گزارش
شنبه 22 تير 1392
بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را
یادداشت ـ محمد بهرامی:
این دهان بستی دهانی باز شد
تا خورنده‌ی لقمه‌های راز شد
سه شنبه 18 تير 1392
کلید کوک سازها در دست شهریور است
یادداشت ـ عاطفه حسینی: گاهی بی‌آنکه بدانی اتفاقی سفید است یا سیاه یا حتی خاکستری، به وقوعش عادت می‌کنی. یعنی بی‌هیچ دلیل خاصی، دلت تنگ می‌شود برای بودنش؛ بی‌آنکه فلسفه بودنش را فهمیده باشی. چند سالیست به لطف تعدد هنرمندان موسیقی و آواز، چه در سطح ملی و چه در سطح استانی، به شنیدن صدای پرتشنج کنسرت‌های موسیقی در آسمان شهر قزوین عادت کرده‌ایم. یعنی عادت کرده‌ایم ماهی یک بار دستمان را در جیب مبارک فرو کنیم و بهایی که نسبتا گزاف به نظر می‌رسد، روی صندلی‌های فلزی تعبیه شده در مرکز نمایشگاه‌های بین‌المللی قزوین یا سکوهای باشگاه‌های ورزشی، صدای فریاد خواننده را با فرکانسی شبیه آوای ته چاه بشنویم. حتی به بی‌تفاوتی‌های انتهای کنسرت‌ها هم عادت کرده‌ایم؛ اینکه نپرسیم در ازای پولی که دادیم چقدر شام موسیقیایی گوارایی تقدیم‌مان کردند.
دوشنبه 17 تير 1392
یک دقیقه سکوتی که تمام نمی‌شود
بخواب، جوری که بیدار نشوی
 گزارش خبری ـ عاطفه حسینی: تا حالا اتفاق افتاده است دلتان بخواهد بخوابید و زمانی بیدار شوید که هیچ چیز شبیه سابق نباشد؛ یک خواب عمیق طولانی که هیچ زمان‌سنجی نتواند دقیقه‌هایش را محاسبه کند. اما نه خواب همیشگی، خوابی به سوی بیداری.
يكشنبه 16 تير 1392
درد زایمان واژه برای قلم؛
نیستان واژه
یادداشت ـ عاطفه حسینی: گاهی همه چیز ساده اتفاق می‌افتد. قلم آبستن واژه‌ای می‌شود که تولدش نه غیرطبیعی است نه دشوار! حتی عوارض بعد از عمل هم ندارد. این جور مواقع معادله خیلی ساده است. واژه خلق شده و کار کردش تعریف می‌شود. چانه‌ها بالا و پایین می‌روند و واژه را می‌اندازند در چرخه‌ای متناوب. بعد از مدتی دیگر نه کسی زایمان واژه یادش می‌آید نه ضرورتی دارد یادش بیاید.
شنبه 15 تير 1392
دالان ادب
عاطفه حسینی
همه چیز در لحظه اتفاق می‌افتد. گاهی ثانیه‌ها سریع‌تر از تصور همیشگی تمام می‌شوند. گاهی درنگ می‌کنند و گاهی انگار متوقف می‌شوند. لحظاتی هست که زمان، باردار اتفاقی است که رخ نمی‌دهد یعنی جان آدم را می‌گیرد تا رخ بدهد. ذهنیت اولیه خلق یک شعر در ذهن یا کلمات ابتدایی یک داستان بلند، دقیقا شبیه همین لحظاتی است که گرچه در آنّ واحد، آدم را آزار می‌دهد ولی تا تمام می‌شود؛ آرامشی را در دل صاحب اثر تولید می‌کند که هیچ لذتی را یارای برابری با آن نیست. آموختن، می‌تواند موجب تسریع آن لحظات ابتدایی باشد و برای یاد گرفتن کجا بهتر از دورهمی‌های شاعرانه!
شنبه 15 تير 1392
ویترین هنری هفته
عاطفه حسینی
هنر، زبان دوم آدمی است. گاهی که زبان اول آدمی کارکردش را به هزار و یک بهانه از دست می‌دهد؛ تنها تکیه‌گاهش می‌شود برای فرار از حبس واژه. اما تئاتر یقینا از زبان دوم هم فراتر رفته و در کالبد روح آدمی نفوذ کرده است. در هفته‌ی پیش رو:
دوشنبه 10 تير 1392
قیمت‌ها مدت‌هاست الا کلنگ سوار شده‌اند
جیب مردم، شهر بازی نیست!
این روزها آنقدر نرخ‌های عجیب و غریب به گوش مردم خورده‌اند که کمتر عدد و رقمی دیگر آنها را متعجب می‌کند. یعنی اگر خدایش بیامرزد روزگاری متداول بود بپرسند چرا یک شبه فلان قدر آمده روی جنس؛ حالا دیگر کم‌کم دارد دمده می‌شود. نوسان بی‌سابقه در قیمت اجناس مختلف ـ از کالاهای ضروری مثل مرغ، لبنیات و حبوبات گرفته تا کالاهای لوکس‌تری مثل خودرو، موبایل و لپ‌تاپ ـ موجب شده تا باورنکردنی‌های بسیاری، حالا دیگر با ضریب اطمینان بالا باور شوند.
دوشنبه 10 تير 1392
آیا قیمت‌ها سقوط می‌کند؟
صعود تخته گازی، سقوط تدریجی
جیب‌های وصله‌دار، سهم قشر متوسط
شنبه 8 تير 1392
تغییر کاربری باغستان‌ها برای توسعه‌ی ارضی شهر؛
درمان دردآور!
 گزارش ـ عاطفه حسینی: وقتی گرداگرد غنچه را برگ می‌گیرد، نه تنها بر زیبایی‌اش می‌افزاید؛ بلکه طول عمرش نیز بیشتر می‌شود. حکایت شهر قزوین که دور تا دورش را باغستان‌هایی اصیل گرفته است؛ بی‌شباهت به قرابت معنادار غنچه و برگ نیست. باغ‌های شهر قزوین که حکم ریه‌های این دیار نه هزار ساله را دارند؛ افزون بر جاذبه‌های اکو توریستی، نقش قابل اعتنایی نیز در کم کردن بار اشتغالزایی ایفا می‌کنند. باغ‌هایی که در گذشته‌ای نه چندان دور حدود 11 میلیون و 250 هزار بوته داشته‌اند و مساحتشان از 11 میلیون مترمربع هم بیشتر بوده است. اما حالا به واسطه‌ی عوامل متعددی همچون احداث جاده، کمبود آب، بی‌توجهی در حفظ و نگهداری آنها و ... کمتر از 2500 هکتار از آنها باقیمانده است. علاوه بر تغییر کاربری و تخریب بخش اعظمی از این باغستان‌ها، شرایط اقتصادی بویژه در 40 سال اخیر، با توسعه‌ی شهر، دخل و تصرف دستگاه‌های دولتی، دگرگونی پارامترهای تولید، ثابت ماندن وضع سنتی باغ‌ها، گرانی هزینه‌ها، کم بودن درآمد و بی‌توجهی متولیان امر موجب شده تا قسمتی از باغ‌ها که در کنار جاده‌ی اصلی قرار گرفته‌اند؛ به حال خود رها شده و حالا به مخروبه بیشتر شباهت دارند.
يكشنبه 2 تير 1392
زن‌هایی که «کات» می‌گویند
زن‌ها سال‌هاست می‌کوشند خط قرمزها را بردارند. خط قرمزهایی که خواسته یا ناخواسته در جریان زندگی اجتماعی و به واسطه‌ی تاریخی مردسالارانه به آنها تحمیل شده است. مقاومتی که گاهی از محور اصلی خارج شده و مسیر بیراهه را پیموده است. مشاغلی که در روزگاری نه چندان دور تصدی‌اش به وسیله‌ی یک زن به رویا می‌مانست حالا آنقدر در پوسته اجتماع نفوذ کرده که کسی گذشته را یادش نمی‌آید. یکی از شغل‌های مردانه‌ای که تنها چند دهه از ورود زن‌ها به آن می‌گذرد؛ کات‌ گفتن‌های پشت دوربین‌های حجیم است. کارگردان‌ها که محوری‌ترین عنصر تولید یک فیلم در هر ژانری تلقی می‌شوند؛ دیر زمانی نیست که اندکی رنگ زنانگی به خود گرفته‌اند و از آنجایی که یک مرد هیچ‌گاه نخواهد توانست دنیا را از دریچه نگاه یک زن ببیند؛ کم‌کم جا پای خود را محکم کرده‌‌اند. با نگاهی به لیست تولیدات کشورهای صاحب صنعت سینما و برندگان جوایز و جشنواره‌ها‌ی جهانی، به راحتی متوجه می‌شویم تعداد زنان فیلمساز از 10 درصد هم بالاتر نمی‌رود. زنانی که حتی پا را از حد مطرح کردن دغدغه‌های زنانگی فراتر گذاشته و به مضمون‌های مخالف طبعشان نیز روی آورده‌اند. کارگردانان زن در سی سال اخیر، فیلم‌های کمی را روانه‌ی بازار کرده‌اند.
يكشنبه 2 تير 1392
اجتهاد پویا باید به داد قوانین حوزه زنان برسد؛
ونوسی‌ها زیر رادیکال نمی‌روند!
 گزارش ـ عاطفه حسینی: ترکیب زنان، ترکیب به ظاهر ساده‌ای که گرچه در بداهت‌ ادبی، پیچیدگی چندانی ندارد اما در کارکرد؛ بسیار پیچیده‌تر از جنس اول در قالب‌های مختلف جامعه و در اقصی نقاط دنیا بوده است. ترکیبی که در مسیری رو به نزول، به گواه اسناد تاریخی، همواره تلاش شده تا در سایه‌ جنس اول تعریف شود؛ اما با ایستایی قابل ملاحظه‌ای، هیچ‌گاه زیر رادیکال این جنس قرار نگرفته است.
 
 
Copyright © 2019 velaiatnews.com - All rights reserved
E-mail : info@velaiatnews.com - Power by Ghasedak ICT