را از فعالیت درسی فارغ می‌ساخت. هنور هم هستند پدر و مادرانی که نگاهشان به زنگ ورزش همان زنگ بازی است. غافل از آنکه امروز دیگر بازی کردن در ساعت ورزش فقط وقت تلف کردن است.
دوشنبه 14 بهمن 1392
آمال پایتخت شدن، در مسیر تند باد!
قرار بود دربست بگیریم تا پایتخت! ولی انگار اما و اگرها، ما را به یک اتوبوس کهنه‌ی دهه‌ی 50 راضی کرد.
يكشنبه 13 بهمن 1392
همیشه پای پول در میان است؛
از تراژدی صندلی‌های خالی تا کمدی تلخ "سینما سلام"
گزارش ـ عاطفه حسینی: داستان سینما قدس و بسته شدن غریبانه‌اش که پیش آمد؛ خیلی‌ها گفتند دهه طلایی سینما تمام شد و نوستالژی‌های صف‌های عریض و طویل مقابل سر در سینماها به تاریخ پیوست. به قول این گزارشگران ورزشی شاید خوشبین‌ترین طرفداران هم پیش‌بینی نمی‌کردند طرح "سینما سلام" و اکران رایگان فیلم‌ها دوباره خاطره سال‌های دهه چهل را زنده کند. البته تکرار این نوستالژی مثل همه خاطراتی که در روزگار سرد و یخی امروز زیر فشار کاتالیزور زنده می‌شوند؛ پرهزینه بود و کارت قرمز بازی جوانمردانه گرفت.
يكشنبه 13 بهمن 1392
مدیرکل ورزش و جوانان استان قزوین:
عنصر اصلی نقد صداقت است
رسانه‌ها دارای جایگاهی ارزشمند هستند
يكشنبه 13 بهمن 1392
جشنواره فجر
چند قدم مانده تا فجر
عاطفه حسینی
شنبه 12 بهمن 1392
منشور حقوق شهروندی از حرف تا عمل
بررسی روزنامه ولایت از منشور حقوق شهروندی
سه شنبه 8 بهمن 1392
چه خبر از شهر
صف‌هایی که حرص نان می‌خورند!
زهرا شیشه‌گرها
سه شنبه 8 بهمن 1392
نمایشگاه گروهی عکس محله‌هادی آباد در قزوین
هادی‌آباد هنوز نفس می‌کشد
گزارش ـ امیر کاکایی: کوچه‌های رنگ و رو رفته، خانه‌های نیمه‌ساز و مخروبه، فلاکت و بدبختی بی‌انتها، این‌ها نمایی از محله هادی‌آباد بخشی از شهر قزوین است که در این نمایشگاه به تصویر کشیده شده است، آری در این نمایشگاه تا چشم کار می‌کند عکس‌هایی از نداری و ندارم را خواهی دید، مردمان این محله دغدغه پوشیدن کدام لباس برای عروسی و عزا را ندارند اینجا مساله، لباسی برای پوشاندن است تنها همین، اینجا دغدغه اصلی نان است، هوایی برای نفس کشیدن و البته جایی برای زندگی.
شنبه 5 بهمن 1392
«ولایت» جانمایی ترافیکی هتل بین‌المللی شهرداری را بررسی می‌کند؛
در حسرت پروژه‌هایی که کارشناسی نمی‌شوند
 ‌منیژه زیرک: از یک سو معاونت حمل‌و‌نقل و ترافیک شهرداری قزوین، با وجود تایید گره ترافیکی، از ساخت هتل بین‌المللی سازمان متبوعش دفاع می‌کند و معضل ترافیک را قابل حل می‌داند و از سوی دیگر، یک کارشناس شهرسازی می‌گوید: شهرداری چطور ادعا می‌کند که مشکل را برطرف می‌کند؛ در حالی که ترافیک دیگر نقاط شهر هنوز حل نشده است.
شنبه 5 بهمن 1392
اندر حکایت ورزش کردن جنوب شهری‌ها
ورزشکاران جنوب شهری باید با داشته‌هایشان بسازند
گزارش ـ محمد بهرامی: همیشه و همه جا شنیده و گفته‌ایم که هزینه کردن در ورزش نوعی سرمایه‌گذاری سودده است، به این ترتیب که با هزینه کردن در این عرصه از هزینه‌های سرسام‌آور درمان بیماری‌های مختلف کاسته می‌شود، یا به نوعی دیگر هزینه در ورزش خود نوعی پیشگیری از هزینه‌های اضافه‌ی دیگر در خانواده‌ها است. پس در نتیجه باید شرایطی فراهم کنیم که تمام اقشار جامعه از این سرمایه‌گذاری سود ببرند یعنی باید اماکن ورزشی در کل سطح شهر پراکنده باشند تا از طریق ورزش کردن یک جامعه‌ی سالم داشته باشیم داشتن جامعه‌ی سالم محقق نمی‌شود مگر با داشتن جوانانی سالم.
چهارشنبه 2 بهمن 1392
«ولایت» مشکلات حامیان ورزشی و مدیران تیم‌های قزوین را بررسی کرد؛
اسپانسرهای ورزشی به کجا می‌روند؟
 گزارش ـ مرضیه اینانلو: هر وقت درباره‌ی مشکلات ورزش استان صحبت می‌کنیم، نداشتن اسپانسر اولین گلایه‌ای است که مربیان و ورزشکاران به آن اشاره می‌کنند؛ زن و مرد هم ندارد. این مشکلی است که اغلب تیم‌های ورزشی با آن مواجه هستند. حال این سوال پیش می‌آید که با توجه به اینکه استان قزوین دارای چندین شهرک صنعتی، کارخانه‌ و صنایع متعدد است که بعضی از آنها برای خود اسم و رسمی هم در کشور دارند، چرا حضور این کارخانه‌ها به عنوان اسپانسر در ورزش استان تا این حد کمرنگ است تا جایی که برخی از تیم‌های استان فقط به دلیل نداشتن امکانات مالی از حضور در لیگ‌های کشوری محروم می‌شوند. علت این اتفاق چیست؟ آیا صاحبان صنایع نسبت به ورزش جوانان بی‌توجه هستند؟ آیا این کوتاهی از سوی مسئولان استان است که بستر مناسبی برای حضور هر چه بیشتر اسپانسرها فراهم نمی‌کنند؟ آیا شرایط اقتصادی کشور اجازه‌ی این ریسک را به صاحبان صنایع نمی‌دهد؟ و یا پایین بودن سطح کیفی تیم‌ها این شوق را برای اسپانسرها فراهم نمی‌کند؟ با این وجود مگر می‌شود هزینه‌ای صرف نکرد؛ اما ورزشکارانی حرفه‌ای پرورش داد؟
 
 
Copyright © 2019 velaiatnews.com - All rights reserved
E-mail : info@velaiatnews.com - Power by Ghasedak ICT